LOGINในขณะที่โจวจินหมิงคิดเข้าข้างตนเองว่าหลินเยี่ยนฟางแกล้งทำเป็นจำเขาไม่ได้เพราะยังโกรธเคืองเขาที่เขาไม่ยอมพาเธอหนีตามกันมา ส่วนสามีของเธออย่างเซี่ยหยางชุนก็มองเธอและเขาสลับกันแล้วจึงได้เอ่ยตอบเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เขาคือโจวจินหมิงอย่างไรเล่าเธอลืมไปแล้วหรือ” คำถามของเซี่ยหยางชุนทำให้เธอหันไปมองหน้าเขาในทันทีเมื่อเซี่ยหยางชุนพยักหน้าเธอก็หันมามองโจวจินหมิงอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ให้ตายสายตาแย่มากจริงๆ ด้วย” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินหมิงที่เดิมทีรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งรู้สึกไม่พอใจเข้าไปใหญ่ แต่หลินเยี่ยนฟางกลับไม่คิดจะสนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอของโจวจินหมิง ยามนี้ในใจของเธอกลับคิดถึงเนื้อหาในหนังสือมากกว่าและกำลังคิดว่านางร้ายในนิยายอย่างหลินเยี่ยนฟางจะหย่าขาดจากสามีที่ไม่เพียงแค่หน้าตาดีนิสัยก็น่าจะดีกว่าแล้วไปอยู่กับอันธพาลอย่างโจวจินหมิงได้อย่างไร
“เอ่อ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณนะ เมื่อครู่นี้ฉันกำลังต่อว่าตัวเองอยู่ต่างหาก” เธอพูดพลางหันไปถามเซี่ยหยางชุนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“ฉันขอซื้อสิ่งนี้กลับไปได้ไหมคะ” เธอชี้ไปที่เข็มกับด้ายที่วางขายอยู่ในร้าน แล้วเธอก็ถามเซี่ยหยางชุนอีกครั้งโดยไม่สนใจโจวจินหมิง
“ที่บ้านมีกรรไกรไหมคะ ถ้าไม่มีฉันขอซื้อกลับไปได้ไหม” คำถามของเธอทำให้เซี่ยหยางชุนนิ่วหน้าแล้วก็พยักหน้าในทันที
“ได้สิ! ถ้าเธออยากได้ก็ซื้อเลย” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาแล้วเลือกซื้อของในร้านโดยไม่สนใจโจวจินหมิงอีก
“เยี่ยนฟาง เธอกำลังไม่พอใจและโกรธเคืองในตัวฉันอยู่ใช่ไหมถึงได้แกล้งทำเป็นจำกันไม่ได้อย่างนี้” คำถามของโจวจินหมิงทำให้เซี่ยหยางชุนกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนในทันทีส่วนหลินเยี่ยนฟางหันไปมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อคิดถึงเนื้อหาในนิยายได้เธอก็พลันรีบส่ายหน้าในทันที
“ไม่มีอะไรที่จะต้องไม่พอใจนี่คะ ก่อนหน้านี้ถ้าฉันทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดไปต้องขอโทษด้วย” เมื่อเธอพูดกับโจวจินหมิงจบก็หันไปพูดกับเซี่ยหยางชุนในทันที
“พวกเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางหยิบของที่เลือกเอาไว้แล้วเดินไปหาคุณป้าที่เป็นเจ้าของร้านเพื่อให้เจ้าร้านคิดเงิน ส่วนเซี่ยหยางชุนแค่จ้องมองโจวจินหมิงแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน โจวจินหมิงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบใจตั้งใจจะเปิดปากพูดคำพูดอันเชือดเฉือนแต่เสียงของหลินเยี่ยนฟางกลับส่งเสียงขัดขึ้นมาก่อน
“คุณคะ ช่วยมาจ่ายเงินให้ฉันหน่อย” เสียงเรียกของเธอทำให้โจวจินหมิงส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันให้กับเซี่ยหยางชุนแล้วดึงเงินในกระเป๋าของตนเองออกมา
“เท่าไหร่” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางขมวดคิ้วแล้วพูดออกมาในทันที
“ฉันเรียกให้สามีของฉันมาจ่ายเงิน คุณเสนอหน้ามาทำไม” คำถามของเธอไม่เพียงทำให้โจวจินหมิงไม่พอใจแต่ยังทำให้เซี่ยหยางชุนประหลาดใจไปด้วย
“เอ้า ฉันกำลังรอให้คุณมาจ่ายเงินให้ฉันอยู่นะคะ” หลินเยี่ยนฟางเอ่ยพลางจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจทำให้เซี่ยหยางชุนต้องรีบเดินตรงมาจ่ายเงินให้เธอในทันที
“อันที่จริงฉันจ่ายให้เธอก็ได้นะ” คำพูดของโจวจินหมิงทำให้หลินเยี่ยนฟางเหลือบตาไปมองเขาแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเช่นเดียวกัน
“เท่าที่ฉันจำได้ ฉันเอาเงินบ้านฉันมาให้คุณตั้งหลายครั้งแล้วแต่คุณกลับไม่เคยคืนเงินให้ฉันเลย เดิมทีคิดว่าเป็นการให้ยืมแต่ในเมื่อเรื่องมาถึงตอนนี้ฉันก็ได้แต่ต้องทำใจแล้วว่าคงจะไม่ได้คืน” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินหมิงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึงส่วนเซี่ยหยางชุนตอนนี้เขาหลุดเสียงหัวเราะออกมาแล้ว
“จ่ายเงินเสร็จแล้ว พวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ” คำชักชวนของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพยักหน้าส่วนโจวจินหมิงก็กำลังจ้องมองเธอด้วยความโกรธเคือง
“เยี่ยนฟางเธอกล้าพูดอย่างนี้กับฉันได้อย่างไร” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหันไปมองเขาด้วยสายตาดูแคลนแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ที่ฉันกล้าพูดเช่นนี้ก็เพราะอยากจะเตือนคุณว่าต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินหมิงจ้องมองเธออีกครั้งด้วยความคาดไม่ถึงแล้วก็ถามเธอออกมาตามตรง
“เธอไม่พอใจที่ฉันไม่พาเธอมาที่นี่ด้วยใช่ไหมก็เลยพูดจาประชดประชันกันแบบนี้” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาเบาๆ
“คุณไม่พาฉันมาก็ถูกต้องแล้ว ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าสามีของฉันนั้นเขาทั้งหล่อและใจดี ฉันอยู่กับเขาเรื่องดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยื่นมือไปจับมือของเซี่ยหยางชุนเอาไว้แล้วจับจูงมือของเขาออกจากร้านค้าแห่งนั้นโดยไม่สนใจโจวจินหมิงอีก
“คราวหน้าอย่าได้ใช้ฉันเป็นไม้กันหมาให้เธออีกนะ” เซี่ยหยางชุนพูดกับเธอในทันทีเมื่อเดินมาถึงรถจักรยานแล้ว เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ปล่อยมือที่กำลังจับมือของเขาในทันที
“ไม้กันหมาอะไรกัน คุณเป็นสามีของฉันนะ แล้วจะให้ฉันปล่อยให้คนอื่นมาพูดจาแสดงความสนิทสนมต่อหน้าคุณได้อย่างไร แล้วอีกอย่างฉันก็อยากจะแสดงจุดยืนให้คุณเห็นว่าฉันคิดได้แล้ว ไม่คิดจะกลับไปเกาะติดคนไม่ดีอย่างเขาอีก” คำพูดของเธอทำให้เขาแค่นเสียง ฮึ! ออกมา แล้วก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“รีบขึ้นรถเถอะ ประเดี๋ยวคนที่เธอเคยเกาะติดอาจจะคิดได้ว่าเธอพูดเพื่อประชดประชันเขา แล้วเขาก็อาจจะตามมาพูดจาสนิทสนมกับเธอต่อหน้าฉันที่เป็นสามีของเธออีก” เขาพูดพลางขึ้นคร่อมจักรยานแล้วส่งสัญญาณให้เธอซ้อนท้ายเขา หลินเยี่ยนฟางไม่อยากจะโต้เถียงกับเขาตรงนี้จึงได้รีบนั่งซ้อนท้ายเขาแล้วบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ฉันนั่งเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปกันเถอะ” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็ขี่จักรยานพาเธอออกจากบริเวณนั้นในทันที หลินเยี่ยนฟางยื่นมือไปเกาะเอวของเซี่ยหยางชุนอย่างถือวิสาสะทำให้เขาเม้มปากแน่นพลางเหลือบตาไปมองที่ร้านขายของชำที่ในยามนี้มีโจวจินหมิงและเพื่อนๆ ของเขากำลังจับจ้องมาที่เขาและหลินเยี่ยนฟางอยู่
พอไปถึงบ้านคนที่กล่าวหาว่าเธอใช้เขาเป็นไม้กันหมาก็ถูกคนในไร่มาตามและบอกกับเขาว่าที่ฟาร์มมีปัญหาให้เขารีบไปอย่างเร่งด่วน เขาจึงได้หันมากำชับกับเธอด้วยสีหน้าตึงเครียดแล้วรีบออกจากบ้านไปในทันที
“ผมไปแค่เพียงครู่เดียว อย่าลืมลงกลอนประตูและหน้าต่างให้แน่นหนาด้วย” เมื่อพูดจบเขาก็จากไปในทันทีทิ้งให้หลินเยี่ยนฟางยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าบ้านแค่เพียงคนเดียว เธอทำได้แค่เพียงเดินเข้าไปในบ้านตามลำพังแน่นอนว่าย่อมจะต้องลงกลอนอย่างแน่นหนาตามที่ไม้กันหมาของเธอกำชับเอาไว้อย่างแน่นอน
เซี่ยเหวินเป่าคือเด็กชายตัวน้อยที่เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียน ทุกคนในโรงเรียนต่างก็รู้กันทั่วว่าพ่อของเขามีอาชีพเป็นคนเลี้ยงหมู แม่ของเขาคือช่างตัดเสื้อ คุณตาทำงานในโรงงาน คุณยายเป็นคนขายผัก คุณน้าเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง สาเหตุที่ทุกคนรู้อย่างละเอียดก็เพราะทุกคนได้อ่านเรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนเรียงความฉบับนี้ทำให้ทุกคนในโรงเรียนต่างพากันซาบซึ้งในความรักความอบอุ่นของครอบครัวที่มีฐานะธรรมดาแต่กลับร่ำรวยความสุขของเซี่ยเหวินเป่า เรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนทำให้เขาได้รับทุนการศึกษาจนถึงระดับชั้นอุดมศึกษาเลยทีเดียวตอนที่เขาได้รับทุนทุกคนที่บ้านต่างก็มีสีหน้าเขียวคล้ำกันไปทั้งบ้าน โดยเฉพาะพ่อของเขาที่รีบมาขอสละสิทธิ์ทุนการศึกษาที่เขาได้รับในทันที โดยบอกกับท่านอธิการว่าที่บ้านของเขามีกำลังทรัพย์เพียงพอที่จะส่งเสียเซี่ยเหวินเป่าเรียนจนจบระดับอุดมศึกษาได้สบาย ขอให้ท่านอธิการมอบทุนการศึกษานี้ให้แก่ผู้ที่มีผลการเรียนดีแต่ที่บ้านไม่มีทุนทรัพย์ดีกว่า ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยหยางชุนยิ่งทำให้เซี่ยเหวินเป่าได้รับความชื่นชมจากทุกคนในโรงเ
เมื่อหมดเรื่องของโจวจินหมิงไปแล้วความสัมพันธ์ของเสิ่นชิงหลีและลู่อวิ๋นก็ดีขึ้นตามลำดับ พอหลินเยี่ยนฟางได้รู้ว่าเป็นเสิ่นชิงหลีที่ไปเกลี้ยกล่อมให้บรรดาผู้ปกครองของเด็กสาวที่เคยถูกทั้งโจวจินหมิงและเฉียวเยี่ยนเคยล่อลวงและล่วงละเมิดให้รวมตัวกันไปแจ้งความเพื่อเอาผิดคนชั่วก็อดรู้สึกชื่นชมเสิ่นชิงหลีไม่ได้ หากเป็นไปตามเนื้อหาในนิยายเสิ่นชิงหลีก็คือนางเอกที่อ่อนโยน อ่อนหวานและบอบบาง ทุกการกระทำและทุกความสำเร็จของเธอล้วนได้รับความช่วยเหลือจากพระเอกอย่างลู่อวิ๋นเสมอ หลินเยี่ยนฟางจึงคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือการจัดการของเสิ่นชิงหลีเมื่อเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปชีวิตของตัวละครในนิยายก็เปลี่ยนแปลง ตัวร้ายที่กลับตัวกลับใจอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ได้มีชีวิตที่ดีมีลูกชายตัวน้อยน่ารักให้เลี้ยงดู ส่วนนางเอกอย่างเสิ่นชิงหลีและพระเอกอย่างลู่อวิ๋นก็ยังคงลงเอยกันด้วยดีดังเดิม พวกเขาได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บรรดาตัวร้ายทั้งหมดก็ต่างแพ้ภัยตนเองไม่เข้ามาเกะกะระรานในชีวิตของพวกเขาอีกแม้ว่าบทสรุปในตอนท้ายของนิยายจะจบลงไปแล้วแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข เธอและสามีต่างคน
พอเจ้าหน้าที่เข้ามาในร้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบชี้ไปที่เฉียวเหลียน เสวี่ยซิงเหยาและเสวี่ยซิงซินในทันที“คุณตำรวจคะ สามคนนี้เข้ามาหาเรื่องฉันที่ร้านค่ะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เจ้าหน้าที่รีบเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสามที่หลินเยี่ยนฟางชี้ตัวในทันที“ฉันไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวน ก็แค่ตั้งใจจะมาสอบถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจเพียงเท่านั้น” เฉียวเหลียนพูดพลางจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว“แต่เมื่อครู่นี้เธอเงื้อมือพุ่งเข้ามาโดยมีความตั้งใจจะตบฉันนะ ถ้าฉันไม่ใช้ฝ่าเท้ายันเธอออกป่านนี้ใบหน้าของฉันคงจะมีรอยฝ่ามือของเธอไปแล้ว เรื่องนี้สามีของฉันและคนในร้านก็สามารถช่วยเป็นพยานได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็เม้มปากแน่น เพราะตอนนี้ด้านหลังของหลินเยี่ยนฟางและสามีมีพนักงานในร้านออกมายืนจ้องมองสถานการณ์กันหลายคน อีกทั้งพวกเขายังส่งเสียงบอกกับตำรวจด้วยว่าพวกเธอสามคนเข้ามาก่อความวุ่นวายในร้าน“ฉันไม่ได้ตั้งใจก็แค่อารมณ์เพียงชั่ววูบเพียงเท่านั้น คุณตำรวจฉันยังไม่ได้ลงมือทำร้ายใครไม่ถือว่ามีความผิดนะคะ” คำพูดของเฉียวเหลียนทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายพลันส่ายหน้าในทันที“คุณครับแค
พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน“ยังเล
พอลู่อวิ๋นเห็นว่าทุกสายตากำลังพุ่งตรงมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเสิ่นชิงหลีที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อและกล่าวหาทำให้เขาต้องรับพูดออกมาเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองในทันที“ผมเห็นว่าชิงหลีกำลังไม่สบายใจและกำลังระบายความในใจให้พวกคุณฟัง ก็เลยคิดว่าไม่เข้ามาขัดจังหวะจะดีกว่าเผื่อว่าพวกคุณจะช่วยพูดให้เธอหันมาเข้าใจในตัวผมบ้าง” คำพูดของลู่อวิ๋นทำให้ทุกคนทอดถอนใจออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็รีบอธิบายความเข้าใจผิดที่ทุกคนมีต่อเขาในทันที“เยี่ยนฟาง เสวี่ยซิงเหยาแต่งงานกับสามีของเธอก่อนหน้าที่พี่จะพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอเสียอีก ถ้าพี่ชอบพอกับเขาจริงพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปนานแล้วจะมาแต่งกับเธอทำไม ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ดีอย่างเช่นตอนนี้เสียหน่อย” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงกังขาออกมาในทันที“หืม?”“พี่หมายความว่า ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะชอบพี่สักนิด แต่เพราะพี่ไม่มีคนอื่นในใจ อีกทั้งมีใจอยากช่วยคุณแม่หลินแยกเธอกับโจวจินหมิงด้วยก็เลยตอบตกลงแต่งงานกับเธอ อันนี้พี่พูดจากใจจริงเลยนะ” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้ทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็นทำนองว่าเข้าใจแล้ว“โอ้ต้าเป่า ที่แท้คุณพ่อ
อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที“ต้าเป
ลูกชายคือสิ่งมีชีวิตที่มากไปด้วยพละกำลัง หลินเยี่ยนฟางแทบจะไม่ได้นอนนานเกินสองชั่วโมงเลยนับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล โชคดีที่ยังมีเซี่ยหยางชุนคอยลุกขึ้นมาดูแลลูกชายให้เธอจึงได้นอนต่อ แต่ถึงอย่างไรเสียงร้องไห้ของลูกชายก็ทำให้เธอไม่สามารถนอนได้อย่างเป็นสุขเท่าใดนัก โชคดีที่ตอนกลางวันคุณแม่หลินและคุณแม่เ
ร้านของหลินเยี่ยนฟางเริ่มลงจักรเย็บผ้าเพิ่มก็ต้องใช้เงินเพิ่ม ทั้งการก่อสร้างเพื่อขยายร้านของไปทางด้านหลัง ทั้งการเพิ่มจักรเย็บผ้าและการเพิ่มคนงาน เดิมทีคุณพ่อและคุณแม่เสิ่นตั้งใจจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย แต่หลินเยี่ยนฟางกลับคิดว่าให้พวกเขานำเงินเก็บไปซื้อที่ดินเอาไว้ดีกว่า โดยเฉพาะที่ดินที่อยู่บริเวณ
หลังจากลู่อวิ๋นและเสิ่นชิงหลีปรับความเข้าใจกันได้แล้ว คนทั้งสองก็ออกจากห้องมาพร้อมกัน หลินเยี่ยนฟางจ้องมองพวกแก้มอันแดงก่ำของเสิ่นชิงหลีแล้วก็ทอดถอนใจออกมา คนที่หลินเยี่ยนฟางต้องระมัดระวังมากที่สุดก็คือลู่อวิ๋นคนนี้ลู่อวิ๋นไม่ใช่พระเอกในนิยายที่สามารถใช้ประโยคที่ว่า “ร้ายกับคนทั้งโลก ทำดีแค่เธอคนเ
อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ แต่หลินเยี่ยนฟางยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ตอนเช้าก็ให้เซี่ยหยางชุนไปส่งตอนเย็นก็ให้เซี่ยหยางชุนขับรถไปรับ ช่วงนี้เธอรับลูกน้องเข้าร้านเพิ่มมากขึ้นเพื่อแบ่งเบางานของป้าซ่งกับป้าเวิน ส่วนเธอนอกจากจะมองหาลู่ทางใหม่ๆ เพื่อเพิ่มช่องทางการหาเงินเพิ่มแล้ว ยังทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กั







