LOGINChloe’s POVAkala ko’y matatamasa na namin ang panandaliang kapayapaan dito sa aming tahanan sa Siargao matapos magdesisyon si Leo na umalis sa kumpanya. Ngunit mali pala ang akala ko—hindi basta-basta susuko si Don Emilio. Kung hindi niya makokontrol si Leo sa pamamagitan ng negosyo, hahanap siya ng ibang paraan. At sa kasamaang palad, ako ang naging pinakamadaling puntahan niya.Isang hapon, habang nagpapahinga ako sa veranda at binabantayan ang natutulog na si Leonel, biglang huminto ang isang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. Bago pa man makalapit ang mga guwardiya, bumaba mula rito ang matandang lalaking puno ng karangyaan ngunit may mga matang malamig at puno ng pagbabanta—si Don Emilio mismo.“Magandang hapon, Chloe,” bati niya nang may mapagkunwaring ngiti habang dahan-dahang lumalapit. “Hindi ko inaasahang makikita kita nang ganito kabilis. Akala ko ay magtatago na lang kayo habambuhay.”Tumayo ako nang tuwid, pinipigilan ang panginginig ng aking mga kamay. Hindi ko ipapaki
Leo’s POVMatapos mabunyag ang pagtataksil ni Roberto, hindi humupa ang gulo—sa halip, lalo itong lumawak hanggang sa pumasok na sa mismong pusod ng kumpanya. Sa loob ng boardroom, ramdam ko ang matinding tensyon. Ang mga miyembro ay nahati sa dalawang panig: ang mga naniniwala pa rin sa akin, at ang mga naimpluwensyahan na ni Don Emilio, na handang ibigay ang pamumuno kapalit ng panandaliang kapayapaan.“Leo, you have to understand,” sabi ni Mr. Torres, isa sa pinakamatandang board members, habang nakatingin sa akin nang seryoso. “Kung ipagpapatuloy mo ang laban kay Don Emilio, malalagay sa panganib ang kinabukasan ng kumpanya. Marami ang nagsasabing mas mabuting sumunod na lang para maiwasan ang mas malaking gulo.”Tumayo ako nang tuwid, mahigpit ang hawak sa gilid ng mesa. “Surrendering is not the solution, Torres. Pagpapasakop lang ang ibibigay sa kanya ng buong kapangyarihan para gawin ang anumang gusto niya—hindi lang sa negosyo, kundi pati na rin sa mga taong nagtatrabaho sa at
Leo’s POV Ilang araw ng maingat na pagsisiyasat ang lumipas, at sa wakas, hawak na namin ang ebidensyang hindi na maikakaila pa. Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng bahay sa Siargao, mahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao habang hawak ang mga dokumentong inihanda ni Marco. Ang katotohanang lumabas ay parang suntok sa dibdib—isang bagay na ayaw kong paniwalaan, ngunit hindi ko na rin maitatanggi. “Kaya pala,” bulong ko sa sarili, puno ng hinanakit at pagkadismaya. “Sa lahat ng tao, siya pa ang hinding-hindi ko inakala.” Lumingon ako nang maramdaman ang mahihinang hakbang ni Chloe na lumapit. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa aking braso, at agad kong naramdaman ang bigat ng kanyang pag-aalala. “Leo… ano ang nalaman ninyo? Sino siya?” mahina ngunit mariing tanong niya habang tinitingnan ang mukha kong puno ng bigat. Hinarap ko siya at dahan-dahang ipinakita ang mga papel. “Ito ang pinatunayan ng lahat ng bakas at impormasyon, Chloe. Ang taong nagbebenta ng ating mga s
Chloe’s POV Matapos basahin ang tahasang pagbabanta ni Don Emilio, hindi na kami nagdalawang-isip pa. Agad kaming nagdesisyon ni Leo na ilayo muna si Leonel sa siyudad—malayo sa ingay, panganib, at mga taong gustong manakit sa amin. Ang napili niyang lugar ay ang lumang Villafuerte vacation beach house, nakatago sa isang liblib na bahagi ng baybayin sa Siargao, napapaligiran ng matatayog na puno at malinaw na tubig-dagat. Dito, umaasa kaming makakahanap ng panandaliang kapayapaan habang pinaplano ang aming next move. Pagkarating namin, agad kong naramdaman ang pagbabago ng hangin—presko, maalat, at puno ng katahimikan, na kabaligtaran ng magulong buhay na aming iniwan. Maingat na inilapag ni Leo si Leonel sa duyan na inihanda ng mga tauhan, habang ako ay umupo sa balkonahe, pinapanood ang mahinang pagbagsak ng mga alon sa pampang. “Feels so peaceful here, right?” sabi ni Leo habang umupo sa tabi ko at ipinatong ang braso sa aking balikat. “Dati, dito lang ako pumupunta kapag gusto
Leo’s POVMatapos basahin ang liham, nanatili akong nakatayo sa tabi ng kama, mahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao. Ang dating kakaibang mensahe ay naging mas malinaw nang suriin ko itong mabuti—ang tono, ang pagpili ng mga salita, at ang tahasang pagbabanta ay hindi na mahirap kilalanin. Walang iba kundi si Don Emilio ang nasa likod nito.Tumingin ako kay Chloe. Kahit pilit niyang itago ang pangamba, kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang takot para sa aming pamilya. Inabot ko ang papel at binasa ko nang malakas upang wala nang pagdudahan pa.“Akala mo ba natapos na ang lahat nang maipanganak mo ang iyong tagapagmana? Mali ka, Leo. Ang kapangyarihan ng Villafuerte ay hindi para sa tulad mo. Kung hindi ka susuko at ibibigay ang lahat ng kontrol sa akin, sisirain ko ang lahat ng itinuturing mong mahalaga—ang iyong asawa, ang iyong bagong silang na anak, at ang magandang kinabukasang pinapangarap ninyo. Sa loob ng pitong araw, magdesisyon ka. Kapag lumipas ang panahong ito, wala na
Leo’s POV Ilang oras na ang lumipas mula noong narinig ko ang unang iyak ng aming sanggol—isang tunog na tila nagpahinto sa ikot ng mundo at nagbura sa lahat ng takot at pagod na dala ng nakaraang mga oras. Matapos ang magulong biyahe at ang matinding paghihirap ni Chloe, sa wakas ay dumating na ang aming munting himala: isang malusog na sanggol na lalaki, na ipinanganak nang ligtas sa kabila ng lahat ng panganib na sumubok humadlang. Nakatayo ako sa gilid ng kama, mahigpit na hawak ang kamay ni Chloe habang hinihintay siyang makabawi. Ang kanyang mukha ay maputla at puno ng pawis, ngunit ang ngiting nakaukit dito ay mas maliwanag pa kaysa sa anumang bituin. Nang imulat niya ang kanyang mga mata at tumingin sa akin, naramdaman ko kung paano napuno ng lubos na kapayapaan ang aking puso. “Leo…” bulong niya, ang boses ay mahina ngunit puno ng kagalakan. “Anak natin… ligtas ba siya?” Tumango ako, hindi mapigilan ang pagtulo ng luha sa aking mga mata. Dahan-dahan akong yumuko at din
Leo's POVMatapos ang sunod-sunod na banta at panganib na dumaan sa amin, wala na akong inaksayang oras. Agad kong ipinatira sina Dad—si Leonard Sr.—at Tiya Adele sa isang ligtas at lihim na ari-arian sa labas ng siyudad. Malawak ang lugar, mataas ang bakod, at may sapat na tauhan na nakabantay sa
Chloe's POVHindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko habang nakatitig sa kawalan. Sa gitna ng tahimik na gabi, dahan-dahang bumabalik sa isip ko ang mga araw na tila ba kailangan kong buhatin ang buong mundo nang mag-isa.Noong mga panahong iyon, sapat na ang maliit na sweldo ko bilang guro p
Chloe's POVHindi pa rin mawala sa isip ko ang litratong natanggap ko kagabi.Anim na taon na ang nakalipas iyon. Bago ko pa makilala si Leo. Bago pa magsimula ang lahat. At higit sa lahat, bago pa ako maging target ng mga taong nasa likod ng Project Lazarus.Tahimik akong nakaupo sa loob ng opisin
Chloe's POVHindi ko akalain na mamimiss ko nang ganito ang pagtuturo.Matapos ang tangkang pagpatay sa akin, halos araw-araw akong nakakulong sa mansyon ni Leo. Kahit gaano pa kaganda at kasigurado ang seguridad dito, pakiramdam ko ay unti-unting nawawala ang dating ako.Kaya nang makakuha ako ng







