All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 541 - Chapter 550

556 Chapters

บทที่ 541

สายตาอันลึกล้ำของซางเลี่ยรุ่ยจับจ้องอยู่ที่เธอ “ถ้าผมเต็มใจจะแต่งงานกับคุณล่ะ?”เวินหร่านชะงักไป“คุณว่าอะไรนะ?”เขาถึงกับบอกว่า เขาเต็มใจจะแต่งงานกับเธอเนี่ยนะ?เขาพูดเล่นหรือเปล่า?“ถ้าไม่เชื่อ พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันที่สำนักงานเขตเลยเป็นไง!” ซางเลี่ยรุ่ยให้คำมั่นกับเธอตรง ๆ เวินหร่านกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาในหัวของเธอตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้นซางเลี่ยรุ่ยอยากพาเธอไปจดทะเบียนสมรสเนี่ยนะ?เธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?เธอจึงยื่นมือไปหยิกแขนตัวเองแรง ๆ ตามสัญชาตญาณเจ็บไม่ได้ฝันไปจริง ๆ ด้วย!“ฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณสักหน่อย!”เวินหร่านโพล่งปฏิเสธออกไปทันควันใครบอกกันว่าเธออยากไปสำนักงานเขตกับเขา?เขาบอกว่าอยากแต่งงานด้วย แล้วเธอจำเป็นต้องอยากแต่งงานกับเขาด้วยหรือไง?“คุณ!”ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอด้วยความขุ่นเคืองก่อนจะโน้มเรือนร่างสูงใหญ่เข้ามาทาบทับเธอไว้ทั้งตัว“ผมอยากได้คุณ!”ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจแนบชิดใบหูของเธอ เสียงของเขาทั้งต่ำทั้งพร่าพร้าวเวินหร่านตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ “แต่ฉันไม่ได้อยากได้นี่คะ!”ทว่าเรื่องที่เธอโ
Read more

บทที่ 542

ซางเลี่ยรุ่ยกำหมัดแน่นเรือนร่างสูงใหญ่ยังคงคุกคามและกดทับเธอไว้อย่างเอาแต่ใจ“หลังจากนี้คุณวางแผนไว้ว่ายังไงต่อ?”ดวงตาลึกล้ำดำมืดราวกับหุบเหวลึกของเขาจับจ้องเธอแน่นนิ่งเวินหร่านชะงักไปฉับพลัน “อะไรนะคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยประสานสายตากับเธอ ก่อนจะเค้นถามรุกรานยิ่งขึ้น“คุณหย่ากับเขาแล้ว หลังจากนี้วางแผนไว้ว่ายังไง?”คำถามนี้เวินหร่านไม่อาจตอบเขาได้จะให้บอกหรือว่าเธอคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้วว่า พ้นปีนี้ไปก็จะไปจากที่นี่?ด้วยสภาวะอารมณ์ของเขาในตอนนี้ มีแต่จะยิ่งจุดไฟโทสะเขาให้โหมกระหน่ำขึ้นไปอีกเวินหร่านทำได้เพียงเอ่ยตอบ “ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คิดค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยยื่นมือมาเกาะกุมมือของเธอไว้“ไม่ลองเก็บผมไปพิจารณาดูจริง ๆ เหรอ?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเวินหร่านยิ้มออกมาอย่างขมขื่นจากนั้นก็ส่ายหน้าไปมาไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากเก็บมาคิด ทว่าเธอไม่มีปัญญาจะคิดต่างหากเขาคือซางเลี่ยรุ่ย ไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่เธออยากได้ก็จะได้มาไว้ในครอบครองตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ย่อมดีกว่าปล่อยให้เกิดความผูกพันซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอเนิ่นนานใบหน้าคมคายฉายแววมืดมนหม่นหมองลงไปหลายส่วนในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยเ
Read more

บทที่ 543

อย่างไรเสียเดิมทีเธอ ก็ตั้งใจจะเลี้ยงกาแฟทุกคนอยู่แล้วคิดไม่ถึงเลยว่าสวี่เจียฮุยจะยิ่งรุกรานรบกวนไม่เลิก “ในเมื่อเธอยินดีควักกระเป๋าตัวเองเลี้ยง ก็ขอให้เธอออกไปซื้อด้วยตัวเองนะ แบบนี้ถึงจะยิ่งสลัดคราบความถือตัว แสดงออกถึงความจริงใจในการ ‘ถอมตนต่อผู้ที่มีตำแหน่งต่ำกว่า’ ของตำแหน่งผู้ช่วยพิเศษอย่างเธอได้ดีกว่า”ช่างเป็นการสวมหน้ากาก ‘ถอมตนต่อผู้ที่มีตำแหน่งต่ำกว่า’ ได้แยบคายยิ่งนักทุกคนต่างจับจ้องมาที่เธอบังคับให้เวินหร่านจำต้องรับมันไว้โดยไม่อาจเลี่ยงได้เธอยิ้มออกมา “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”ออกไปซื้อด้วยตัวเองก็ออกไปซื้อด้วยตัวเองสิสวี่เจียฮุยหยิบยื่นโอกาสดี ๆ ในการซื้อใจคนให้เธอถึงเพียงนี้ มีเหตุผลอะไรที่เธอจะไม่รับไว้เล่า?สีหน้าของสวี่เจียฮุยเปลี่ยนไปทันทีเธอคิดว่าเวินหร่านไม่มีทางยอมวิ่งวุ่นทำเรื่องแบบนี้แน่เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพวกใช้เส้นสายดิ่งตรงลงมาจากไหนก็ไม่รู้ย่อมต้องมีเบื้องหลังคอยหนุนหลังอยู่อย่างแน่นอนเธอสามารถอ้างชื่อประธานฉินเพื่อปฏิเสธได้อย่างเต็มที่คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะยังตอบตกลงตกลงที่จะยอมวิ่งวุ่นทำตามคำสั่งให้ทุกคนผู้คนจำนวนไม่น้อยจึงเริ่มรู้
Read more

บทที่ 544

เธอรู้ดีว่าสายตาคู่นั้นมาจากซางเลี่ยรุ่ยเพียงแต่ยามนี้ ระหว่างเธอกับเขามันไม่มีสิ่งใดจะเอื้อนเอ่ยต่อกันอีกแล้วจริง ๆ เวินหร่านนำกาแฟที่ซื้อมาเดินแจกจ่ายให้ทุกคนบรรดาเพื่อนร่วมงานที่ได้รับกาแฟจากเธอ ต่างมีทัศนคติต่อเธอที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดขณะที่เวินหร่านกำลังเตรียมจะเดินกลับเข้าไปยังห้องทำงานของตัวเอง ก็มองเห็นสวี่เจียฮุยเดินร้องไห้โฮออกมาจากห้องประธานสวี่เจียฮุยถูกไล่ออกเสียแล้วหลังจากฉินเยว่เชารับรู้ถึงตื้นลึกหนาบางเรื่องที่เวินหร่านออกไปซื้อกาแฟ เขาเป็นคนลงมือไล่เธอออกด้วยตัวเองเมื่อทราบข่าวว่าสวี่เจียฮุยถูกไล่ออก สายตาที่เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ใช้มองเวินหร่านก็แปรเปลี่ยนไปในทันทีแฝงไว้ด้วยความยำเกรงและระมัดระวังตัวเพิ่มขึ้นอีกระดับชัดเจนว่าเป็นท่าทีของรูปแบบ ในเมื่อยุ่งด้วยไม่ได้ ก็ขอเลี่ยงไว้ก่อนดีกว่าเวินหร่านถึงกับได้ยินคนวิพากษ์วิจารณ์ว่าเธอเป็นน้องเมียของฉินเยว่เชาผู้เป็นบอส และมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งไม่ธรรมดากับอดีตพี่เขยของตัวเองเมื่อเวินหร่านได้ยินเช่นนั้น ในใจพลันรู้สึกกวนตะกอนความรวดร้าวอย่างบอกไม่ถูกคนเหล่านี้จะสงสัยว่าเธอไต่เต้าขึ
Read more

บทที่ 545

อีกสักครู่ฉินเยว่เชายังต้องมาประชุมที่นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?“คุณปล่อยฉันนะ!”เวินหร่านดิ้นรนหมายจะผลักเขาออกทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับไม่ยินยอมปล่อยมือเขาอาศัยความเหนือกว่าทางด้านส่วนสูงและพละกำลังที่มีมาแต่กำเนิดกดข่มตรึงเธอไว้แน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด“มาทำอะไรที่ฉินซื่อ?”น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถามขึ้นเวินหร่านขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน“ฉันก็แค่มาทำงานที่ฉินซื่อเท่านั้นเองค่ะ”ก่อนหน้านี้เธอถูกคุณอาสองของเขาร่วมมือกับพ่อแม่ของเขาสกัดขานอกจากฉินเยว่เชาแล้ว ยังจะมีใครกล้ามอบโอกาสทำงานนี้ให้เธออีกจะว่าไปแล้ว เธอคงต้องขอบคุณฉินเยว่เชาด้วยซ้ำหากไม่ได้เขา ยามนี้เธอก็คงยังหางานทำไม่ได้ด้วยซ้ำ“คุณคิดว่าอยู่ที่นี่แล้วมีฉินเยว่เชาจะคอยคุ้มหัว แล้วนอนสบายใจได้งั้นเหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยถามชิดใบหูของเธอเวินหร่านย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่า เรื่องราวมันไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้นทว่ายามนี้ นอกจากเดินหน้าไปทีละก้าวแล้วดูสถานการณ์ไปทีละนิด เธอก็ไร้ซึ่งหนทางอื่นจริง ๆ “นี่ไม่เกี่ยวกับคุณ ปล่อยฉันนะ!”เวินหร่านร้องบอกด้วยความโมโหยามนี้เธอจะไปทำงานที่ไหน มันก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
Read more

บทที่ 546

ออกเดตงั้นเหรอ?เปลือกตาของเวินหร่านกระตุกวูบนับว่าเขายังหน้าด้านกล้าเอ่ยปากขอเรื่องแบบนี้กับเธอได้ลงคอ!พวกเขาสิ้นสุดความสัมพันธ์กันไปนานแล้วยังจะมีหน้ามาพูดเรื่องออกเดตอะไรกันอีก?“ไม่!”เธอปฏิเสธออกไปทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดซางเลี่ยรุ่ยราวกับคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเธอจะต้องปฏิเสธเขากระชับวงแขนโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดติดแผ่นอกก่อนจะใช้นิ้วปัดปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเธอออกไปเผยให้เห็นลำคอเรียวระหงขาวเนียนระเรื่อเวินหร่านไม่เข้าใจเลยว่าเขาคิดจะทำบ้าอะไรกันแน่ทว่าเสียงฝีเท้าจากภายนอกกลับยิ่งดังใกล้เข้ามาทุกทีความร้อนรนตื่นตระหนกพุ่งพล่านขึ้นมาตามสัญชาตญาณพริบตาต่อมา ซางเลี่ยรุ่ยก็โน้มตัวลงมาแล้วฝังเขี้ยวขบเม้มลงบนลำคอระหงของเธอเต็มแรง“อื้อ...”เวินหร่านเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บแปลบไอ้คนสารเลวคนนี้ กล้าดีอย่างไรมาขบกัดเธอ!แถมยังกัดเสียจนเจ็บระบมไปหมด!แต่กระนั้นเธอกลับไม่กล้าส่งเสียงร้องตะโกนออกมาดัง ๆ หากเกิดมีคนอื่นได้ยินเข้า ป่านนี้คงได้นินทากันสนุกปากว่าพวกเธอกำลังทำเรื่องระยำตำบอนอยู่ในห้องประชุมล่ะมั้ง?“ซ
Read more

บทที่ 547

เวินหร่านอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบกล่าวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ทว่าสวี่เจียฮุยที่เพิ่งเกือบจะตกงานไปเพราะเวินหร่าน กลับยังคงอุ้มความแค้นฝังหุ่นอยู่ในใจฉวยจังหวะนี้เอ่ยปากกล่าวหาทันที “เวินหร่าน เธอทำบ้าอะไรเนี่ย? ถึงกับทำน้ำชาหกใส่ประธานซาง นี่เธอจงใจใช่ไหม?”ทุกคนในห้องพลันหันขวับมามองเวินหร่านเป็นตาเดียวสายตาที่พวกเขามองมา ราวกับกำลังปักใจเชื่อว่าเธอจงใจใช้วิธีนี้เพื่ออ่อยซางเลี่ยรุ่ยไม่มีผิดเวินหร่านรู้สึกคับอกคับใจจนแทบกระอักเลือดเธอไม่ได้มีความคิดต่ำทรามแบบนั้นสักนิดแถมด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยแล้ว ต่อให้เธอคิดจะยั่วยวนเขาจริง ก็ไม่มีความจำเป็นต้องใช้วิธีตื้นเขินปัญญาอ่อนแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?แต่ปัญหาคือคนอื่น ๆ ดันเชื่อสนิทใจไปแล้วน่ะสิ!ยามนี้สายตาที่พวกเขามองมาจึงเต็มไปด้วยความแปลกประหลาดคล้ายกำลังเยาะเย้ยถากถางว่าเธอเป็นหญิงมารยาจอมเจ้าเล่ห์ใบหน้าของเวินหร่านเจื่อนลงด้วยความกระดากอายสัญชาตญาณบอกให้เธอรีบอ้าปากอธิบายอะไรสักอย่างออกมาทว่ากลับพบว่าไม่ว่าจะเอื้อนเอ่ยคำใดออกไปในตอนนี้ ก็ดูราวกับเป็นการร้อนตัวแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ และยิ่งแก้ก็ยิ่งแย่ไปกั
Read more

บทที่ 548

ณ โรงแรมห้าดาวภายในฮอลล์จัดเลี้ยงขนาดใหญ่เวินหร่านควงแขนฉินเยว่เชาก้าวเข้าสู่บริเวณงาน พลันตกเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันทีด้วยความที่ในอดีต พวกเขาทั้งสองเคยมีความสัมพันธ์เป็นถึงพี่เขยกับน้องเมียนับตั้งแต่ฉินเยว่เชาแต่งงานกับเวินฉี งานสังคมใหญ่โตระดับนี้เขากลับแทบไม่เคยพาเวินฉีออกงานด้วยเลยสักครั้งนึกไม่ถึงเลยว่าในวันนี้ เขาจะถึงกับพาน้องเมียมาออกงานด้วยตนเอง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นและการสอดส่องสังเกตจากผู้คนรอบข้างเวินหร่านชะงักเท้าลงโดยไม่อาจควบคุมหางตาของเธอเหลือบไปเห็นสายตาหลากหลายรูปแบบที่คนรอบกายจับจ้องส่งมา“ไม่เป็นไรหรอก มีผมอยู่ทั้งคน!”ฉินเยว่เชาราวกับอ่านความคิดและความกังวลในใจของเธอออก จึงกดเสียงต่ำเอ่ยให้คำมั่นสัญญาเวินหร่านพยายามฝืนประคองรอยยิ้มเอาไว้ “คุณไม่ได้บอกฉันนี่คะว่าคืนนี้จะมีคนมาร่วมงานมากขนาดนี้”ตอนแรกเขาบอกว่ามีงานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจเธอจึงนึกไปเองว่าจะแค่เป็นการร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกันระหว่างคนไม่กี่คนเท่านั้นใครจะไปคาดคิดว่าจะให้มาร่วมงานเลี้ยงราตรีตระการตาขนาดนี้?ฐานะอดีตพี่เขยกับน้องเมียระหว่างเธอกับฉิน
Read more

บทที่ 549

“คุณโกรธผมไหม?”เสียงของฟู่จิ่งเฉิงพลันดังขึ้นมาจากข้างกายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเวินหร่านชะงักเท้า หันกลับไปมองเขาดวงตาคู่คมสีดำสนิทของฟู่จิ่งเฉิงฉายแววลึกล้ำดุจมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งเขายังคงจ้องมองเธอ และเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง “เรื่องที่ผมหย่ากับคุณ แล้วตอนนี้มาคบหากับเสิ่นปิงเจี๋ย คุณโกรธผมบ้างหรือเปล่า?”ดวงตาคู่สวยของเวินหร่านฉายรังสีลึกล้ำเพิ่มขึ้นหลายส่วน “ในเมื่อหย่าขาดกันไปแล้ว ก็ไม่มีคำว่าโกรธหรือไม่โกรธหรอกค่ะ!”หากจะพูดถึงความโกรธแค้น เธอก็เลิกเคืองแค้นเขาไปนานแล้วไม่อย่างนั้นอาการโรคฮิสทีเรียของเธอคงไม่สงบลงจนไม่กำเริบขึ้นมาอีกเลยแบบนี้หรอกยามนี้การที่เขาจะมีหญิงใหม่ ก็ล้วนอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเวินหร่านเสียที่ไหนฟู่จิ่งเฉิงหัวเราะหยันในลำคอ “คุณไม่มีสิทธิ์มาโกรธผมอยู่แล้วล่ะ ขนาดลับหลังผม คุณยังแอบไปทอดสะพานนัวเนียกับพี่เขยได้เลย...”สีหน้าของเวินหร่านแปรเปลี่ยนไปในทันทีเอ่ยถามขัดขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ “คุณพูดเรื่องบ้าอะไรของคุณ?”สายตาของฟู่จิ่งเฉิงหรี่แคบและหม่นแสงลง “ยังจะแกล้งทำเป็นไขสือแสดงละครอยู่อีกเหรอ? คุณกับฉินเยว่เชาน่ะแอบกินกันลับ ๆ ตั้งแต่เมื่อไห
Read more

บทที่ 550

เมื่อเวินหร่านตื่นนอนขึ้นมาในเช้าวันใหม่ พอเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบข้อความตอบกลับจากซางเลี่ยรุ่ยทิ้งไว้หนึ่งข้อความ“งั้นเป็นคืนนี้แทน ผมจะไปรับคุณเอง!”ช่วงเวลาที่ส่งมาคือหลังจากที่เธอส่งข้อความสุดท้ายเมื่อคืนไปได้ไม่นานนี่หมายความว่าเมื่อคืนเขานั่งเฝ้ารอข้อความตอบกลับจากเธออยู่ตลอดอย่างนั้นเหรอ?เวินหร่านจ้องมองข้อความนี้ ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาโดยสัญชาตญาณซางเลี่ยรุ่ยยังคิดจะดันทุรังไปเดตกับเธอต่ออีกงั้นเหรอ?เขาจะตื๊อไม่เลิกราเลยใช่ไหม?เธอรู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรกแล้วว่า หากปล่อยให้เขารู้เรื่องที่เธอหย่าร้างแล้วล่ะก็ จะต้องมีเรื่องราววุ่นวายตามมาอีกพะเนินแน่ด้วยเหตุนี้ เธอจึงพยายามปกปิดเรื่องนี้จากเขามาโดยตลอดและผลลัพธ์ก็พิสูจน์แล้วว่าสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้นั้นไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิดยามนี้ซางเลี่ยรุ่ยเริ่มเปิดฉากตามเกาะแกะวนเวียนในชีวิตเธออีกครั้งแล้วและหากคิดจะตัดความสัมพันธ์กับเขาให้หมดจดสิ้นซาก คงไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยจริง ๆ เวินหร่านไม่ได้ตอบข้อความเขากลับไป เธอตัดใจก้าวลงจากเตียงตรงเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเธอไม่ได้เอ่ยปากตกลง และก็ไม่ได้ปฏิเสธ
Read more
PREV
1
...
515253545556
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status