เข้าสู่ระบบมีรอยแผลไหม้เกรียมสีดำคล้ำปรากฏอยู่บริเวณลำคอของไพโรจน์ ก่อตัวเป็นริ้วรอยน่าสยดสยองพร้อมผิวหนังที่เริ่มลอกหลุดลุ่ยอย่างรุนแรง ผ้าพันแผลทางการแพทย์ที่สกปรกมอมแมมผืนหนึ่งพันอยู่รอบศีรษะของเขา โดยมีคราบเลือดสดๆ ซึมทะลุเนื้อผ้าบางๆ นั้นออกมาไม่ขาดสาย ชายชราหายใจหอบถี่ ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังจนตรอกอยู่ตรงก้นเหวแห่งความตาย"มึงคิดว่าเกมนี่มันจบลงแล้วงั้นเหรอ ไอ้ลูกนอกสมรส?" เสียงแหบพร่าของไพโรจน์ฟังดูแหบแห้งและบาดแก้วหูอย่างยิ่ง"เลือดต้องล้างด้วยเลือด บัญญัติ! มึงกล้าแย่งชิงทรัพย์สมบัติ ตำแหน่ง และเกียรติยศของกูไปต่อหน้าสาธารณชน!" เขาคำรามลั่นพลางทุบกำปั้นลงบนอกซ้ายของตัวเอง"กูจะทำลายความสุขทั้งหมดที่มึงเพิ่งสร้างขึ้นมาร่วมกับลูกๆ ของกูให้พินาศย่อยยับ!" ชายชราถ่มน้ำลายอย่างหยาบคายใส่หน้าเลนส์กล้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังมือของผมกำแน่นเข้าหากันจนสั่น ข่มอารมณ์โกรธที่เดือดพล่านขึ้นมาเมื่อได้เห็นหน้าไอ้สารเลวนั่น ชายวัยกลางคนคนนี้มีความอึดทางร่างกายและความเจ้าเล่ห์เพทุบายที่กำจัดได้ยากเย็นจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ ตามหลักแล้ว เขาควรจะไปนอนเน่าอยู่ในห้องขังเดี่ยวห
"ขอบพระคุณในความกรุณามากครับ คุณอัญชัญ" หนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างบึกบึนรับแก้วน้ำนั้นไปพร้อมอมยิ้ม"พวกพี่ระวังให้ดีอย่าให้แม้แต่ยุงเล็ดลอดเข้ามาได้เชียวนะ ไม่งั้นฉันจะสั่งหักเงินเดือนพวกพี่ให้หมดเลย!" เด็กสาวขู่สำทับด้วยน้ำเสียงติดตลกอย่างร่าเริงเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยพลันดังก้องขึ้นมาในทันที แทรกผ่านสายลมยามค่ำคืนไปอย่างอิสระโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น ไม่มีความหวาดกลัวที่คอยบีบคั้นหัวใจอีกต่อไป ยิ่งเงามืดของภัยคุกคามจากศัตรูเก่ายิ่งไม่มีเหลือ สมาชิกทุกคนในครอบครัวต่างมารวมตัวกันอย่างมีความสุข เฉลิมฉลองอิสรภาพที่แลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตา"พี่บัญญัติ เนื้อสุกได้ที่แล้วนะ ให้ดาราตักใส่จานพร้อมข้าวสวยร้อนๆ เลยไหม?" ดาราเอ่ยถามพลางยื่นจานกระดาษมาตรงหน้าผม"ไม่ต้องเอาข้าวหรอก ดารา ท้องพี่เริ่มจะแน่นแล้วล่ะหลังจากซดน้ำเมลอนปั่นฝีมืออัญชัญไปเมื่อกี้นี้" ผมลูบหัวน้องสาวคนเล็กสุดที่รักเบาๆ"ฉันดีใจจริงๆ นะที่เห็นพวกเธอสองคนกลับมาหัวเราะร่าเริงแบบนี้ได้อีก อัญชัญ อาทิตย์ก่อนหน้านี้หน้าตาเธอยับยู่อย่างกับผ้าไม่ได้รีด เครียดจัดจนหวาดผวาเรื่องคำขู่ฆ่าไปหมด ตอนนี้ในเมื่อคุณจรัลชนะข
"หลังจากเสร็จสิ้นพิธีอันศักดิ์สิทธิ์แล้ว ทีมประชาสัมพันธ์ของเราจะปล่อยภาพถ่ายการขอแต่งงานสุดเอ็กซ์คลูซีฟอย่างเป็นทางการให้สื่อระดับประเทศ" คุณจรัลยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย "ประชาชนจะได้เห็นว่าวิถีชีวิตส่วนตัวของท่านประธานเจ้าหน้าที่บริหารนั้นหรูหรามีระดับแค่ไหน""ความเอ็กซ์คลูซีฟและความหรูหราที่คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางเอื้อมถึง" คุณอาทิตย์เคาะนิ้วลงบนขมับที่เริ่มมีผมขาวแซม "ภาพลักษณ์อันสง่างามแบบนั้นจะยิ่งทำให้ตลาดหุ้นเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งทางการเงินของบริษัทเธอมากขึ้นไปอีก"แนวคิดการพบกันครึ่งทางนี้พิสูจน์แล้วว่าเฉียบแหลมมาก และให้ผลประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่ายอย่างยุติธรรม ลลิตาจะได้บรรยากาศการขอแต่งงานสุดโรแมนติกที่เงียบสงบตามที่ผมวาดฝันไว้มาตลอด ในขณะเดียวกัน พวกนักลงทุนหน้าเลือดพวกนี้ก็ยังได้โชว์ภาพลักษณ์บารมีต่อสายตาสาธารณชนอยู่ดี"ระบบรักษาความปลอดภัยของเกาะนั้นเทียบเท่ากับบังเกอร์ป้องกันภัยของประธานาธิบดีเลยนะ" คุณอาทิตย์เสริมขึ้นมาเมื่อเห็นความลังเลของผมที่เริ่มมลายหายไป "ไม่มีเรือประมงเถื่อนหน้าไหนกล้าเฉียดเข้าไปในรัศมีสามไมล์ทะเลแน่นอน""ฉันสามารถเชิญเชฟระดับมิชลินสตาร์จากต่า
คุณจรัลเลื่อนเก้าอี้ขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น ใบหน้าของเขาฉายแววกระตือรือร้นสุดขีด ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ ในช่วงบ่ายนี้ เขาทำตัวไม่ต่างอะไรกับคณะกรรมการจัดงานระดับตำบลเลยจริงๆ"ไอเดียแรก อาทิตย์หน้าฉันจะไปเปิดโครงการทางยกระดับสายใหม่ เธอพาลลิตาไปที่นั่นได้ โดยอ้างว่าเป็นตารางตรวจดูหน้างาน แล้วพอไปถึงกลางถนนลาดยาง ฉันจะเกณฑ์เจ้าหน้าที่เทศกิจสักร้อยนายมาเต้นระบำสุดโรแมนติก เชื่อฉันสิ คอนเซปต์นี้เข้าถึงประชาชน สนุกสนาน และน่าประทับใจสุดๆ แน่นอน""ระบำหมู่เจ้าหน้าที่เทศกิจเหรอครับ ท่าน?" ผมถามพลางขมวดคิ้วมุ่น"ถูกต้องแล้วไอ้หนุ่ม! เดี๋ยวให้พวกนั้นใส่เครื่องแบบเต็มยศ พร้อมกับถือดอกกุหลาบสีชมพูคนละดอก" ท่านผู้ว่าฯ พยักหน้าอย่างมั่นใจสุดขีด"ไอเดียเข้าท่าอยู่นะจรัล แต่ข้อเสนอของฉันตระการตากว่าการเต้นกลางถนนนั่นเยอะ เราเช่าเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของฉัน บินวนรอบกรุงจาการ์ตายามค่ำคืน แล้วข้างล่างนั่น เราก็เปิดไฟตึกระฟ้าขนาดยักษ์เป็นตัวอักษรขอแต่งงาน โรแมนติก หรูหรามีระดับ และเหมือนฉากในหนังฟอร์มยักษ์เลย""ค่าเช่าเฮลิคอปเตอร์แพงเกินไปแถมเปลืองไฟด้วย อาทิตย์ มาใช้ไอเดียที่สามของฉั
"สวัสดีครับ ท่านผู้ว่าฯ" ผมกับลลิตารีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพผู้นำสูงสุดของเมืองหลวงอย่างสุภาพทันที"นั่งลงเถอะ บัญญัติ ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรกันขนาดนั้นหรอกถ้าเราอยู่นอกศาลาว่าการแบบนี้" บุคคลหมายเลขหนึ่งของจาการ์ตากล่าวพลางตบไหล่ผมเบาๆ"ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นัดประชุมธุรกิจส่วนตัวของพวกเรากะทันหันแบบนี้ครับเนี่ย?" ผมถามพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของสถานการณ์นี้การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของว่าที่ผู้ว่าฯ ท่ามกลางการเจรจาของภาคเอกชน ถือเป็นการขัดต่อระเบียบการรักษาความปลอดภัยอย่างชัดเจน แววตาของคุณจรัลดูเคร่งขรึมจริงจังมากขณะมองสลับไปมาระหว่างผมกับลูกสาวคนโตของไพโรจน์"คุณลลิตา พอจะช่วยออกไปรอข้างนอกห้องวีวีไอพีนี้สักครู่ได้ไหมครับ?" คุณจรัลใช้คางพยักพเยิดไปทางประตูทางออก"มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ คุณจรัล?" ลลิตาถามอย่างลังเลพลางเก็บเอกสารพอร์ตโฟลิโอบนโต๊ะไปด้วย"มีความลับเรื่องใหญ่มากเรื่องหนึ่งที่มีแค่บัญญัติกับอาทิตย์เท่านั้นที่ฟังได้ในห้องเก็บเสียงนี้ บทสนทนาของพวกเราช่วงบ่ายวันนี้เกี่ยวกับชีวิตของพวกเธอทุกคนและอนาคตที่แท้จริงของตระกูลนบินดร์" คุณจรัลตรึงพวกเราไว้
"คุณนี่เล่นยั่วฮอร์โมนผมไม่หยุดตั้งแต่เช้าแล้วนะ ลลิตา" ผมตอบสนองสัมผัสของเธอด้วยการบีบเอวคอดกิ่วเบาๆ"สมองนายจะได้ไม่ตึงเครียดเอาแต่นึกถึงตัวเลขการลงทุนพวกนั้นตลอดเวลาไงล่ะ ที่รัก" หญิงสาวหน้าหมวยเขย่งจูบสันกรามคมของผมเบาๆ"คอยดูเถอะ หลังเซ็นสัญญานี้เสร็จเมื่อไหร่ ผมจะจัดให้คุณหมดแรงจนลุกเดินบนเตียงโรงแรมไม่ไหวเลย" ผมขู่กลับพลางจัดเนกไทผ้าไหมให้เข้าที่รถยนต์ค่อยๆ แล่นเข้าสู่ล็อบบี้หลักของร้านอาหารหรู ซึ่งมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดซาฟารีนับสิบนายยืนคุมเข้มอย่างแน่นหนา เราสองคนก้าวขาเดินผ่านประตูกระจกหมุนออกมาพร้อมออร่าความเป็นมืออาชีพระดับสูงที่แผ่ออกมาปกคลุมทั่วร่างอีกครั้งภายในห้องส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยไม้มะฮอกกานีขัดเงา ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งรอการมาถึงของพวกเราอยู่ก่อนแล้ว เขาคือคุณอาทิตย์ หนึ่งในเจ้าสัวผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในตลาดหลักทรัพย์ ทั้งยังเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินรายใหญ่ในแคมเปญหาเสียงของคุณจรัลอีกด้วย"สวัสดีตอนบ่ายครับ คุณบัญญัติ ฝีมือการแก้เกมพลิกฟื้นวิกฤตของบริษัทอรุณใหม่ จำกัด ของคุณนี่ ทำเอาหูผมแว่วได้ยินแต่ชื่อคุณมาทั้งวันเลยนะ" คุณอาทิตย์เอ่
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที






