All Chapters of MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: Chapter 61 - Chapter 70

​Isang buwan na ang lumipas simula nang ilibing si Aurora, ngunit ang penthouse ay nanatiling kasing-lamig ng sementeryong kinalalagyan ng bata. Ang bawat sulok ng marangyang bahay na dati ay saksi sa kanilang mga pangarap ay nagmistulang isang malaking bilangguan ng mga hindi masambit na salita. Walang ingay, walang tawanan, at lalong walang init ng pagmamahalan sa hangin.​Si Edison, na dati ay matikas at puno ng determinasyon, ay naging isang anino lamang ng kaniyang dating sarili. Nagbago siya. Hindi sa paraang inaasahan ni Arah na magiging daan para magdamayan sila, kundi sa paraang naglayo sa kanila nang tuluyan. Naging malamig siya—yung uri ng lamig na tumatagos sa buto. Uuuwi siya sa gabi, diretso sa kanilang kwarto, at magkukulong sa loob ng banyo o sa kaniyang study room. Hindi siya nakikipag-usap, hindi siya tumitingin, at lalong hindi siya humahawak kay Arah.​Para kay Edison, ang bawat tingin niya kay Arah ay isang paalala ng kaniyang pinakamalaking pagkakamali. Sa tuwing

​Ang sinag ng araw ay dahan-dahang tumagos sa pagitan ng mga kurtinang velvet, nagbibigay ng liwanag sa loob ng silid na tila nagbago ang atmospera simula noong nakaraang gabi. Si Arah ay nagising nang may gaan sa kaniyang dibdib, isang pakiramdam na matagal na niyang kinalimutan. Ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang dumilat, at ang una niyang nakita ay ang mukha ni Edison na nakatitig sa kaniya.​Hindi ito ang Edison na puno ng poot. Hindi ito ang Edison na malamig ang mga mata. Ang lalaking nasa harap niya ngayon ay mukhang malalim ang iniisip, tila sinusuri ang bawat anggulo ng kaniyang mukha na parang sinusubukan nitong magpaalam sa isang bagay na kaniyang pinahalagahan. Sa isang saglit, naramdaman ni Arah na baka... baka sa wakas, nagbago na ang lahat. Baka ang gabing iyon, ang kanilang pagiging isa sa gitna ng unos, ang simula ng kanilang paghilom. Isang matamis at maamong ngiti ang sumilay sa kaniyang labi, isang ngiting puno ng pag-asa na matagal na niyang hindi nararamdaman.

​Ang bukang-liwayway ay dumating na may dalang kakaibang lamig, ngunit para kay Arah, ito ay ang simula ng isang bagong simula. Ang malaking penthouse, na dati ay itinuturing niyang tahanan at kalaunan ay naging kulungan ng kaniyang pighati, ay hindi na kayang magbigay sa kaniya ng kapayapaan. Bawat sulok, bawat gamit, at bawat anino sa loob ng bahay ay nagpapaalala sa kaniya ng mga pangakong napako at mga pangarap na nauwi sa wala.​Maaga pa lamang ay nakahanda na ang isang maliit na maleta ni Arah. Hindi siya nagdala ng anumang alahas, mamahaling damit, o anumang bagay na nagmula kay Edison. Ang kaniyang mga kamay ay nanginginig habang inilalagay ang huling gamit sa kaniyang bag, ngunit ang kaniyang puso ay matatag. Alam niyang ito ang huling hakbang para tuluyan siyang makawala sa nakaraang pilit na humihila sa kaniya pabalik sa sakit.​Sa ibabaw ng mesa, iniwan ni Arah ang mga dokumentong legal na nagpapatunay sa paglipat ng mga ari-arian sa kaniyang pangalan. Sa tabi nito ay isan

​Lumipas ang mga buwan sa probinsya na tila isang mahabang panaginip na punong-puno ng kapayapaan. Ang tiyan ni Arah ay unti-unti nang lumalaki, isang patunay na may buhay sa loob ng kaniyang tiyan. Ang bawat sipa ng bata sa kaniyang sinapupunan ay nagsisilbing pintig ng pag-asa na nagpapaalala sa kaniya kung bakit siya kailangang maging matapang.​Sa kabila ng katahimikan ng probinsya, hindi maitatanggi na may mga sandaling bumabalik ang lungkot. May mga gabing nakatingin si Arah sa liwanag ng buwan at naiisip niya si Edison. Hindi dahil sa hinahanap niya ang lalaking sumira sa kaniyang puso, kundi dahil sa tanong na, kailangan ko ba iapaalam sa kaniya?​Madalas siyang tanungin ni Tita Elena kung bakit hindi ko pa ipaalam kay Edison ang tungkol sa pagbubuntis. "Anak," madalas sabihin ng kaniyang tita habang nagtitimpla sila ng gatas sa gabi, "ang bata ay may karapatang malaman ang kaniyang pinagmulan. At si Edison, may karapatan din siyang malaman na magiging totoong ama na siya."​N

Ang loob ng provincial hospital ay balot ng malamig na hangin at ang amoy ng disinfectant na humahalo sa bawat paghinga. Si Edison ay kasalukuyang nakahiga sa isang payak na ward, ang kaniyang ulo ay nakabenda nang makapal. Ang aksidente ay hindi lamang nagdulot ng sugat sa kaniyang katawan; ninakaw nito ang bawat hibla ng kaniyang nakaraan. Sa kaniyang paggising, sinalubong siya ng isang nakakatakot na kawalan. ​Binuksan ni Edison ang kaniyang mga mata. Ang kisame ay puti, ang paligid ay hindi pamilyar. Sinubukan niyang umupo, ngunit isang matinding kirot ang dumaloy sa kaniyang sentido. Sinubukan niyang alalahanin ang kaniyang pangalan, ang kaniyang tirahan, o kahit ang mukha ng mga taong dapat ay mahalaga sa kaniya—ngunit wala. Para siyang isang libro na ang lahat ng pahina ay ginawang blangko. "Sino... sino ako?" paos na tanong niya sa sarili. Ngunit ang tinig ay tila estranghero sa kaniyang sariling pandinig. ​Lumapit ang isang nurse at tiningnan ang kaniyang mga vital signs