Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

เสิ่นชิงหลีที่ได้ฟังคำพูดของหลินเยี่ยนฟางแล้วก็คิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเสวี่ยซิงซินและชุยเหอเธอจึงพยักหน้าพลางชี้ไปที่เสวี่ยซิงซินและชุยเหอที่ยังยืนหน้าซีดอยู่ในทันที“ก่อนหน้าที่พี่จะมาถึงสองคนนี้ก็กำลังพูดจาใส่ร้ายพี่ให้ฉันกับคุณแม่ฟังอยู่พอดี พวกเธอบอกว่าพี่เป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณคน” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้ป้าเวินที่ยืนอยู่ทางด้านหลังหลินเยี่ยนฟางก็พูดออกมา“ถ้าเยี่ยนฟางไม่รู้จักบุญคุณคน ก็คงไม่ยอมให้อภัยหงตานแล้วพาพวกฉันมาช่วยงานที่ร้านในวันนี้หรอก อันที่จริงร้านฮวาเซียงของเยี่ยนฟางเองก็มีงานล้นมือเช่นเดียวกัน แต่เพราะเป็นห่วงเจ้านายเก่าก็เลยพาพวกฉันกลับมา คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอนังเด็กสองคนนี้พูดจาใส่ร้ายอยู่ที่ร้านของหงตานพอดี นังเด็กชั่วตอนนี้เยี่ยนฟางเขาท้องอยู่ก็เลยตบพวกแกไม่ได้ แต่ฉันไม่ได้ท้องวันนี้ฉันเลยตบแกได้ ขอฉันตบพวกแกสักทีสองทีเถอะหมั่นไส้พวกแกมานานแล้ว”เมื่อพูดจบป้าเวินก็ยื่นมือไปจิกผมของทั้งเสวี่ยซิงซินและชุยเหอแล้วลากคนทั้งสองออกไปนอกร้าน ป้าซ่งเองก็ไม่รอช้ารีบตรงไปช่วยเพื่อนรักของตนเองในทันที ที่คนเขาพูดกันว่าขิงแก่ ยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด ตอนนี้หลินเยี่ยนฟางเข้าใ

อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ แต่หลินเยี่ยนฟางยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ตอนเช้าก็ให้เซี่ยหยางชุนไปส่งตอนเย็นก็ให้เซี่ยหยางชุนขับรถไปรับ ช่วงนี้เธอรับลูกน้องเข้าร้านเพิ่มมากขึ้นเพื่อแบ่งเบางานของป้าซ่งกับป้าเวิน ส่วนเธอนอกจากจะมองหาลู่ทางใหม่ๆ เพื่อเพิ่มช่องทางการหาเงินเพิ่มแล้ว ยังทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการดูแลลูกน้อยในครรภ์อีกด้วย ช่วงเวลานี้จะถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ลงตัวและสงบสุขมากที่สุดเลยสำหรับเธอ ถ้าช่วงนี้ไม่มีเสิ่นชิงหลีมานั่งเฝ้าที่ร้านแทบจะทุกวันเช่นนี้“เธอไม่มีเรียนหรือ ทำไมถึงได้มาขลุกตัวอยู่ที่นี่แทบจะทุกวันเลยล่ะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางทอดถอนใจออกมา ช่วงหลายวันมานี้เสิ่นชิงหลีมักจะมาขลุกอยู่ที่ร้านของเธอเป็นประจำ ที่จริงแล้วเธอควรจะรู้สึกดีใจที่อยู่ๆ ก็มีพนักงานมาคอยช่วยงานในร้านฟรีๆ เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน เพียงแต่สีหน้าราวกับคนอมทุกข์มาแล้วสักสิบชาติของเสิ่นชิงหลีกลับทำให้หลินเยี่ยนฟางอดบ่นน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้ออกมาไม่ได้“ถ้าเธอไม่มีเรียน ทำไมไม่เอาเวลาไปเที่ยวเล่นหาความสุขให้ตัวเอง จะเอาหน้าอมทุกข์ของเธอมาทำให้ฉันพลอยรู้สึกไม่สบายใจตามเธอไปด้วยทำไม เธอคงจะไม่รู้ใช่ไหมว่าผู้หญ

ร้านของหลินเยี่ยนฟางเริ่มลงจักรเย็บผ้าเพิ่มก็ต้องใช้เงินเพิ่ม ทั้งการก่อสร้างเพื่อขยายร้านของไปทางด้านหลัง ทั้งการเพิ่มจักรเย็บผ้าและการเพิ่มคนงาน เดิมทีคุณพ่อและคุณแม่เสิ่นตั้งใจจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย แต่หลินเยี่ยนฟางกลับคิดว่าให้พวกเขานำเงินเก็บไปซื้อที่ดินเอาไว้ดีกว่า โดยเฉพาะที่ดินที่อยู่บริเวณใกล้เคียงกับตัวเมือง เพราะเธอคาดว่าอีกไม่กี่ปีตัวเมืองจะต้องขยายใหญ่ขึ้นและที่ดินรอบข้างก็จะมีราคาสูงขึ้นมากกว่านี้เป็นเท่าตัวเธอเองก็อยากจะซื้อที่ดินเอาไว้ให้ลูกเช่นเดียวกัน เพียงแต่ตอนนี้เธอต้องนำเงินเก็บที่สะสมเอาไว้มาใช้ลงทุนเพื่อขยายกิจการเสียก่อน เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าคุณพ่อและคุณแม่เสิ่นนำเงินที่ตั้งใจจะมอบให้เธอไปซื้อที่ดินในนามของเธอให้แล้วเพราะจิตใจของหลินเยี่ยนฟางมัวแต่จดจ่ออยู่แต่กับเรื่องการขยายร้าน ทำให้วันและเวลาในแต่ละวันแทบจะไม่เคยพอเลยสำหรับเธอ แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นลูกก็ยังเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกที่เธอให้ความสนใจรวมทั้งสามีของเธอด้วยผ่านไปเพียงพริบตาเดียวก็ถึงกำหนดคลอดของหลินเยี่ยนฟางแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงเธอและสามีที่ตื่นเต้น แต่ทั้งคุณแม่หลิน คุณพ่อเสิ่นและคุณแม่เสิ่น

อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที“ต้าเป

พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน“ยังเล