Todos los capítulos de Mistakenly Yours, Boss: Capítulo 81 - Capítulo 90

Leo’s POV Ilang oras na ang lumipas mula noong narinig ko ang unang iyak ng aming sanggol—isang tunog na tila nagpahinto sa ikot ng mundo at nagbura sa lahat ng takot at pagod na dala ng nakaraang mga oras. Matapos ang magulong biyahe at ang matinding paghihirap ni Chloe, sa wakas ay dumating na ang aming munting himala: isang malusog na sanggol na lalaki, na ipinanganak nang ligtas sa kabila ng lahat ng panganib na sumubok humadlang. Nakatayo ako sa gilid ng kama, mahigpit na hawak ang kamay ni Chloe habang hinihintay siyang makabawi. Ang kanyang mukha ay maputla at puno ng pawis, ngunit ang ngiting nakaukit dito ay mas maliwanag pa kaysa sa anumang bituin. Nang imulat niya ang kanyang mga mata at tumingin sa akin, naramdaman ko kung paano napuno ng lubos na kapayapaan ang aking puso. “Leo…” bulong niya, ang boses ay mahina ngunit puno ng kagalakan. “Anak natin… ligtas ba siya?” Tumango ako, hindi mapigilan ang pagtulo ng luha sa aking mga mata. Dahan-dahan akong yumuko at din

Chloe’s POV Matapos basahin ang tahasang pagbabanta ni Don Emilio, hindi na kami nagdalawang-isip pa. Agad kaming nagdesisyon ni Leo na ilayo muna si Leonel sa siyudad—malayo sa ingay, panganib, at mga taong gustong manakit sa amin. Ang napili niyang lugar ay ang lumang Villafuerte vacation beach house, nakatago sa isang liblib na bahagi ng baybayin sa Siargao, napapaligiran ng matatayog na puno at malinaw na tubig-dagat. Dito, umaasa kaming makakahanap ng panandaliang kapayapaan habang pinaplano ang aming next move. Pagkarating namin, agad kong naramdaman ang pagbabago ng hangin—presko, maalat, at puno ng katahimikan, na kabaligtaran ng magulong buhay na aming iniwan. Maingat na inilapag ni Leo si Leonel sa duyan na inihanda ng mga tauhan, habang ako ay umupo sa balkonahe, pinapanood ang mahinang pagbagsak ng mga alon sa pampang. “Feels so peaceful here, right?” sabi ni Leo habang umupo sa tabi ko at ipinatong ang braso sa aking balikat. “Dati, dito lang ako pumupunta kapag gusto

Leo’s POVMatapos mabunyag ang pagtataksil ni Roberto, hindi humupa ang gulo—sa halip, lalo itong lumawak hanggang sa pumasok na sa mismong pusod ng kumpanya. Sa loob ng boardroom, ramdam ko ang matinding tensyon. Ang mga miyembro ay nahati sa dalawang panig: ang mga naniniwala pa rin sa akin, at ang mga naimpluwensyahan na ni Don Emilio, na handang ibigay ang pamumuno kapalit ng panandaliang kapayapaan.“Leo, you have to understand,” sabi ni Mr. Torres, isa sa pinakamatandang board members, habang nakatingin sa akin nang seryoso. “Kung ipagpapatuloy mo ang laban kay Don Emilio, malalagay sa panganib ang kinabukasan ng kumpanya. Marami ang nagsasabing mas mabuting sumunod na lang para maiwasan ang mas malaking gulo.”Tumayo ako nang tuwid, mahigpit ang hawak sa gilid ng mesa. “Surrendering is not the solution, Torres. Pagpapasakop lang ang ibibigay sa kanya ng buong kapangyarihan para gawin ang anumang gusto niya—hindi lang sa negosyo, kundi pati na rin sa mga taong nagtatrabaho sa at

Leo’s POVAkala ko sa pag-alis ko ay matatapos na ang gulo, pero mali pala ang akala ko. Sa loob lamang ng ilang linggo, sunod-sunod na balita ang dumating—mga sangay ng Villafuerte Holdings na biglang nalulugi, mga kontrata na kinansela nang walang malinaw na dahilan, at mga ulat ng maling paghawak ng pondo. Malinaw ang senyales: ito ang ganti ni Don Emilio. Kahit wala na ako sa loob ng kumpanya, handa niyang wasakin ang buong imperyo basta’t maramdaman ko ang bigat ng kanyang galit.Nakaupo ako sa harap ng mesa, napapaligiran ng mga papeles at ulat, habang mahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao. “He’s not just fighting me—he’s destroying everything our family built over decades,” bulong ko sa sarili, puno ng inis at lungkot.Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok si Chloe, may dalang mainit na kape. Hindi na niya kailangang magtanong; sa itsura ko pa lang, alam na niya ang nangyayari. Inilapag niya ang tasa sa mesa bago umupo sa tabi ko at ipinatong ang kanyang kamay sa aking

Leo’s POVHindi kami makakapagpahinga hangga’t nakatakas si Don Emilio. Alam ko ‘yan nang lubos—bawat oras na lumilipas habang malaya siya ay isang panganib para sa pamilya ko. Kinaumagahan, kasama ko na si Marco sa maliit na opisina na inayos namin sa loob ng bahay, napapaligiran ng mga mapa, listahan ng mga koneksyon, at mga lumang rekord.“Lahat ng kilalang tirahan at ligtas na bahay ay binantayan na,” sabi ni Marco habang tinuturo ang mga lokasyon sa mesa. “Pero matagal na siyang naghahanda para sa ganitong sitwasyon. He has hidden routes we don’t know about yet.”Napahawak ako sa aking sentido, mabigat ang hininga. “Hindi lang siya basta tumatakas—naghihintay lang siya. At habang naghihintay, nagpaplano.”Sa likuran ko, narinig ko ang mahinang hakbang ni Chloe. Pumasok siya may dalang kape at tinapay, pero hindi siya agad umalis. Nakatayo siya sa pintuan, pinagmamasdan kami—nakikita kung paano muling nababalot ng gulo at pag‑iingat ang aming buhay. Nang magtama ang aming mga mata