บททั้งหมดของ MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: บทที่ 51 - บทที่ 60

​Ang mga sumunod na buwan matapos ang huling paghaharap sa Boardroom ay lumipas na tila isang magandang panaginip. Ang Axion Prime Tower na dating simbolo ng malamig na kompetisyon at takot para kay Arah ay naging saksi sa isang bagong yugto ng kaniyang buhay. Sa tuwing papasok siya sa opisina—hindi na bilang isang ordinaryong empleyado, kundi bilang katuwang ng CEO—isang magalang na pagbati ang sumasalubong sa kaniya mula sa mga guwardiya hanggang sa matataas na opisyal ng kumpanya.​Ngunit ngayong araw, walang iniisip na negosyo si Edison.​Ito ang huling linggo ng ikasiyam na buwan ng pagbubuntis ni Arah. Ang malawak na master’s bedroom ng penthouse ay pansamantalang binago; may nakahanda nang mamahaling crib sa gilid, mga imported na baby clothes na kulay puti at pastel pink, at isang bag na naglalaman ng lahat ng kailangan para sa kanilang mabilis na pag-alis patungo sa ospital.​Nakatayo si Edison sa malaking bintana, pabalik-balik ang lakad habang hawak ang kaniyang telepono. K

​Ang pagbabalik nina Edison, Arah, at ng sanggol na si Aurora sa penthouse pagkalipas ng ilang araw sa ospital ay sinalubong ng isang bagong uri ng enerhiya. Wala na ang mga armadong security guard na parang mga rebulto sa pasilyo; ang tanging naroon na lang ay ang ilang pinagkakatiwalaang tauhan na personal na pinili ni Edison upang tiyakin ang pribadong buhay ng kaniyang pamilya. Si Manang Elena ay bumalik na rin mula sa kaniyang maikling bakasyon, may bitbit na mga tradisyunal na halamang-gamot at mga payo para sa mabilis na paggaling ni Arah.​Ang malawak na sala na dati ay saksi sa kanilang mga malamig na gabi ng pagtatalo ay napuno na ngayon ng mga malalambot na himig ng lullaby at ng amoy ng baby powder. Si Edison, na kilala sa mundo ng negosyo bilang isang walang patawad at kalkuladong CEO, ay tuluyan nang nagpalit ng kaniyang anyo. Sa tuwing gabi, makikita siya na nakaupo sa tapat ng malaking glass wall, suot ang kaniyang lounge pants, habang maingat na idinuduyan si Aurora s

​Ang bawat oras sa loob ng penthouse ay tila isang mabigat na pasanin. Mula nang umiyak si baby Aurira, si Edison ay hindi na mapakali. Ang dati’y maayos at tahimik na buhay nila ni Arah ay nababalot ngayon ng isang hindi nakikitang panganib.​Si Arah, sa kaniyang bahagi, ay hindi maipaliwanag ang kaba na bumabalot sa kaniyang dibdib. Hindi na lamang ito tungkol sa pag-iyak ni Aurora; pakiramdam niya ay may mga matang nakamasid sa bawat galaw nila. Minsan, sa gitna ng gabi, nagigising siya at nararamdaman ang isang kakaibang lamig na dumadaloy sa hangin.​Samantala, sa kaniyang madilim na apartment, ang obsession ni Joan ay nag-aanyong halimaw. Hindi na sapat sa kaniya ang pagpapahirap sa sanggol sa pamamagitan ng kemikal. Gusto na niyang tapusin ang lahat.​“Kung hindi ko siya makukuha, walang sinuman ang makakakuha sa kaniya,” bulong ni Joan sa kaniyang sarili habang nakatingin sa monitor kung saan nakikita niya ang bawat sulok ng silid nina Aurora.​Nag-set up na si Joan ng isang m

​Ang ulan ay walang humpay sa pagbuhos, tila nakikiramay sa magulong damdamin ni Edison. Sa loob ng kaniyang sasakyan, hindi siya humihinga nang maayos. Ang kaniyang mga kamay na nakahawak sa manibela ay nanginginig—hindi sa takot, kundi sa matinding poot na halos pumutok na ang kaniyang dibdib.​Paano nga ba niya nahanap ang bodega?​Habang nasa loob ng penthouse at naghihintay ng balita, hindi nagbulag-bulagan si Edison. Gamit ang kaniyang koneksyon sa mundo ng teknolohiya at ang mga dati niyang "assets" sa underworld, mabilis niyang na-trace ang pinakahuling signal ng mobile phone na ginamit ni Joan bago ito tuluyang nawala.​Hindi lang iyon. Sa kaniyang matalas na pagsusuri, naalala niya ang mga lugar na madalas nilang puntahan noon—mga lugar na walang nakakaalam maliban sa kaniya at kay Joan. Alam niya ang takbo ng isip ng babae; alam niyang mahilig ito sa mga lugar na malayo sa mata ng publiko ngunit malapit sa mga riles o abandonadong distrito kung saan siya dati nagsimula.​Sa

​Ang burol ni Aurora ay hindi tulad ng ibang mga seremonyang marangya na inaasahan ng marami para sa isang pamilyang Avelino. Sa halip, ito ay isang tahimik, mapanglaw, at punong-puno ng pait na pagtitipon sa loob ng isang maliit na chapel. Ang puting kabaong na kasing-liit ng isang huling hantungan ng isang anghel ay napapalibutan ng mga puting rosas, ngunit ang bango nito ay hindi kayang tabunan ang amoy ng kamatayan na bumabalot sa bawat sulok. Walang kislap ng karangyaan, tanging ang dilim lamang ng pagdadalamhati ang naghahari sa paligid.​Si Edison ay nakatayo sa isang gilid, nakasuot ng itim na suit na tila mas maluwag na sa kaniya ngayon. Ang kaniyang mga mata ay namumula, tila pagod na pagod at walang ningning. Ang lalaking dati ay kinatatakutan ng buong industriya, ang CEO na laging may hawak na solusyon sa bawat problema, ay mukhang isang taong pinagkaitan ng lahat. Sa bawat pagtayo niya, ramdam ang bigat ng kaniyang pagkatao—isang ama na dala-dala ang habambuhay na pagsis