Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

พอกลับไปถึงบ้านสิ่งแรกที่หลินเยี่ยนฟางทำก็คือการหันไปจ้องมองเขาแล้วถามเขาด้วยน้ำเสียงอันสั่นไหว สายตาที่เธอใช้จ้องมองเขาทำให้คนที่ไม่เคยเกรงกลัวอะไรเช่นเขาต้องก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อตั้งหลักในทันที“คุณกลัวว่าฉันจะหนีกลับบ้านหรือคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อทบทวนความรู้สึกของตนเอง“ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของพวกเราไม่ค่อยจะดีนักอีกทั้งยังแยกห้องกันนอนอีก ฉันก็เลยคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเราไม่มีความมั่นคง พอเช้าวันนี้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเธอก็เลยคิดว่าเธออาจจะไม่อยากอยู่กับฉันแล้ว” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“จะมีใครบ้างที่คิดจะตีจากแล้วยังทำโจ๊กหม้อใหญ่ทิ้งไว้ให้กินด้วยล่ะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า“เป็นฉันผิดเองที่ไม่ได้คิดอะไรให้รอบคอบก่อน” เขาพูดออกมาพลางคิดถึงตนเองที่พอหาเธอไม่เจอก็รีบตรงไปที่บ้านของเธอในทันที ในใจตั้งใจจะไปสอบถามเรื่องของเธอกับคุณแม่หลิน ยิ่งพอได้เห็นว่าเธอยืนคุยกับคุณแม่หลินด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ในรั้วบ้าน ในใจของเขาก็ยิ่งอดคิดไม่ได้ว่าหลินเยี่ยนฟางหนีกลับมาอยู่ที่บ้านของตน

พอกลับถึงบ้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบไปหากระติกน้ำร้อนของคุณแม่หลิน พอเจอแล้วก็ล้างทำความสะอาดและเช็ดให้แห้งอีกครั้งแล้วจึงนำไปใส่ถุงผ้าใบใหญ่ที่เธอเย็บเอาไว้“เอากระติกน้ำร้อนมาเถอะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปให้แม่เอง” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าพลางยื่นถุงผ้าให้เขา ในมืออีกข้างของเขามีบะหมี่ที่ซื้อกลับมาจากร้านแล้ว เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีกเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อจะไปจัดห้องนอนใหม่“...” ห้องนอนของเธอถูกจัดใหม่และทำความสะอาดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผ้าปูและเครื่องนอนล้วนถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่ทั้งหมด ไม่เพียงแค่เครื่องนอนแต่ทั้งตู้เสื้อผ้าและเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องก็ล้วนถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่ การตกแต่งใหม่ภายในห้องทำให้ห้องดูกว้างขวางมากยิ่งขึ้นแม้ว่าเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้องจะถูกเปลี่ยนเป็นเตียงที่มีขนาดใหญ่มากกว่าเดิมแล้วก็ตาม“เมื่อเช้าเธอบอกกับฉันว่าต่อไปจะไม่นอนแยกห้องกันแล้ว ฉันพึ่งจะนึกได้ว่าห้องนี้ฉันเตรียมเอาไว้สำหรับนอนคนเดียว ตอนแต่งงานก็ยังไม่ทันได้ตกแต่งอะไรเธอก็ย้ายเข้ามาเสียก่อน วันนี้ฉันก็เลยรีบเลิกงานแล้วไปเลือกซื้อเครื่องเรือนเข้ามาตกแต่งห้องใหม่ อะไรที่ทิ้งได้ฉันก็ทิ้ง

เซี่ยหยางชุนไม่ใช่คนโง่ สายตาของผู้หญิงสองคนที่กำลังจ้องมองกันทำให้เขาได้แต่คิดว่าเมื่อครู่นี้เขาน่าจะขับรถออกไปเลยไม่น่าอยู่รอทักทายเสวี่ยซิงเหยาเลย แต่เมื่อเขาคิดได้ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเสวี่ยซิงเหยา เขาก็ควรจะอยู่เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองให้หลินเยี่ยนฟางได้เห็น ตัวเขาเองยังไม่ชอบความสัมพันธ์อันคลุมเครือระหว่างหลินเยี่ยนฟางและโจวจินหมิง ดังนั้นเขาก็ไม่อาจจะปล่อยหลินเยี่ยนฟางต้องเผชิญกับความสัมพันธ์อันคลุมเครือของเขากับผู้หญิงอื่น“ฉันได้ยินจากน้องสาวของฉันว่าพี่ใหญ่เซี่ยแต่งงานแล้ว ก็เลยไปสอบถามคนรู้จักที่อยู่ในหมู่บ้านของพี่ เลยได้รับรู้ว่าผู้หญิงที่พี่แต่งงานด้วยมีข่าวลือที่ไม่ค่อยจะดีนัก” เสวี่ยซิงเหยาพูดออกมาตามตรงเดิมทีเธอไปสอบถามเพราะอยากรู้ว่าผู้หญิงที่เซี่ยหยางชุนแต่งงานด้วยเป็นคนอย่างไรสู้เธอได้หรือเปล่า แต่เธอกลับคิดไม่ถึงว่าก่อนหน้านี้เธอเข้าใจเรื่องฐานะของเขาผิดไป เดิมทีเธอคิดว่าเขาเป็นแค่เพียงชาวบ้านธรรมดาทั่วไปที่มีฐานะยากจน คิดไม่ถึงว่าทั้งไร่ชาและฟาร์มปศุสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านหลีจะเป็นของเขา พอรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นคนที่มีฐานะดีคนหน

พอเซี่ยหยางชุนขับรถพาหลินเยี่ยนฟางกลับไปถึงบ้านแล้ว ทั้งเขาและเธอก็ต่างเดินเข้าไปในบ้าน เซี่ยหยางชุนเดินตรงไปในห้องครัวลงมือชงชาร้อนด้วยตนเอง หยิบขนมอบที่เขาซื้อมาเก็บเอาไว้ใส่จานใบเล็กแล้วยกทั้งน้ำชาและขนมมาวางลงตรงหน้าหลินเยี่ยนฟางที่กำลังนั่งรอเขาด้วยความใจเย็น“พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเสวี่ยซิงเหยา ส่วนเรื่องที่ว่าเธอคิดอะไรกับพี่ไหมพี่บอกตามตรงว่าไม่เคยรู้เลย เมื่อก่อนในสายตาของพี่เธอก็เป็นแค่เด็กสาวที่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องรู้ราวอะไรเพียงเท่านั้น พอเธอมาขอคำปรึกษาพี่ก็แค่ให้คำแนะนำเธอในฐานะรุ่นพี่คนหนึ่งเพียงเท่านั้น สำหรับพี่แล้วเรื่องราวมันมีแค่นั้นจริงๆ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“เป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายมักจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของบรรดาแม่ดอกบัวขาวกันสักเท่าไหร่ คิดไม่ถึงว่าพี่ก็จะเป็นหนึ่งในผู้ชายปกติเหล่านั้นด้วย” คำต่อว่าของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนมีสีหน้าจืดเจื่อนไปในทันที“อันที่จริงถ้าเธออยากจะเปิดร้าน พี่เปิดให้ก็ได้นะ ก่อนหน้านี้พี่มีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่งก็เลยเอาไปซื้อตึกแถวราคาถูกในตัวเมืองทิ้งเอาไว้ ตอนนี้ตึกนั่นราคาสูงมากทีเดียวเธอจะขายเพื่อเอาเงินไปซื้อ

ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาเริ่มแน่นแฟ้นตามวันและเวลา แต่เพราะช่วงนี้หลินเยี่ยนฟางกำลังวุ่นวายกับการเปิดร้านจึงยังไม่ได้ให้ความสนใจกับความรู้สึกที่กำลังบ่มเพาะจนค่อยๆ เติบโตมากขึ้นทุกวัน ก่อนหน้านี้เธออาจจะเคยกลัวความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งเช่นนี้เพราะเธอไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้ากับความผิดหวัง แต่ตอนนี้เธอที่เคยผ่านความตายมาแล้วย่อมจะไม่เกรงกลัวต่อความรู้สึกของตนเองอีก อีกทั้งเธอยังเชื่อว่าเซี่ยหยางชุนคือคนที่ดีพอที่จะทุ่มเทความรู้สึกให้“ร้านของเธอดูแปลกตากว่าร้านอื่นๆ ที่พี่เคยเห็น เธอแน่ใจนะว่าจะตกแต่งร้านอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ พี่ยังมีเงินเก็บอยู่อีกนะเธอไม่จำเป็นต้องประหยัดงบตกแต่งร้านเช่นนี้หรอก” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที“แน่นอนค่ะว่าฉันต้องการตกแต่งร้านเช่นนี้และนี่ก็คือการตกแต่งที่ฉันชอบ โทนสีขาวตัดกับสีดำทั้งเรียบง่ายและดูสบายตา และที่ฉันตกแต่งร้านเช่นนี้ไม่ได้เป็นเพราะว่าฉันต้องการประหยัดงบในการตกแต่งร้านอย่างที่พี่เข้าใจอย่างแน่นอน” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยิ้มออกมา ช่วงนี้ร้านอื่นๆ อย่างเช่นร้านหงเซวียล้วนตกแต่งอย่างหรูหราและใช้สีสันอันจัดจ้