All Chapters of MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: Chapter 11 - Chapter 20

Tahimik ang buong comfort room maliban sa mahinang tunog ng tubig mula sa faucet. Pero para kay Arah— parang sobrang lakas ng tibok ng puso niya. Nakatayo si Joan sa harap ng malaking salamin, eleganteng inaayos ang buhok niya habang tila walang pakialam sa bigat ng tensyon sa pagitan nila. Parang hindi ito ang babaeng ilang oras nang umiiyak. Parang hindi ito ang babaeng nasaktan. Pero alam ni Arah— mas delikado si Joan ngayon. Kasi tahimik ito. Controlled. At bawat salitang lumalabas sa bibig nito— diretsong sumasaksak. “You know what I really hate?” malamig na tanong ni Joan habang inaayos ang hikaw niya. Tahimik si Arah. Hindi niya alam paano sasagot. Hindi rin niya alam paano aalis. Pakiramdam niya— nakapako siya sa sahig. Dahan-dahang humarap si Joan sa kanya. “Girls in the office are looking at you like some kind of Cinderella story.” Mapait itong napatawa. “Poor pregnant employee suddenly becoming Mrs. Avelino.” “Ms. Joan…” “Anong meron ka?” mabilis nito

Kinabukasan—iba agad ang atmosphere sa buong Axion Prime Holdings. Pagkapasok pa lang ni Arah sa lobby, ramdam na niya agad ang mga tingin ng mga tao.May mga empleyadong biglang tumatahimik kapag napapadaan siya.May mga pasimpleng bulungan.May mga matang mabilis na sumusulyap sa tiyan niya bago umiwas.Mahigpit na napahawak si Arah sa strap ng bag niya habang naglalakad papunta sa elevator.Kahit ilang araw na ang lumipas mula nang kumalat ang balita—hindi pa rin siya sanay.Hindi siya sanay sa attention.Hindi siya sanay na pinag-uusapan.Lalo na ngayong dala niya ang apelyido ng pinakauntouchable na tao sa kumpanya.Pagbukas ng elevator sa executive floor, mas lalo niyang naramdaman ang tensyon.Tahimik.Pero lahat nakatingin.“Good morning, Mrs. Avelino…”Napahinto siya.Isa sa mga employees sa finance department ang bumati.Nahihiya pa ito habang nagsasalita.Parang hindi sigurado kung tama bang tawagin siya ng ganoon.Mabilis na yumuko nang bahagya si Arah.“G-Good morning

Bumigat ang pakiramdam ni Arah. Pagbukas ng elevator, dahan-dahan siyang lumabas. Akala niya ay normal lang ang pagod ng araw, pero biglang sumiklab ang kakaibang hilo sa ulo niya. Kasabay no’n, may kumirot sa bandang tiyan niya—mahina sa una, pero biglang dumoble.Napahawak siya sa gilid ng reception desk.“Ma’am?” agad na tanong ng receptionist. “Okay lang po ba kayo?”Hindi agad nakasagot si Arah. Pinilit niyang tumango, pilit na ngumiti kahit parang umiikot ang paligid niya.“Okay lang po… siguro pagod lang,” mahinang sagot niya.Pero kahit siya, alam niyang hindi iyon simpleng pagod.Dahan-dahan siyang napaupo sa waiting area couch. Pinikit niya ang mata, huminga nang mabagal, sinusubukang pakalmahin ang sarili. Pero mas lalo lang lumalakas ang kirot sa tiyan niya, kasabay ng biglaang panghihina ng katawan.“Hindi dapat ganito…” mahinang bulong niya sa sarili.Sa isip niya, bumalik ang mga nakaraang araw—stress sa opisina, emosyonal na sigalot, si Joan at ang contract marriage.

Maingay ang opisina ng Axion Prime Holdings sa umagang iyon.Sunod-sunod ang tawag, email notifications, at meetings na halos walang pahinga. Para sa lahat, ordinaryong araw lang iyon—mabilis, magulo, at walang tigil na trabaho.Pero para kay Arah, parang ibang mundo ang lahat.Nakaupo siya sa workstation niya, nakatingin sa screen, pero wala siyang nauunawaan. Paulit-ulit sa isip niya ang nangyari kahapon—parang ayaw siyang tantanan ng alaala.Si Edison na tahimik pero maingat na nag-alaga sa kanya buong araw.Ang private room.Ang doctor.At ang salitang naiwan nito na hanggang ngayon ay nakadikit pa rin sa isip niya.“Patient.”Huminga siya nang mabigat.“Okay ka lang?”Napalingon siya.Si Karen, may dalang folder at kape, nakatayo sa gilid niya. Halatang matagal na siyang pinagmamasdan nito.“Girl, mukhang lutang ka pa rin,” mahinang sabi ni Karen habang nauupo sa gilid ng desk niya.“Okay lang ako…” sagot ni Arah, pero halatang pilit.“Sure ka?” taas-kilay ni Karen. “After nung n

Tahimik ang loob ng sasakyan habang mabilis itong umaandar palabas ng Axion Prime Holdings.Sa labas ng tinted window, abala pa rin ang siyudad—busina, traffic, at mga taong nagmamadaling umuwi o pumasok. Normal na eksena ng Maynila.Pero sa loob ng sasakyan, ibang mundo ang naroon.Tahimik.Mabigat.Nasa passenger seat si Arah, mahina ang kapit sa seatbelt habang pilit pinapakalma ang sarili. Ramdam pa rin niya ang init ng mga braso ni Edison mula sa pagbuhat nito sa kanya kanina—at kahit ilang minuto na ang lumipas, hindi pa rin nawawala ang bigat ng pakiramdam na iyon.Si Edison naman ay tahimik lang habang nagmamaneho. Isang kamay nasa manibela, diretso ang tingin sa kalsada, parang walang nangyari.Parang normal lang sa kanya ang lahat.Hanggang sa si Arah na mismo ang hindi nakatiis.“Edison…”Hindi agad sumagot si Edison.“What.”Napakagat labi si Arah.“You didn’t have to carry me.”Sandaling katahimikan.Pagkatapos, diretso ang sagot niya.“You almost collapsed.”Simple.Wala