บทที่ 6 ไม้กันหมา

ในขณะที่โจวจินหมิงคิดเข้าข้างตนเองว่าหลินเยี่ยนฟางแกล้งทำเป็นจำเขาไม่ได้เพราะยังโกรธเคืองเขาที่เขาไม่ยอมพาเธอหนีตามกันมา ส่วนสามีของเธออย่างเซี่ยหยางชุนก็มองเธอและเขาสลับกันแล้วจึงได้เอ่ยตอบเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เขาคือโจวจินหมิงอย่างไรเล่าเธอลืมไปแล้วหรือ” คำถามของเซี่ยหยางชุนทำให้เธอหันไปมองหน้าเขาในทันทีเมื่อเซี่ยหยางชุนพยักหน้าเธอก็หันมามองโจวจินหมิงอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ให้ตายสายตาแย่มากจริงๆ ด้วย” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินหมิงที่เดิมทีรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งรู้สึกไม่พอใจเข้าไปใหญ่ แต่หลินเยี่ยนฟางกลับไม่คิดจะสนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอของโจวจินหมิง ยามนี้ในใจของเธอกลับคิดถึงเนื้อหาในหนังสือมากกว่าและกำลังคิดว่านางร้ายในนิยายอย่างหลินเยี่ยนฟางจะหย่าขาดจากสามีที่ไม่เพียงแค่หน้าตาดีนิสัยก็น่าจะดีกว่าแล้วไปอยู่กับอันธพาลอย่างโจวจินหมิงได้อย่างไร

“เอ่อ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณนะ เมื่อครู่นี้ฉันกำลังต่อว่าตัวเองอยู่ต่างหาก” เธอพูดพลางหันไปถามเซี่ยหยางชุนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ฉันขอซื้อสิ่งนี้กลับไปได้ไหมคะ” เธอชี้ไปที่เข็มกับด้ายที่วางขายอยู่ในร้าน แล้วเธอก็ถามเซี่ยหยางชุนอีกครั้งโดยไม่สนใจโจวจินหมิง

“ที่บ้านมีกรรไกรไหมคะ ถ้าไม่มีฉันขอซื้อกลับไปได้ไหม” คำถามของเธอทำให้เซี่ยหยางชุนนิ่วหน้าแล้วก็พยักหน้าในทันที

“ได้สิ! ถ้าเธออยากได้ก็ซื้อเลย” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาแล้วเลือกซื้อของในร้านโดยไม่สนใจโจวจินหมิงอีก

“เยี่ยนฟาง เธอกำลังไม่พอใจและโกรธเคืองในตัวฉันอยู่ใช่ไหมถึงได้แกล้งทำเป็นจำกันไม่ได้อย่างนี้” คำถามของโจวจินหมิงทำให้เซี่ยหยางชุนกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนในทันทีส่วนหลินเยี่ยนฟางหันไปมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อคิดถึงเนื้อหาในนิยายได้เธอก็พลันรีบส่ายหน้าในทันที

“ไม่มีอะไรที่จะต้องไม่พอใจนี่คะ ก่อนหน้านี้ถ้าฉันทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดไปต้องขอโทษด้วย” เมื่อเธอพูดกับโจวจินหมิงจบก็หันไปพูดกับเซี่ยหยางชุนในทันที

“พวกเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางหยิบของที่เลือกเอาไว้แล้วเดินไปหาคุณป้าที่เป็นเจ้าของร้านเพื่อให้เจ้าร้านคิดเงิน ส่วนเซี่ยหยางชุนแค่จ้องมองโจวจินหมิงแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน โจวจินหมิงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบใจตั้งใจจะเปิดปากพูดคำพูดอันเชือดเฉือนแต่เสียงของหลินเยี่ยนฟางกลับส่งเสียงขัดขึ้นมาก่อน

“คุณคะ ช่วยมาจ่ายเงินให้ฉันหน่อย” เสียงเรียกของเธอทำให้โจวจินหมิงส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันให้กับเซี่ยหยางชุนแล้วดึงเงินในกระเป๋าของตนเองออกมา

“เท่าไหร่” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางขมวดคิ้วแล้วพูดออกมาในทันที

“ฉันเรียกให้สามีของฉันมาจ่ายเงิน คุณเสนอหน้ามาทำไม” คำถามของเธอไม่เพียงทำให้โจวจินหมิงไม่พอใจแต่ยังทำให้เซี่ยหยางชุนประหลาดใจไปด้วย

“เอ้า ฉันกำลังรอให้คุณมาจ่ายเงินให้ฉันอยู่นะคะ” หลินเยี่ยนฟางเอ่ยพลางจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจทำให้เซี่ยหยางชุนต้องรีบเดินตรงมาจ่ายเงินให้เธอในทันที

“อันที่จริงฉันจ่ายให้เธอก็ได้นะ” คำพูดของโจวจินหมิงทำให้หลินเยี่ยนฟางเหลือบตาไปมองเขาแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเช่นเดียวกัน

“เท่าที่ฉันจำได้ ฉันเอาเงินบ้านฉันมาให้คุณตั้งหลายครั้งแล้วแต่คุณกลับไม่เคยคืนเงินให้ฉันเลย เดิมทีคิดว่าเป็นการให้ยืมแต่ในเมื่อเรื่องมาถึงตอนนี้ฉันก็ได้แต่ต้องทำใจแล้วว่าคงจะไม่ได้คืน” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินหมิงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึงส่วนเซี่ยหยางชุนตอนนี้เขาหลุดเสียงหัวเราะออกมาแล้ว

“จ่ายเงินเสร็จแล้ว พวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ” คำชักชวนของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพยักหน้าส่วนโจวจินหมิงก็กำลังจ้องมองเธอด้วยความโกรธเคือง

“เยี่ยนฟางเธอกล้าพูดอย่างนี้กับฉันได้อย่างไร” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหันไปมองเขาด้วยสายตาดูแคลนแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ที่ฉันกล้าพูดเช่นนี้ก็เพราะอยากจะเตือนคุณว่าต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินหมิงจ้องมองเธออีกครั้งด้วยความคาดไม่ถึงแล้วก็ถามเธอออกมาตามตรง

“เธอไม่พอใจที่ฉันไม่พาเธอมาที่นี่ด้วยใช่ไหมก็เลยพูดจาประชดประชันกันแบบนี้” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาเบาๆ

“คุณไม่พาฉันมาก็ถูกต้องแล้ว ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าสามีของฉันนั้นเขาทั้งหล่อและใจดี ฉันอยู่กับเขาเรื่องดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยื่นมือไปจับมือของเซี่ยหยางชุนเอาไว้แล้วจับจูงมือของเขาออกจากร้านค้าแห่งนั้นโดยไม่สนใจโจวจินหมิงอีก

“คราวหน้าอย่าได้ใช้ฉันเป็นไม้กันหมาให้เธออีกนะ” เซี่ยหยางชุนพูดกับเธอในทันทีเมื่อเดินมาถึงรถจักรยานแล้ว เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ปล่อยมือที่กำลังจับมือของเขาในทันที

“ไม้กันหมาอะไรกัน คุณเป็นสามีของฉันนะ แล้วจะให้ฉันปล่อยให้คนอื่นมาพูดจาแสดงความสนิทสนมต่อหน้าคุณได้อย่างไร แล้วอีกอย่างฉันก็อยากจะแสดงจุดยืนให้คุณเห็นว่าฉันคิดได้แล้ว ไม่คิดจะกลับไปเกาะติดคนไม่ดีอย่างเขาอีก” คำพูดของเธอทำให้เขาแค่นเสียง ฮึ! ออกมา แล้วก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“รีบขึ้นรถเถอะ ประเดี๋ยวคนที่เธอเคยเกาะติดอาจจะคิดได้ว่าเธอพูดเพื่อประชดประชันเขา แล้วเขาก็อาจจะตามมาพูดจาสนิทสนมกับเธอต่อหน้าฉันที่เป็นสามีของเธออีก” เขาพูดพลางขึ้นคร่อมจักรยานแล้วส่งสัญญาณให้เธอซ้อนท้ายเขา หลินเยี่ยนฟางไม่อยากจะโต้เถียงกับเขาตรงนี้จึงได้รีบนั่งซ้อนท้ายเขาแล้วบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันนั่งเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปกันเถอะ” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็ขี่จักรยานพาเธอออกจากบริเวณนั้นในทันที หลินเยี่ยนฟางยื่นมือไปเกาะเอวของเซี่ยหยางชุนอย่างถือวิสาสะทำให้เขาเม้มปากแน่นพลางเหลือบตาไปมองที่ร้านขายของชำที่ในยามนี้มีโจวจินหมิงและเพื่อนๆ ของเขากำลังจับจ้องมาที่เขาและหลินเยี่ยนฟางอยู่

พอไปถึงบ้านคนที่กล่าวหาว่าเธอใช้เขาเป็นไม้กันหมาก็ถูกคนในไร่มาตามและบอกกับเขาว่าที่ฟาร์มมีปัญหาให้เขารีบไปอย่างเร่งด่วน เขาจึงได้หันมากำชับกับเธอด้วยสีหน้าตึงเครียดแล้วรีบออกจากบ้านไปในทันที

“ผมไปแค่เพียงครู่เดียว อย่าลืมลงกลอนประตูและหน้าต่างให้แน่นหนาด้วย” เมื่อพูดจบเขาก็จากไปในทันทีทิ้งให้หลินเยี่ยนฟางยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าบ้านแค่เพียงคนเดียว เธอทำได้แค่เพียงเดินเข้าไปในบ้านตามลำพังแน่นอนว่าย่อมจะต้องลงกลอนอย่างแน่นหนาตามที่ไม้กันหมาของเธอกำชับเอาไว้อย่างแน่นอน