บทที่ 7 สวมรอย

พอได้อยู่คนเดียวหลินเยี่ยนฟางก็เดินสำรวจบ้านอีกครั้งอย่างละเอียด บ้านหลังนี้มีแค่เพียงสองห้องนอน ตอนนี้เธอยึดห้องนอนใหญ่เอาไว้ ส่วนอีกห้องหนึ่งนั้นเมื่อสังเกตดีๆ แล้วจะเห็นว่าถูกใช้เป็นห้องเก็บของแล้วถูกนำมาปรับให้เป็นห้องนอนของเซี่ยหยางชุน หลังจากที่เขาแต่งงานแล้วและพบว่าเขาเข้ากับภรรยาของตนเองไม่ได้ก็เลยเลือกที่จะมานอนในห้องแห่งนี้ หลินเยี่ยนฟางแค่เพียงชายตามองสภาพความเรียบร้อยและความสะอาดในห้องนี้เพียงครู่หนึ่งแล้วก็เดินกลับไปยังห้องนอนใหญ่ที่ถูกใช้เป็นห้องนอนของตนเอง

“ทำไมถึงได้ดูสกปรกเสียยิ่งกว่าห้องที่เคยถูกใช้เป็นห้องเก็บของเสียอีก” เธอบ่นพึมพำออกมาแล้วลงมือเก็บเสื้อผ้าที่ถูกถอดแล้วโยนทิ้งเอาไว้จนทั่ว แล้วหลังจากนั้นเธอก็ลงมือทำความสะอาดห้องนอนใหม่อีกครั้ง จัดการเปลี่ยนผ้าปูเตียงและผ้าห่มใหม่ให้ตนเอง โชคดีที่ในตู้เสื้อผ้ายังมีเครื่องหนอนอีกหลายชุดให้เธอผลัดเปลี่ยนพอจัดการทำความสะอาดห้องเสร็จแล้วเธอก็หันไปมองผ้ากองโตที่รอการซักล้างของเธอแล้วก็ทอดถอนใจออกมา

ที่นี่ไม่มีเครื่องซักผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีน้อยมาก สิ่งอำนวยความสะดวกที่เธอคุ้นชินย่อมไม่ที สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือต้องอาศัยกำลังของตนเองลงมือทำเพียงเท่านั้น ‘โชคดีที่ร่างนี้ไม่หลงเหลืออาการป่วยไข้แล้ว’ เธอคิดพลางเปิดประตูออกไปดูลานซักล้างที่อยู่ทางด้านหลังบ้าน แล้วจึงได้ทุ่มเทเวลาของตนเองลงมือซักผ้าทั้งหมดใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดทุ่มเทไปกับการซักผ้า พอจัดการซักผ้าเสร็จแล้วเธอก็ไปนอนสิ้นไร้เรี่ยวแรงบนเก้าอี้ยาวในตัวบ้านทันที

“โอ๊ย เหนื่อยมากแค่งานบ้านเพียงอย่างเดียวก็ดูดเรี่ยวแรงทั้งหมดของฉันไปจนหมดแล้ว” เธอบ่นพึมพำออกมาแล้วก็นอนหลับตาด้วยความเหนื่อยล้า แต่กระเพาะเจ้ากรรมกลับส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาก่อน ความหิวทำให้เธอจำต้องลืมตาขึ้นมาแล้วเดินไปสำรวจห้องครัว

“สะอาดเอี่ยมมาก” หลินเยี่ยนฟางพึมพำออกมาแล้วก็สำรวจห้องครัวที่ถูกเก็บกวาดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บ่งบอกให้เธอรู้ว่าครัวแห่งนี้ไม่ค่อยจะถูกใช้งานเท่าใดนักและที่สำคัญเจ้าของร่างนี้น่าจะไม่เคยย่างเท้าเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องครัวแห่งนี้ด้วย ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มีสภาพสะอาดเอี่ยมเช่นนี้

“ไหนดูสิ อืม มีแป้ง น้ำตาล ข้าวสาร ธัญพืช น้ำมัน น้ำตาล เกลือ อืม ถือว่าครบครันทีเดียวข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือไม่มีผัก” เธอพูดพลางหันไปมองไข่ไก่ที่วางเรียงรายอยู่จนเต็มตะกร้าแล้วก็ยิ้มออกมา แล้วจึงได้ตัดสินใจว่าจะลงมือทำอาหารง่ายๆ อย่างเช่นการทำบะหมี่ไข่ และแป้งทอดอีกสองสามชิ้น

การจุดเตาไฟคือเรื่องยากสำหรับเธอแต่ก็ไม่เกินความสามารถ เธอไม่รู้ว่าเซี่ยหยางชุนจะกลับมาตอนไหน แต่ในเมื่อเธอใช้ของในบ้านของเขาทำอาหารแล้วย่อมจะต้องลงมือทำเผื่อเขา แม้ว่าเครื่องปรุงจะมีแค่เพียงไม่กี่อย่าง แต่คนชอบกินอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ไม่มีทางรังแกกระเพาะของตนเองด้วยการทำอาหารไม่อร่อย บะหมี่ไข่และแป้งทอดถูกทำเสร็จออกมาอย่างรวดเร็ว ตอนที่เซี่ยหยางชุนถือกล่องอาหารกลับมาก็เห็นว่าหลินเยี่ยนฟางกำลังยกชามบะหมี่และแป้งทอดมาวางบนโต๊ะเพื่อเตรียมลงมือกินแล้ว

“ฉันเอาข้าว และกับข้าวอีกสองสามอย่างกลับมาด้วย” เขาพูดพลางวางกล่องอาหารในมือลง แถมยังไม่ลืมเอากระติกน้ำขิงที่คุณแม่หลินให้เธอเมื่อวานและวางลืมเอาไว้ในตะกร้าหน้ารถจักรยานเข้ามาด้วย

“ฉันทำบะหมี่ไข่เผื่อคุณเอาไว้ คุณจะกินด้วยไหมคะ” หลินเยี่ยนฟางถามพลางขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้

“เธอทำกับข้าวเป็นด้วยหรือ” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางนิ่งงันไป ในนิยายไม่ได้เขียนถึงเรื่องทักษะการทำอาหารของเธอเอาไว้ แต่เธอมั่นใจว่าคนที่มีแม่คอยทำงานในบ้านทุกอย่างให้อย่างหลินเยี่ยนฟางน่าจะทำอาหารไม่เป็นแน่ๆ

“ก็พอจะทำได้หลายอย่างและอาหารที่ฉันทำก็พอจะกินได้อยู่นะ รับรองว่ารสชาติไม่แย่” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นขอบะหมี่ร้อนๆ สักชามก็ดีเหมือนกัน” เขาพูดพลางทอดถอนใจออกมา ลงมือเปิดกล่องอาหารเอาอาหารที่อยู่ด้านในวางลงบนโต๊ะ แล้วก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อหยิบชามและตะเกียบออกมาเพิ่ม

“บะหมี่น่ากินมากทีเดียว กินกันเถอะ” เขาพูดพลางจ้องมองชามบะหมี่ที่วางบนโต๊ะแล้วก็ลงมือกินอย่างช้าๆ น้ำซุปรสชาติดีแม้ว่าจะขาดความกลมกล่อมของเนื้อสัตว์ไปบ้างแต่ก็มีรสชาติความหอมและกลมกล่อมของไข่ช่วยทดแทน แป้งทอดกรอบอร่อยกำลังดี สุดท้ายตอนที่เขากินจนอิ่มก็เห็นว่าอาหารที่เขานำกลับมาแทบจะไม่ได้ถูกแตะต้องเลย

“เดี๋ยวฉันเอาอาหารที่คุณนำมาไปเก็บเอาไว้ก่อน พอตอนเย็นพวกเราค่อยนำมาอุ่นแล้วกินเป็นมื้อเย็นก็แล้วกัน” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วจึงได้ช่วยเธอยกชามที่กินเสร็จแล้วขึ้น

“เดี๋ยวจานเหล่านี้ฉันนำไปล้างให้เธอเอง” หลินเยี่ยนฟางยังไม่ทันได้ปฏิเสธเขาก็นำจานชามที่กินเสร็จแล้วไปล้างทำความสะอาดที่ลานซักล้างด้านหลังบ้าน พอเขาเดินกลับเข้ามาในบ้านก็จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง

“เธอลงมือซักผ้าเองเลยหรือ” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางมีสีหน้างุนงงไปเช่นเดียวกันแล้วจึงได้ถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

“ฉันก็ต้องซักเองสิจะให้ใครมาซักให้ฉันกันเล่า” เธอพูดพลางเดินไปนั่งลงบ้านเก้าอี้ตัวยาวแล้วก็บิดกายด้วยความเมื่อยขบ

“อ้อแล้วฉันก็ถือวิสาสะเอาเครื่องนอนในตู้มาเปลี่ยนแล้วนะ เครื่องนอนบนเตียงของฉันสกปรกมาก ฉันคงจะนอนบนเครื่องนอนสภาพเช่นนั้นไม่ไหว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้า

“ฉันก็เคยบอกเธอไปแล้วนะว่าสามารถใช้เปลี่ยนได้ แต่พอเห็นว่าเธอไม่มีความสนใจที่จะทำฉันก็เลยไม่ได้พูด อีกอย่างฉันก็สงสารคุณแม่ของเธอด้วย นอกจากจะต้องเอาผักไปขายและทำงานบ้านที่บ้านของตนเองแล้วยังต้องมาช่วยทำงานบ้านให้เธออีก ฉันก็เลยคิดว่าฉันไม่พูดน่าจะเป็นการดีกับคุณแม่ของเธอ แม่ของเธอจะได้ไม่ต้องมาเหน็ดเหนื่อยทำความสะอาดบ้าน ซักล้างเสื้อผ้าล้างจานและคอยเปลี่ยนเครื่องนอนให้เธอ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อน ความขี้เกียจของเจ้าของร่างคนก่อนทำให้เธอไร้ข้อโต้แย้งจริงๆ

“หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ฉันขอเข้าไปนอนพักก่อนนะ วันนี้ใช้พลังไปเยอะมาก” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินเลยผ่านเขาไปยังห้องนอนของตนเอง โดยไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความจับผิดของเขา ไม่ว่าเขาจะคิดกับเธออย่างไรแต่เธอก็เชื่อว่าเขาไม่มีทางรู้หรอกว่าหลินเยี่ยนฟางที่เขาเคยรู้จักตอนนี้มีหลินเยี่ยนฟางอีกคนเข้ามาสวมรอยในร่างเสียแล้ว