All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 531 - Chapter 540

เวินหร่านก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขาไม่กี่ก้าว“ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ฉันหางานใหม่?”ใบหน้าคมคายของซางเลี่ยรุ่ยฉายแววล้ำลึก “ผมไม่ยอมให้คุณหางานใหม่ตั้งแต่เมื่อไร?”เวินหร่านถลึงตาจ้องมองเขาด้วยความโกรธเคือง “ไม่ใช่คุณหรือไงที่ไปกดดันบริษัทที่ฉันส่งเรซูเม่ไป ห้ามไม่ให้พวกเขารับฉันเข้าทำงาน?”ซางเลี่ยรุ่ย “ไม่ใช่!”เวินหร่านไม่อยากจะเชื่อ “ไม่ใช่จริง ๆ เหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยเม้มริมฝีปากบางอันเย็นชาลงเบา ๆ มือของเขาออกแรงดึงเพียงครั้งเดียวเวินหร่านพลันเสียหลัก ศูนย์ถ่วงร่างกายโงนเงนจนล้มครืนลงไปบนเรือนร่างของเขาพลันพลัดตกลงไปอยู่ในอ้อมอกของซางเลี่ยรุ่ยพอดีฝ่ามือของเธอเผลอไปทาบทับลงบนกล้ามเนื้ออกอันแน่นขึงของเขาอย่างไม่ตั้งใจเวินหร่านเผลอบีบเฟ้นลงไปตามสัญชาตญาณสัมผัสแน่นกำลังดีตึงแน่นทรงพลัง และยืดหยุ่นเป็นอย่างยิ่งเธอได้ยินเสียงครางหึมฮำในลำคอเบา ๆ จากซางเลี่ยรุ่ยถัดจากนั้นพลันมีบางสิ่งบางอย่างดุนดันจ่อเข้าใส่เธอ...เวินหร่านพลันชะงักแข็งเกร็งไปในทันทีเขาแทบจะสติแตกหมดแล้วทว่าซางเลี่ยรุ่ยในยามนี้กลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้เธอมากยิ่งขึ้นลมหายใจอันร้อนผ่าวของเขารดรินพ่นลงมา

เวินหร่านขมวดคิ้วแน่น “คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ซางซื่อกว่าจะตกมาอยู่ในมือคุณมันไม่ง่ายเลยนะ คุณจะยอมยกคืนให้คุณอาสองของคุณไปง่าย ๆ แบบนี้น่ะนะ ไม่เท่ากับว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมดต้องสูญเปล่าหรอกเหรอ?”ดวงตาของซางเลี่ยรุ่ยทอแววล้ำลึกลง “คุณเป็นห่วงผมเหรอ?”เวินหร่านยักไหล่ “ฉันก็แค่พูดไปตามเนื้อผ้าเท่านั้นค่ะ”สายตาของซางเลี่ยรุ่ยจับจ้องเธออย่างร้อนแรง “หรือคุณไม่รู้ว่าสำหรับผมแล้ว สิ่งไหนสำคัญที่สุด?”เวินหร่าน “...”ความหมายของเขา หมายความว่าเธอสำคัญที่สุดอย่างนั้นเหรอ?เขายอมเอาซางซื่อมาแลกกับตัวเธอเนี่ยนะ?หัวใจของเวินหร่านพลันกระตุกวูบทว่าเธอคิดว่าเรื่องราวคงยังไม่ถลำลึกจนถึงขั้นนั้นหรอก“คุณไม่จำเป็นต้องวู่วามขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันจะหาทางอื่นเอง ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองไปพัวพันกับประธานใหญ่หวังคนนั้นแน่นอน”เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางเอ่ยขึ้นเธอไม่อยากติดค้างบุญคุณเขาเพราะเรื่องนี้“สามีคุณไม่คิดจะเข้ามาดูเลยเหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งจากทางด้านหลัง แววตาล้ำลึกเป็นพิเศษตามหลักแล้ว ในเมื่อพ่อแม่ของเธอคิดจะประเคนเธอให้ชายแก่ขนาดนั้นในฐานะสามีอย่างฟู่จิ่งเฉิง ย่อมไม่มี

ทว่ากลับถูกบอดี้การ์ดที่ได้รับสัญญาณทางสายตาจากฟู่จิ่งเฉิงเข้ามารับหน้าขวางไว้ แล้วคุมตัวออกไปผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างจ้องมองเหตุการณ์นี้ตาไม่กะพริบซึ่งรวมถึงเวินหร่านด้วยเช่นกันฟู่จิ่งเฉิงเองก็สังเกตเห็นเธอแล้วดวงตามืดมนล้ำลึกของเขาตวัดสายตามองตรงมายังเธอเขาอ้าปากทำท่าเหมือนอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างกับเธอทว่าติดที่ตรงนี้มีผู้คนอยู่มากมาย สุดท้ายจึงทำได้เพียงกลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกลงคอไปเวินหร่านดูออกว่าฟู่จิ่งเฉิงมีเรื่องอยากจะพูดกับเธอทว่าเธอไม่ได้สนใจว่าเขาอยากจะพูดอะไรเธอเดินตามหลีลี่เข้าไปทานอาหารที่ร้านข้าง ๆ ขณะที่หลีลี่กำลังสั่งอาหาร เธอก็ถือโอกาสขอตัวไปเข้าห้องน้ำใครจะไปคาดคิดว่าห้องน้ำแห่งนี้กลับเชื่อมต่อกับห้างสรรพสินค้าที่อยู่ติดกันยังไม่ทันที่เวินหร่านจะเดินก้าวเข้าไปข้างใน พลันได้ยินเสียงพูดคุยของหญิงสาวสองคนลอยออกมา“ปิงเจี๋ย เธอเนี่ยโชคดีจริง ๆ เลยนะ ที่ตาต้องใจคุณชายฟู่เข้าให้น่ะ”“โชคดีอะไรกันล่ะ? มีคนจ้างฉันด้วยเงินก้อนโต ให้มาเล่นละครเป็นเจ้าของผ้าเช็ดหน้าอะไรนั่นต่างหาก”“หรือว่าคุณชายฟู่จะชอบเจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นจริง ๆ ?”“น่า

พอเวินหร่านเดินกลับมาถึงร้านอาหาร เธอก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งนัดสัมภาษณ์งานพอเอ่ยถามดูถึงได้รู้ว่าเป็นฉินซื่อยื่นโอกาสมา?หลีลี่กำลังก้มหน้าก้มตาทานอาหารอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสีหน้าเหม่อลอยเหมือนคล้ายใจลอยไปไหนของเธอ“เป็นอะไรไปน่ะ? เมื่อกี้ใครโทรมาเหรอ?”เวินหร่าน “โทรศัพท์แจ้งนัดสัมภาษณ์งานน่ะ”หลีลี่พลอยรู้สึกดีใจแทนเธอ “ในที่สุดก็มีบริษัทยอมรับแกเข้าทำงานแล้วเหรอ?”เวินหร่านทำสีหน้าอมพะนำเรียบเฉย “แต่เป็นฉินซื่อเนี่ยสิ”หลีลี่ “ฉินซื่อเป็นถึงกลุ่มบริษัทใหญ่ไม่แพ้ซางซื่อเลยนะ ถ้าแกได้เข้าไปทำงานที่นั่น อนาคตการงานต้องพุ่งทะยานแน่ ๆ !”เวินหร่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลุ้มใจ “แต่ปัญหาก็คือ ฉินซื่อเป็นบริษัทของฉินเยว่เชานี่สิ”หลีลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “แล้วมันยังไงล่ะ?”เวินหร่าน “เขาเป็นถึงอดีตพี่เขยฉันเลยนะ ถ้าฉันไปสมัครงานที่บริษัทของเขา คนอื่นจะไม่คิดว่าฉันใช้เส้นสายเข้าทำงานหรอกเหรอ?”หลีลี่ “แกก็พูดเองนี่ว่าเป็นแค่อดีตพี่เขย! อีกอย่าง สมัยนี้ใครบ้างไม่ใช้เส้นสายกัน คนอื่นอยากจะใช้ช่องทางพิเศษแบบนี้ยังไม่มีโอกาสเลยด้วยซ้ำ”เวินหร่านครุ่นคิดดูแล้วก็เห็นจริงตามนั้นหากไม่มีเส้

แววตาของซางเลี่ยรุ่ยปรากฏร่องรอยแห่งความแค้นเคืองฉายวาบขึ้นมา“คุณไม่อยากอยู่ร่วมกับผมขนาดนั้นเลยเหรอ?”ถึงขนาดยอมยกข้ออ้างเรื่องที่ตัวเองยังไม่ได้หย่า เพื่อผลักไสเขาให้ออกไปนอกประตูหัวใจของเธอให้ได้เลยอย่างนั้นหรือ?เวินหร่านกำหมัดแน่นลึก ๆ ในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้ามุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง “คุณคิดว่าฉันมีทางจะอยู่ร่วมกับคุณได้จริง ๆ เหรอคะ?”เรียวคิ้วและดวงตาของซางเลี่ยรุ่ยฉายแววเคร่งขรึมล้ำลึกเขาได้แต่จ้องมองเธอเขม็งพร้อมเอ่ยย้อนถาม “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? ขอแค่คุณพยักหน้าตอบรับเพียงครั้งเดียว พวกเราก็สามารถอยู่ด้วยกันได้ทันทีแล้ว”เวินหร่านรู้สึกเพียงว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อสิ้นดี“ซางเลี่ยรุ่ย คุณไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คุณกลายเป็นคนไร้เดียงสาถึงเพียงนี้?”เขาถึงกับคิดว่าเรื่องที่พวกเขาสองคนจะอยู่ด้วยกัน เป็นแค่เรื่องของการที่เธอพยักหน้าตอบรับงั้นเหรอ?มันจะไปง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไรกัน?“ถ้าคุณแค่คิดจะรักษาความสัมพันธ์แบบคู่นอนกับฉันต่อ มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก แต่ถ้าคุณคิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กับฉันไปไกลกว่านั้น มันไม่มีทางเป็น