บททั้งหมดของ MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: บทที่ 41 - บทที่ 50

​Ang buong biyahe pabalik sa penthouse ay binalot ng isang nakatutulig at mabigat na katahimikan. Sa loob ng marangyang limousine, nakaupo si Edison sa dulong bahagi ng upuan, ang kaniyang mga bisig ay nakakrus sa kaniyang dibdib habang ang kaniyang paningin ay nakapako sa labas ng bintana. Ang kaniyang panga ay patuloy na nakakuyom, at ang kaniyang aura ay napakalamig na tila nagpababa sa temperatura sa loob ng sasakyan. Sa kabilang dulo naman ay si Arah, na nakasandal at pilit na ipinapakalma ang kaniyang sarili sa pamamagitan ng marahang paghimas sa kaniyang tiyan. Ang kaniyang mga mata ay nananatiling mugto, at ang bawat hininga na kaniyang pinakakawalan ay may dalang pait at matinding pagod.​Walang nagtangkang magsalita. Kahit ang personal na drayber ni Edison ay hindi naglalakas-loob na tumingin sa rear-view mirror, dahil batid ng lahat na ang CEO ay nasa rurok ng kaniyang galit. Para kay Arah, ang bawat kilometrong tinatahak ng sasakyan patungo sa kumpol ng mga naglalakihang t

​Ang katahimikan sa loob ng penthouse ay tila isang lason na unt-unting pumapatay sa natitirang sigla ni Arah. Lumipas ang buong maghapon na wala siyang ibang ginawa kundi ang maupo sa tabi ng malaking bintana ng kaniyang silid, nakatitig sa mga ulap na nagbabago ng hugis sa kalangitan. Ang kaniyang silid, na dati ay itinuturing niyang isang ligtas na kanlungan mula sa magulong mundo sa labas, ay opisyal nang naging isang selda. Sa tuwing bubuksan niya ang pinto upang lumabas, sasalubungin siya ng matitigas at walang emosyong mukha ng mga bagong bantay na inilagay ni Edison. Hindi sila nagsasalita, ngunit ang kanilang presensya ay sapat na upang ipaalala sa kaniya na wala na siyang sariling kapangyarihan sa kaniyang buhay.​Hinaplos ni Arah ang kaniyang tiyan nang may matinding halo ng pagmamahal at pait. “Anak, patawarin mo si Mommy,” bulong niya sa kaniyang sarili habang ang kaniyang mga luha ay muling nagbabadya. “Akala ko, nailigtas na kita sa kahihiyan. Akala ko, nahanap ko na an

​Nang pumasok si Arah sa loob ng kaniyang silid. Ang mahinang vibration ng kaniyang cellphone sa ilalim ng unan ay nagpatuloy, na parang isang tibok ng pusong nagbabadya ng panganib. Mabilis niyang isinara ang pinto at ini-lock ito bago nagmamadaling lumapit sa kama. Inabot ng kaniyang nanginginig na kamay ang telepono.​Isang hindi rehistradong numero na naman ang nakasulat sa screen. Alam ni Arah na si Adrian ito. Sa kabila ng takot na baka malaman ni Edison ang tungkol sa lihim na komunikasyong ito, pinindot niya ang screen at dinala ang telepono sa kaniyang tainga.​“Arah! Mabuti naman at sinagot mo,” bungad agad ni Adrian mula sa kabilang linya. Ang kaniyang boses ay hingal na hingal, bakas ang matinding pagmamadali at takot. “Ligtas ka ba riyan? Ano ang ginawa sa iyo ni Kuya kagabi pagkauwi ninyo? Nag-alala ako nang husto nang makita kong dinala ka niya nang marahas palabas ng cafe.”​Humigpit ang kapit ni Arah sa telepono, napaupo siya sa gilid ng kama habang marahang hinahaplo

​Ang bawat hakbang ni Edison papalapit sa kanila sa madilim na koridor ng hotel ay tila hatol ng kamatayan para kay Adrian at matinding parusa para kay Arah. Ang tunog ng kaniyang mamahaling sapatos na tumatama sa de-kalidad na carpet ay naging ritwal ng takot na nagpatahimik sa buong paligid. Ang limang armadong bodyguards na nasa likod ng CEO ay agad na kumalat, hinaharangan ang lahat ng posibleng labasan, kabilang ang service stairs na balak sanang gamitin ni Adrian para sa kanilang pagtakas.​“Ku-Kuya…” nauutal na bigkas ni Adrian, pilit na itinatago ang panginginig ng kaniyang boses habang mas lalong humigpit ang kapit sa braso ni Arah. “Huwag kang lumapit! Wala kang karapatang pilitin si Arah na manatili sa iyo! Alam na niya ang lahat ng kasinungalingan mo! Sumasama siya sa akin nang kusa!”​Isang malamig at mapang-uyam na tawa ang pakakawalan ni Edison, ngunit ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakatitig nang mariin—hindi kay Adrian, kundi sa mukha ni Arah na kasalukuyang natu

​Ang gabi matapos ang marangyang gala ay lumipas na tila isang mabagal na parusa. Ang bawat sulok ng penthouse ay binalot ng kakaibang lamig na mas matindi pa kaysa sa aircon ng gusali. Sa loob ng kaniyang silid, nakahiga si Arah na nakatalukbong ng kumot, ngunit dilat na dilat ang kaniyang mga mata. Ang mga sumbat ni Edison kagabi ay patuloy na umuuga sa kaniyang sistema, bawat salita ay tila may dalang kakaibang bigat na nagpabago sa takbo ng kaniyang pag-iisip.​“Ang gintong hawlang sinasabi mo... ay ang tanging paraan ko para masigurong kapag gumising ako bukas, narito ka pa rin.”​Totoo ba ang narinig niya? Ang isang makapangyarihan, malamig, at kalkuladong CEO na tulad ni Edison Avelino ay natatakot na mawala siya? Hindi para sa kumpanya, hindi para sa mga shares, kundi dahil sa kaniya mismo? Napahawak si Arah sa kaniyang tiyan, litong-lito ang kaniyang puso. Kung ang lahat ng ito ay pagsisinungaling lamang, napakahusay ni Edison dahil maging ang kaniyang boses kagabi ay binalot