LOGINท่ามกลางอากาศตอนเช้าอันหนาวเย็นเซี่ยหยางชุนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความขุ่นมัว เมื่อคืนนี้เขาตกอยู่ในความฝันอันสับสนวุ่นวายตลอดคืน นับเป็นครั้งแรกที่เขาฝันถึงผู้หญิงแถมผู้หญิงที่เขาฝันถึงก็คือภรรยาที่นอนอยู่ในห้องติดกันกับเขานั่นเอง ความฝันที่เขามีต่อหลินเยี่ยนฟางเซี่ยหยางชุนขยับตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความหงุดหงิดในใจ
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยให้ความสนใจในตัวหลินเยี่ยนฟางเลย เขาคิดแค่เพียงว่าหลินเยี่ยนฟางคือความรับผิดชอบของเขา เขาแต่งงานกับเธอเพื่อตอบแทนบุญคุณของคนบ้านหลินที่เคยให้ความช่วยเหลือแก่เขาในตอนที่เขายังเป็นเด็กอยู่เพียงเท่านั้น หลังจากนี้ไปไม่ว่าหลินเยี่ยนฟางเลือกที่จะใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาหรือไม่เขาก็จะถือว่าตนเองได้ชดใช้หนี้บุญคุณเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่เป็นการติดค้างน้ำใจคนบ้านหลินอีก แต่ตอนนี้เขาเริ่มมีลางสังหรณ์แล้วว่าสิ่งที่เขาคิดเอาไว้มันอาจจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น
กลิ่นหอมของอาหารทำให้เขาขยับตัวลงจากเตียง เสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกทำให้เขารู้ว่ายามนี้หลินเยี่ยนฟางน่าจะตื่นแล้ว นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกว่าหลินเยี่ยนฟางเปลี่ยนไป หากเป็นเมื่อก่อนยามนี้เธอยังคงนอนหลับอยู่ในห้องของเธออยู่เลยไม่มีทางลุกขึ้นมาทำสิ่งต่างๆ แต่เช้าเช่นนี้อย่างเด็ดขาด
“คุณตื่นแล้วหรือคะ วันนี้ฉันทำซุปมันฝรั่งกับไข่ม้วนเป็นอาหารเช้า คุณจะกินเลยไหมฉันจะไปตักให้” เมื่อเธอถามเช่นนี้เขาก็นิ่วหน้าในทันที
“ซุปมันฝรั่งหรือ” คำถามของเขาทำให้เธอพยักหน้า
“ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรกินเป็นอาหารเช้าดี บังเอิญเห็นว่าคุณมีมันฝรั่งเก็บเอาไว้เยอะมากก็เลยเอามาทำอาหาร ฉันชิมดูแล้วและคิดว่ารสชาติดีมากทีเดียว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้า
“ฉันขอไปล้างหน้าล้างตาก่อนแล้วจะออกมากินนะ” เมื่อเขาพูดจบก็เดินไปทางห้องน้ำหลินเยี่ยนฟางจึงได้ยิ้มออกมาแล้วเดินไปที่ครัวเพื่อยกอาหารเช้าที่เธอเตรียมเอาไว้มาจัดวางที่โต๊ะ ความคิดของเธอไม่ได้มีความซับซ้อนแต่อย่างใด ในเมื่อเขาทำหน้าที่เป็นสามีที่ดีให้เธอได้เธอก็ควรจะตอบแทนเขาด้วยการเป็นภรรยาที่ดีเช่นเดียวกัน ส่วนหน้าที่ภรรยาที่ดีของเธอนั้นก็สุดแสนจะเรียบง่าย แค่เติมเต็มกระเพาะของเขาให้เต็มในทุกมื้อที่เขาอยู่บ้าน จัดการทำความสะอาดบ้านช่องให้สะอาดสะอ้านรอรับเขาในแต่ละวันก็น่าจะเพียงพอแล้ว พอเขาออกจากห้องน้ำมาอาหารก็ถูกจัดวางรอเขาอยู่บนโต๊ะแล้ว พอเขานั่งลงก็เงยหน้าขึ้นมาถามเธอด้วยความประหลาดใจ
“แล้วเธอไม่กินด้วยกันหรือ” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางส่ายหน้าในทันที
“ยังเช้าเกินไปสำหรับมื้อเช้าของฉัน ฉันรู้ว่าคุณจะต้องเข้าไปในไร่แต่เช้าก็เลยตั้งใจทำเอาไว้ให้คุณก่อน” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็ไม่เซ้าซี้ ซุปมันฝรั่งฝีมือของหลินเยี่ยนฟางมีรสชาติไม่เลวเลย ทั้งหอมนุ่มรสชาติอันเข้มข้นของมันฝรั่งที่อบอวลอยู่ในปากทำให้เขาพยักหน้าและแอบคิดในใจว่าหลินเยี่ยนฟางมีฝีมือการทำอาหารที่ไม่เลวเลย
“วันนี้ฉันว่าจะเข้าเมืองสักหน่อย คุณอยากได้อะไรไหมคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็วางตะเกียบในมือลงในทันที ในใจของเขาดุจมีเปลวไฟเผาผลาญอยู่ข้างในเมื่อคิดว่าเธออาจจะต้องการเข้าเมืองไปหาโจวจินหมิง
“เธอพึ่งจะหายไข้จะเดินทางเข้าเมืองไปทำไมอีก หรือว่าเธอตั้งใจจะไปพบใคร” คำถามของเขาเจือความหึงหวงออกมาด้วยจนเขารู้สึกตกใจกับความคิดของตนเอง แต่หลินเยี่ยนฟางที่กำลังคิดถึงเรื่องการได้เข้าไปสำรวจในตัวเมืองกลับไม่ได้ให้ความสนใจในน้ำเสียงของเขา
“ฉันหายดีแล้วค่ะ อยากจะเข้าไปสำรวจในเมืองเสียหน่อยฉันอยากจะลองหางานในเมืองทำดู วันหน้าจะได้ช่วยเหลือคุณเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านได้” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนขมวดคิ้วในทันที
“ฉันเลี้ยงเธอได้” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที
“ฉันรู้ค่ะว่าคุณสามารถหาเลี้ยงฉันได้ แต่ฉันก็ไม่อยากให้พวกเรามีรายได้แค่ทางเดียว ฉันอยากให้วันหน้าเมื่อคุณแนะนำฉันให้รู้จักกับคนอื่นคุณจะไม่รู้สึกอับอายที่ต้องแนะนำฉันว่าเป็นแค่เพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ต้องให้คุณคอยหาเลี้ยงอยู่ฝ่ายเดียว” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนส่ายหน้า
“ตอนนี้เธอก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอับอายนะ” เขาพูดพลางหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบไข่ม้วนที่หลินเยี่ยนฟางทำเอาไว้ขึ้นมากินแล้วก็เอ่ยปากชมออกมา
“อย่างน้อยเธอก็ทำอาหารอร่อย ไม่เพียงแค่รสชาติแต่หน้าตาของอาหารถือว่าดีและน่ากินมาก” คำชมของเขาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเยี่ยนฟางพลันกว้างขวางมากยิ่งขึ้น
“ในเมื่อคนลงมือทำหน้าตาดีอาหารที่ทำออกมาก็ย่อมจะมีหน้าตาดีเหมือนคนทำอยู่แล้ว” คำพูดประโยคนี้ของเธอทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมาพลางส่ายหน้าให้ราวกับรับไม่ได้กับคำพูดประโยคนี้ของเธอ
“เอาล่ะ ถ้าเธอจะเข้าเมืองจริงก็ใช้จักรยานของฉันเถอะ ฉันจะทิ้งจักรยานของฉันเอาไว้ให้เธอใช้” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้าในทันที
“คุณเอาไปทำงานเถอะค่ะ ฉันไปเองได้” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็ส่ายหน้า
“เอารถจักรยานไปเถอะ ไร่อยู่ใกล้แค่นี้ผมเดินไปได้ ส่วนคุณถ้าไม่ขี่จักรยานไปก็ต้องเดินเท้า ตัวเมืองอยู่ไกลถึงขนาดนี้กว่าคุณจะเดินไปถึงคงได้ไข้กลับกันพอดี” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ไม่คิดจะปฏิเสธอีก
“ถ้าอย่างนั้นตอนที่ฉันกลับมาฉันจะซื้อของกินมาด้วยนะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า
เขาเคยมีความตั้งใจเอาไว้แล้วว่าไม่ว่าหลินเยี่ยนฟางจะตัดสินใจอย่างไรเขาก็จะไม่เข้าไปก้าวก่ายความคิดของเธอ แม่จะรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้านแต่เขาก็เคารพการตัดสินใจของเธอไม่ว่าเธอจะไปหาโจวจินหมิงหรือไม่ก็ล้วนเป็นเรื่องของเธอ ขอแค่เพียงเธอไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อเขาในฐานะที่เป็นสามีของเธอก็พอ เซี่ยหยางชุนลังเลว่าควรจะพูดเน้นย้ำกับเธอเรื่องโจวจินหมิงอีกดีหรือไม่แต่ดูเหมือนว่าหลินเยี่ยนฟางเองก็คำนึงถึงเรื่องโจวจินหมิงอยู่เช่นกันจึงได้ยืนยันกับเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“วางใจเถอะค่ะ ในเมื่อฉันเลือกแล้วว่าจะอยู่กับคุณฉันก็จะไม่ไปหาโจวจินหมิงอีก ถ้าบังเอิญได้พบกันอีกฉันก็จะเว้นระยะห่างจากเขาอย่างชัดเจนต่อไปนี้จะไม่มีความคลุมเครือใดๆ จนก่อให้เกิดความไม่เหมาะสมในสายตาของคนอื่นอีก” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คำพูดของเธอที่บอกว่าเลือกจะอยู่กับเขาทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ได้ยินอย่างนี้ฉันก็วางใจ” เขาพูดพลางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบไข่ม้วนเข้าไปอีกหลายคำ แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ไข่ม้วนแบบนี้เขาพึ่งเคยกินครั้งแรกส่วนซุปมันฝรั่งแม้ว่าจะเคยกินมาจนเบื่อแล้วแต่เขากลับคิดว่าซุปมันฝรั่งฝีมือของหลินเยี่ยนฟางอร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมา มันทำให้เขารู้สึกว่าการที่หลินเยี่ยนฟางที่เปลี่ยนไปเช่นนี้ช่างดีเหลือเกิน
พอเซี่ยหยางชุนออกจากบ้านไปแล้วหลินเยี่ยนฟางก็เก็บกวาดทำความสะอาดบ้านอีกครั้ง เธอกินอาหารเช้าอย่างเร่งรีบพอเห็นว่าสายมากแล้วก็ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวที่จะเข้าเมือง ตอนที่เธอจูงจักรยานออกจากบ้านแล้วก็พยายามที่จะขึ้นขี่มันอย่างไม่ค่อยคุ้นชินคุณแม่หลินก็เดินมาที่บ้านพอดี
"อาฟาง นี่ลูกจะไปไหน" คำถามของคุณแม่หลินเต็มไปด้วยความกังวลทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบเอ่ยปากอธิบายในทันที
"หนูกำลังจะเข้าไปในเมืองค่ะ ตั้งใจว่าจะไปดูลาดเลาเพื่อหางานในตัวเมืองทำค่ะ" คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินมีสีหน้ากังวล
"ลูกน่ะหรือจะหางานทำ" คำพูดและสายตาที่เต็มไปด้วยความกังขาของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบเอ่ยปากแก้ตัวให้ตนเองในทันที
"หนูจะไปหางานทำจริงๆ ค่ะ ไม่ได้คิดจะไปหาผู้ชายคนนั้นอย่างที่คุณแม่กังวล คุณแม่คะคุณแม่เชื่อใจหนูสักครั้งนะคะหนูขอรับรองว่าต่อไปนี้หนูจะไม่ทำให้คุณแม่รู้สึกเสียใจในการกระทำของหนูอีก" คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินพลันจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ ความหวังในดวงตาของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางทอดถอนใจออกมาแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“หนูเลือกแล้วค่ะว่าจะใช้ชีวิตกับพี่ชุน ตราบใดที่เขาทำดีกับหนู หนูก็จะอยู่กับเขาตลอดไป คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูแล้วนะคะ หลังจากนี้หนูจะใช้ชีวิตให้ดีและจะคอยดูแลคุณแม่และหาทางทำให้คุณแม่มีชีวิตที่ดีกว่านี้ด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็พลันมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอจนเต็มนัยน์ตา
“แม่จะมีความสุขได้ก็ต่อเมื่อได้เห็นว่าหนูมีชีวิตที่ดีสามารถใช้ชีวิตในแต่ละวันได้อย่างมีความสุข เพียงเท่านี้แม่ก็พอใจแล้ว” คำพูดของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางขานรับออกมาด้วยความซาบซึ้งใจในทันที
“แม่วางใจได้ หนูจะต้องมีความสุขอยู่แล้ว” เธอพูดพลางยิ้มออกมา ไม่ว่าเนื้อหาในนิยายจะเป็นเช่นไรแต่หลินเยี่ยนฟางมั่นใจว่าขอแค่เพียงเธอเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้อง ชีวิตของเธอจะต้องดำเนินไปในทางที่ดีแน่รวมทั้งชีวิตในวันข้างหน้าของคุณแม่หลินด้วย
เซี่ยเหวินเป่าคือเด็กชายตัวน้อยที่เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียน ทุกคนในโรงเรียนต่างก็รู้กันทั่วว่าพ่อของเขามีอาชีพเป็นคนเลี้ยงหมู แม่ของเขาคือช่างตัดเสื้อ คุณตาทำงานในโรงงาน คุณยายเป็นคนขายผัก คุณน้าเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง สาเหตุที่ทุกคนรู้อย่างละเอียดก็เพราะทุกคนได้อ่านเรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนเรียงความฉบับนี้ทำให้ทุกคนในโรงเรียนต่างพากันซาบซึ้งในความรักความอบอุ่นของครอบครัวที่มีฐานะธรรมดาแต่กลับร่ำรวยความสุขของเซี่ยเหวินเป่า เรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนทำให้เขาได้รับทุนการศึกษาจนถึงระดับชั้นอุดมศึกษาเลยทีเดียวตอนที่เขาได้รับทุนทุกคนที่บ้านต่างก็มีสีหน้าเขียวคล้ำกันไปทั้งบ้าน โดยเฉพาะพ่อของเขาที่รีบมาขอสละสิทธิ์ทุนการศึกษาที่เขาได้รับในทันที โดยบอกกับท่านอธิการว่าที่บ้านของเขามีกำลังทรัพย์เพียงพอที่จะส่งเสียเซี่ยเหวินเป่าเรียนจนจบระดับอุดมศึกษาได้สบาย ขอให้ท่านอธิการมอบทุนการศึกษานี้ให้แก่ผู้ที่มีผลการเรียนดีแต่ที่บ้านไม่มีทุนทรัพย์ดีกว่า ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยหยางชุนยิ่งทำให้เซี่ยเหวินเป่าได้รับความชื่นชมจากทุกคนในโรงเ
เมื่อหมดเรื่องของโจวจินหมิงไปแล้วความสัมพันธ์ของเสิ่นชิงหลีและลู่อวิ๋นก็ดีขึ้นตามลำดับ พอหลินเยี่ยนฟางได้รู้ว่าเป็นเสิ่นชิงหลีที่ไปเกลี้ยกล่อมให้บรรดาผู้ปกครองของเด็กสาวที่เคยถูกทั้งโจวจินหมิงและเฉียวเยี่ยนเคยล่อลวงและล่วงละเมิดให้รวมตัวกันไปแจ้งความเพื่อเอาผิดคนชั่วก็อดรู้สึกชื่นชมเสิ่นชิงหลีไม่ได้ หากเป็นไปตามเนื้อหาในนิยายเสิ่นชิงหลีก็คือนางเอกที่อ่อนโยน อ่อนหวานและบอบบาง ทุกการกระทำและทุกความสำเร็จของเธอล้วนได้รับความช่วยเหลือจากพระเอกอย่างลู่อวิ๋นเสมอ หลินเยี่ยนฟางจึงคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือการจัดการของเสิ่นชิงหลีเมื่อเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปชีวิตของตัวละครในนิยายก็เปลี่ยนแปลง ตัวร้ายที่กลับตัวกลับใจอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ได้มีชีวิตที่ดีมีลูกชายตัวน้อยน่ารักให้เลี้ยงดู ส่วนนางเอกอย่างเสิ่นชิงหลีและพระเอกอย่างลู่อวิ๋นก็ยังคงลงเอยกันด้วยดีดังเดิม พวกเขาได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บรรดาตัวร้ายทั้งหมดก็ต่างแพ้ภัยตนเองไม่เข้ามาเกะกะระรานในชีวิตของพวกเขาอีกแม้ว่าบทสรุปในตอนท้ายของนิยายจะจบลงไปแล้วแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข เธอและสามีต่างคน
พอเจ้าหน้าที่เข้ามาในร้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบชี้ไปที่เฉียวเหลียน เสวี่ยซิงเหยาและเสวี่ยซิงซินในทันที“คุณตำรวจคะ สามคนนี้เข้ามาหาเรื่องฉันที่ร้านค่ะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เจ้าหน้าที่รีบเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสามที่หลินเยี่ยนฟางชี้ตัวในทันที“ฉันไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวน ก็แค่ตั้งใจจะมาสอบถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจเพียงเท่านั้น” เฉียวเหลียนพูดพลางจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว“แต่เมื่อครู่นี้เธอเงื้อมือพุ่งเข้ามาโดยมีความตั้งใจจะตบฉันนะ ถ้าฉันไม่ใช้ฝ่าเท้ายันเธอออกป่านนี้ใบหน้าของฉันคงจะมีรอยฝ่ามือของเธอไปแล้ว เรื่องนี้สามีของฉันและคนในร้านก็สามารถช่วยเป็นพยานได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็เม้มปากแน่น เพราะตอนนี้ด้านหลังของหลินเยี่ยนฟางและสามีมีพนักงานในร้านออกมายืนจ้องมองสถานการณ์กันหลายคน อีกทั้งพวกเขายังส่งเสียงบอกกับตำรวจด้วยว่าพวกเธอสามคนเข้ามาก่อความวุ่นวายในร้าน“ฉันไม่ได้ตั้งใจก็แค่อารมณ์เพียงชั่ววูบเพียงเท่านั้น คุณตำรวจฉันยังไม่ได้ลงมือทำร้ายใครไม่ถือว่ามีความผิดนะคะ” คำพูดของเฉียวเหลียนทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายพลันส่ายหน้าในทันที“คุณครับแค
พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน“ยังเล
พอลู่อวิ๋นเห็นว่าทุกสายตากำลังพุ่งตรงมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเสิ่นชิงหลีที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อและกล่าวหาทำให้เขาต้องรับพูดออกมาเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองในทันที“ผมเห็นว่าชิงหลีกำลังไม่สบายใจและกำลังระบายความในใจให้พวกคุณฟัง ก็เลยคิดว่าไม่เข้ามาขัดจังหวะจะดีกว่าเผื่อว่าพวกคุณจะช่วยพูดให้เธอหันมาเข้าใจในตัวผมบ้าง” คำพูดของลู่อวิ๋นทำให้ทุกคนทอดถอนใจออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็รีบอธิบายความเข้าใจผิดที่ทุกคนมีต่อเขาในทันที“เยี่ยนฟาง เสวี่ยซิงเหยาแต่งงานกับสามีของเธอก่อนหน้าที่พี่จะพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอเสียอีก ถ้าพี่ชอบพอกับเขาจริงพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปนานแล้วจะมาแต่งกับเธอทำไม ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ดีอย่างเช่นตอนนี้เสียหน่อย” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงกังขาออกมาในทันที“หืม?”“พี่หมายความว่า ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะชอบพี่สักนิด แต่เพราะพี่ไม่มีคนอื่นในใจ อีกทั้งมีใจอยากช่วยคุณแม่หลินแยกเธอกับโจวจินหมิงด้วยก็เลยตอบตกลงแต่งงานกับเธอ อันนี้พี่พูดจากใจจริงเลยนะ” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้ทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็นทำนองว่าเข้าใจแล้ว“โอ้ต้าเป่า ที่แท้คุณพ่อ
อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที“ต้าเป
ลูกชายคือสิ่งมีชีวิตที่มากไปด้วยพละกำลัง หลินเยี่ยนฟางแทบจะไม่ได้นอนนานเกินสองชั่วโมงเลยนับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล โชคดีที่ยังมีเซี่ยหยางชุนคอยลุกขึ้นมาดูแลลูกชายให้เธอจึงได้นอนต่อ แต่ถึงอย่างไรเสียงร้องไห้ของลูกชายก็ทำให้เธอไม่สามารถนอนได้อย่างเป็นสุขเท่าใดนัก โชคดีที่ตอนกลางวันคุณแม่หลินและคุณแม่เ
ร้านของหลินเยี่ยนฟางเริ่มลงจักรเย็บผ้าเพิ่มก็ต้องใช้เงินเพิ่ม ทั้งการก่อสร้างเพื่อขยายร้านของไปทางด้านหลัง ทั้งการเพิ่มจักรเย็บผ้าและการเพิ่มคนงาน เดิมทีคุณพ่อและคุณแม่เสิ่นตั้งใจจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย แต่หลินเยี่ยนฟางกลับคิดว่าให้พวกเขานำเงินเก็บไปซื้อที่ดินเอาไว้ดีกว่า โดยเฉพาะที่ดินที่อยู่บริเวณ
หลังจากลู่อวิ๋นและเสิ่นชิงหลีปรับความเข้าใจกันได้แล้ว คนทั้งสองก็ออกจากห้องมาพร้อมกัน หลินเยี่ยนฟางจ้องมองพวกแก้มอันแดงก่ำของเสิ่นชิงหลีแล้วก็ทอดถอนใจออกมา คนที่หลินเยี่ยนฟางต้องระมัดระวังมากที่สุดก็คือลู่อวิ๋นคนนี้ลู่อวิ๋นไม่ใช่พระเอกในนิยายที่สามารถใช้ประโยคที่ว่า “ร้ายกับคนทั้งโลก ทำดีแค่เธอคนเ
อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ แต่หลินเยี่ยนฟางยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ตอนเช้าก็ให้เซี่ยหยางชุนไปส่งตอนเย็นก็ให้เซี่ยหยางชุนขับรถไปรับ ช่วงนี้เธอรับลูกน้องเข้าร้านเพิ่มมากขึ้นเพื่อแบ่งเบางานของป้าซ่งกับป้าเวิน ส่วนเธอนอกจากจะมองหาลู่ทางใหม่ๆ เพื่อเพิ่มช่องทางการหาเงินเพิ่มแล้ว ยังทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กั







