บททั้งหมดของ MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: บทที่ 21 - บทที่ 30

​Maingay ang Axion Prime Holdings nang dumating si Joan.​Hindi dahil sa abala ang lahat sa trabaho, kundi dahil sa presensya niya pa lang—parang biglang nagbago ang timpla ng hangin sa buong lobby. Naka-eleganteng pormal siya, maayos ang postura, at sanay sa atensyon ng lahat. Alam niyang sinusundan siya ng tingin ng mga empleyado habang naglalakad, at tulad ng dati… agad sumunod ang mga bulungan.​“Si Joan ‘yan, ‘di ba? Bakit pumupunta pa rin siya sa opisina ni Boss Edison kahit may asawa na ‘yung tao?”“Oo nga, eh. At parang okay lang naman kay Arah, no? Hindi man lang sumasabog o nagwawala.”“Sus, hindi niyo ba nahahalata? Nabuntis lang naman kasi ni Boss si Arah kaya napilitang pakasalan agad para sa scandal. Pero ang totoo, sina Joan at Boss pa rin naman ang nagmamahalan talaga.”​Huminto si Joan sa tapat ng reception desk at ngumiti nang matamis.​“Good morning, ma’am. Do you have an appointment?” magalang na tanong ng receptionist.​“Tell Edison I’m here, please.” Sapat na ang

​Nanatiling nakalapat ang palad ni Edison sa pisngi ni Arah. Ang init ng kaniyang balat ay unti-unting nanalatay sa malamig na mukha ng babae, tila pilit tinutunaw ang pader na nakatayo sa pagitan nilang dalawa. ​Napakurap si Arah. Natakot siya sa biglaang lambing. Natakot siya dahil baka bukas, paggising niya, bawiin na naman ito ni Edison at ibalik ang pader ng pagiging estranghero. ​Dahan-dahan siyang humakbang paatras, sapat para makawala sa haplos ng lalaki. ​“Huwag kang ganyan, Edison,” mahinang pakiusap ni Arah, basag ang boses. “Huwag mo akong tratuhin nang ganyan kung naaawa ka lang sa sakin. Mas masakit, eh.” ​Bumagsak ang kamay ni Edison sa kaniyang gilid. Bahagyang humigpit ang pagkakasuntok ng kaniyang kamao. Naaawa? Iyon ba ang tingin ni Arah sa kaniya? Na ginagawa niya ito dahil lang sa habag? ​Gusto niyang magpaliwanag, ngunit bago pa man siya makapagsalita ay tumunog ang intercom sa kaniyang lamesa. Kasunod niyon ang boses ng kaniyang sekretarya. ​“Sir Edis

Kasal tayo sa papel, Edison. Alam ko po ‘yun, at hinding-hindi ko po kakalimutan ang kasunduan natin,” pagpapatuloy ni Arah. Kahit na nararamdaman niya ang pagsisimula ng panlalabo ng kaniyang paningin dahil sa luhang gustong kumawala, pilit pa rin niyang pinapanatili ang marahang tono ng kaniyang boses, ayaw maging bastos sa lalaking nagbigay sa kaniya ng bubong sa kabila ng lahat. “Kaya huwag niyo na po sana akong tratuhin na parang totoong asawa... kung ang totoo, si Joan naman talaga ang iniisip ninyo sa tuwing magkasama tayo.”​“Arah, stop it,” pigil ni Edison, ang kaniyang boses ay naging mas mababa, may halong pakiusap. Humakbang siya palapit upang hawakan ang kaniyang kamay, ngunit mabilis na umatras si Arah, pinapanatili ang distansya sa pagitan nilang dalawa.​“Uuwi na po ako, Edison. Doon sa penthouse kung saan walang ibang tao, kung saan hindi natin kailangang magpanggap sa harap ng marami,” sabi ni Arah habang dahan-dahang binubuksan ang pinto ng likod ng kotse. Mas gusto

Ang pag-amin ni Edison ay nanatiling nakalutang sa hangin ng penthouse, kasabay ng mabagal at banayad na pagtatagpo ng kanilang mga hininga. Nanatiling nakadikit ang kaniyang noo sa noo ni Arah. Sa maikling sandaling iyon, ang malamig at kalkuladong CEO ng Axion Prime ay tuluyang naglaho; ang natira na lang ay isang lalaking pagod na sa pagpapanggap.​Nakalapat pa rin ang palad ni Edison sa pisngi ni Arah, hinahaplos ang balat nito gamit ang kaniyang hinlalaki.​Si Arah naman ay tila nakalimot huminga. Ang kaniyang puso ay pumapalag sa kaniyang dibdib sa sobrang bilis. Ang mga salita ni Edison—“Nagkakagusto na nga ako sa iyo”—ay paulit-ulit na umuusbong sa kaniyang isip na parang isang panaginip na nakakatakot gisingan.​“Edison...” sa wakas ay nakahanap ng boses si Arah, ngunit mechanical at halos pabulong lang ito. Dahan-dahan siyang gumalaw upang lumikha ng kaunting distansya. “Huwag niyo po sanang sabihin ‘yan kung... kung dala lang ‘yan ng tensyon ngayong araw. Baka po kasi... ba

Napakapit nang mahigpit si Arah sa folder na kaniyang hawak. Ang mga gilid ng papel ay bahagyang nayupit dahil sa higpit ng kaniyang kapit. Ang bawat pagbanggit sa pangalan ni Adrian at sa totoong dahilan ng kaniyang pagbubuntis ay tila nagpapakita sa kaniya ng isang malaking salamin ng kaniyang sariling kahihiyan. Dalawang buwan pa lang ang sanggol sa kaniyang sinapupunan, ngunit sa bawat sandali na tulad nito, nararamdaman niya ang bigat ng mundong kaniyang papasukan para sa kaniyang anak.​“Hindi ko nakakalimutan ang tulong mo, Joan,” malamig na tugon ni Edison, ngunit may bahid na ng pagka-inip ang kaniyang boses. “At binabayaran ko ang utang na loob na iyon sa pamamagitan ng pagpapanatili ng mga shares at posisyon mo rito sa Axion Prime. Pero huwag mong pakialaman si Arah. Kung isasama ko siya sa Grand Gala, iyon ay dahil tungkulin niya bilang asawa ko na humarap sa mga board members at sa media upang tapusin ang anumang natitirang bulung-bulungan.”​“Tungkulin? O dahil gusto mo