LOGIN1 วันก่อนเกิดเหตุ
ภายในบ้านหลังใหญ่ทุกอย่างดูรกไปหมด ข้าวของวางไม่เป็นที่เป็นทาง ภายในบ้านก็เงียบราวกับไม่มีคนอยู่ ร่างบางมองไปรอบๆ เธอรู้สึกว่าแค่เธอไม่อยู่เพียงสองวัน บ้านก็รกได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ รัญระวีย์ หญิงสาววัย 30 ปี เธอเป็นแม่บ้านเต็มตัวตั้งแต่แต่งงานกับสามีเมื่อ 8 ปีก่อน
จากเคยเป็นพนักงานออฟฟิศก็ต้องผันตัวมาดูแลบ้านและดูแลลูก รอกินเงินเดือนจากสามีอย่างเดียว แต่สองวันก่อนหน้านี้ เธอมีเหตุจำเป็นต้องไปนอนเฝ้าน้าสาว ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอ และจำเป็นต้องทิ้งลูกชายวัย 7 ขวบไว้กับสามีเพียงลำพัง
“ที!!!โชแปง!!! ไปไหนกันหมด” เธอร้องถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปในบ้าน และพยายามเดินหาว่าในบ้านมีคนอยู่หรือไม่ แต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่ามี เพราะตอนที่เข้ามาทั้งประตูรั้ว และประตูบ้านไม่ได้ล็อกเลยสักบาน
“ที…” หญิงสาวเอ่ยเรียก เมื่อเห็นว่าสามีของตัวเอง นอนอยู่บนพื้นในห้องครัว กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาแรงมาก และจากเศษจากขวดไวน์ ขวดเหล้า ที่กระจัดกระจายเต็มทุกพื้นที่ ก็พอจะเดาได้อยู่ว่าทำไมเขาถึงมานอนอยู่ตรงนี้
“เสียงดังอะไรวะ!!! คนจะนอน รำคาญ!!!” เขาตะคอกเสียงดังใส่ เธอและหันมาผลักร่างบางของรัญระวีย์จนล้มลง
ทีปกรเป็นลูกชายคนเล็กของครอบครัวที่มีฐานะ เขามีรายได้หลักจากการไปเดินเล่นในโรงงานของพ่อแม่ เซ็นเอกสารบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจเอกสารเลยสักนิดก่อนจะเซ็น
รัญระวีย์เคยเป็นพนักงานอยู่ที่โรงงานของเขา และได้พบรักกับทีปกรก่อนจะแต่งงานกัน หลังจากคบหาดูใจกันได้เพียง 2 ปี ทางบ้านของทีปกรไม่ค่อยชอบรัญระวีย์เท่าไรนัก ด้วยความที่เธอมีภูมิหลังเป็นแค่เด็กกำพร้า พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก ทำให้ต้องมาอยู่ในความดูแลของน้าสาวตั้งแต่นั้นมา
แต่ที่ทีปกรตัดสินใจแต่งงานกับเธอนั้น ก็คงเป็นเพราะนิสัยของรัญระวีย์ เธอเป็นคนใจเย็น ไม่จู้จี้จุกจิก ไม่ตามหึงตามหวงเขาเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ เขานอกใจเธอก็จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน แถมรัญระวีย์ยังมีฝีมือเรื่องงานบ้านงานเรือน ทำกับข้าวก็อร่อย ขยันก็ขยัน แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะเอาชนะความเจ้าชู้ของเขาได้ หลังจากที่รัญระวีย์ท้องเขาก็ออกลายอย่างไม่ปิดบัง
มีเรื่องผู้หญิงมากวนใจอยู่ตลอด จนสุดท้ายเธอต้องยอมปลงและปล่อยให้เขามีคนอื่น แต่เพราะทีปกรเป็นคนขี้เบื่อผู้หญิงคนอื่นเขาไม่ได้จริงจังอะไร ควงเล่นๆ จนเบื่อก็เลิก แล้วก็หาคนใหม่ไปเรื่อย
“โชแปงอยู่ไหนคะ” เธอถามหาลูกชาย เพราะตั้งแต่เข้ามาก็ไม่เห็นลูกเลย
“ไปโรงเรียนไปแล้วมั้ง ถามอะไรนักหนาวะ” เขาตอบด้วยความรำคาญ ถ้าไม่ติดว่ามึนหัวจนลุกไม่ไหว จะลุกขึ้นตบคนพูดให้หยุดเสียที
“จะไปโรงเรียนได้ยังไง ถ้าทีไม่ไปส่งลูก แล้ววันนี้มันก็วันเสาร์ด้วย”
“ไม่รู้โว้ย!!! ไปหามันเอาเองสิ มันโตแล้วมันจะไปไหนก็ได้หรือเปล่าวะ” รัญระวีย์ไม่พอใจกับคำตอบของสามีตัวเองเลย แต่ก็รู้ว่าทำอะไรเขาไม่ได้ เธอจึงเลือกที่จะลุกยืนขึ้น แล้วเดินออกไปตามหาลูกชายด้วยตัวเอง
หญิงสาวเดินไปจนทั่วบ้าน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกชาย เธอเริ่มรู้สึกไม่ดี เพราะปกติแล้วลูกค่อนข้างจะติดบ้าน ไม่ค่อยชอบออกไปไหนนัก
“โชแปงมาแถวนี้บ้างไหมคะ” เธอตัดสินใจเดินไปถามเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียง แต่ทุกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เห็น รัญระวีย์ยังคงเดินหาต่อไปเรื่อยๆ ทั้งยังมีชาวบ้านละแวกนั้นที่รู้เรื่อง มาช่วยตามหาอีกแรง คนแถวนี้มีแต่คนสงสารรัญระวีย์ เสียงที่เธอถูกสามีด่าทอ และตบตีดังไปทั่วซอย แต่ก็ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปยุ่งวุ่นวาย เพราะมันเป็นเรื่องของผัวเมีย และหากรัญระวีย์อยากจะตัดขาดจากสามีของเธอจริง ก็คงไม่ทนอยู่กันมาได้ตั้ง 8 ปีแบบนี้
“แจ้งตำรวจดีไหมคะคุณรัญ ไม่มีใครในซอยเห็นน้องโชแปงเลยตั้งแต่ที่คุณรัญไม่อยู่ กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับน้องเข้าน่ะค่ะ” หญิงสาวคนหนึ่งเสนอขึ้น แต่รัญระวีย์ก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเลวร้ายขนาดนั้น เพราะถึงอย่างไรโชตินภัทรลูกชายของเธอ ก็อยู่กับพ่อทั้งคนเขาจะปล่อยให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับลูกเชียวหรือ
“รัญ...คงต้องไปถามทีเขาก่อนค่ะ ว่าลูกหายไปตั้งแต่ตอนไหน เพราะถ้าเพิ่งจะหายไป กลัวจะแจ้งความแล้วตำรวจไม่รับเรื่อง” รัญระวีย์พูดอย่างเกรงใจ เพราะทุกคนดูตั้งใจมาช่วยเธอหาลูกชายมาก
เมื่อได้เรื่องว่าอย่างนั้น ทุกคนจึงได้พากันแยกย้าย ส่วนรัญระวีย์ก็กลับมาที่บ้านของเธอ เพื่อจะคุยกับสามีเรื่องลูกให้มันรู้เรื่อง จะได้รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป
“ที...ตื่นขึ้นมาคุยกับรัญให้รู้เรื่องทีเถอะ โชแปงหายไปตั้งแต่ตอนไหน” ถ้าหายไปนานแล้วรัญจะแจ้งตำรวจ”
“ตำรวจ! อีสาระเลว นี่มึงจะเอาตำรวจมาจับกูเหรอ อยากมีผัวใหม่จนตัวสั่นแล้วสิ ใช่ไหม!!!” ทีปกรลุกขึ้นไปกระชากผมของภรรยาตัวเองอย่างแรง พร้อมกับด่าทอเธอด้วยถ้อยคำหยาบคาย ทั้งยังตบเข้าที่หน้าของเธออีกครั้ง
“รัญไม่ได้พูดแบบนั้นเลยนะ รัญถามว่าลูกหายไปนานแค่ไหนแล้ว จะไปแจ้งตำรวจให้ช่วยหา โอ๊ย!!!”
“มึงไม่ต้องมาตอแหล เอาลูกมาอ้างที่แท้ก็อยากจะแจ้งความจับกู มึงคิดว่ากูไม่รู้เหรอ” เขาตบปากเธอซ้ำอีกจนรัญไม่กล้าพูดอะไร เธอเข้าใจว่าทำไมสามีของตัวเองถึงได้เป็นแบบนี้ เขากลัวตำรวจก็คงจะเป็นเพราะจัดปาร์ตี้มั่วสุมเสพยาอีกแล้วแน่ๆ ดูจากสภาพบ้านก็คงไม่ผิดไปจากที่เธอคิดหรอก
“รัญแค่เป็นห่วงลูก ตอนนี้รัญหาลูกไม่เจอ”
“ก็เพราะว่ามึงมัวไปนอนกกกับชู้ไง มึงคิดว่ากูเชื่อลูกไม้ตื้นๆ ของมึงเหรอ น้ามึงแข็งแรงจะตายจะไปนอนโรงพยาบาลได้ยังไง”
“หยุดพูดแบบนี้เลยนะที อย่าเอานิสัยตัวเองมาตัดสินคนอื่นสิ รัญไม่ใช่คนแบบทีนะ” เธอตะโกนเถียงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะเครียดเรื่องลูก และโกรธที่เขาดูถูกเธอ แถมยังพูดถึงผู้มีพระคุณเพียงคนเดียวของเธอในทางไม่ดีอีก
“มึงกล้าเถียงกูเหรออีรัญ พอมีชู้เข้าหน่อยปากดีเหรอมึง!!!” ทีปกรตบตีและทำร้ายร่างกายรัญระวีย์อย่างหนัก ด้วยความโมโหผสมกับฤทธิ์ของยาเสพติดที่ยังไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา ครั้งนี้รัญระวีย์ก็พยายามต่อสู้อย่างไม่ยอมเช่นกัน เธอต้องการจะออกไปจากตรงนี้ เธอจะไปตามหาลูก เพราะรู้แล้วว่าอยู่ต่อไปก็คงไม่ได้คำตอบอะไร จากผัวเฮงซวยคนนี้แน่
“โอ๊ย!!!”
ปรับจำนวนคำ
เสียงร้องของเด็กทารกดังขึ้นภายในห้องคลอด ลักษณ์นารานอนหอบอยู่บนเตียง ใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อและน้ำตา ขณะที่เจตนิพัทธ์ยืนอยู่ข้างกาย มือของเขายังคงจับมือภรรยาเอาไว้แน่น แม้เจ้าตัวจะเจ็บจนเผลอบีบมือเขาไปหลายครั้งแล้วก็ตาม“ลูกออกมาแล้วนะรัก เก่งมากเลยครับ”หญิงสาวพยายามหันไปมองตามเสียงร้อง ก่อนที่พยาบาลจะอุ้มเด็กทารกตัวน้อยมาให้เธอได้เห็นใบหน้า“ลูกชายค่ะคุณแม่ แข็งแรงดีนะคะ”ลักษณ์นารามองเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้จ้า ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเล็กๆ ของลูกชาย“โชแปง...”เพียงได้เรียกชื่อนั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาอีกครั้ง“แม่ได้เจอหนูแล้วนะลูก”เจตนิพัทธ์ก้มลงจูบหน้าผากภรรยา เขารู้ดีว่าช่วงเวลานี้มีความหมายกับเธอมากเพียงใด ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ลักษณ์นาราทั้งดีใจและหวาดกลัว เธอมักสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะฝันถึงลูกชายที่จากไป บางครั้งก็ลุกขึ้นมานั่งลูบท้องตัวเองอยู่นาน เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเด็กน้อยยังอยู่กับเธอวันนี้ความกังวลเหล่านั้นสิ้นสุดลงแล้ว“ขอบคุณนะครับ ที่พาลูกมาหาพี่”“รักต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่เจต”เธอเงยหน้ามองสามี ก่อนหันกลับไปมอ
หลังจากที่ลักษณ์นาราไปพบหมอเพื่อตรวจดูอาการ เธอและเจตนิพัทธ์ได้รับข่าวดีว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง และเวลาล่วงเลยมา 4 เดือนทั้งสองคนก็ได้รู้ว่าเด็กในท้องเป็นผู้ชาย ทั้งคู่ต่างดีใจอย่างมาก โดยเฉพาะลักษณ์นาราที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะมีโอกาสได้เป็นแม่อีกครั้งหลังจากประสบความสูญเสียครั้งใหญ่เมื่อกลับถึงบ้านในคืนนั้น เจตนิพัทธ์เริ่มคุยกับลักษณ์นาราเกี่ยวกับเรื่องชื่อของลูกชาย เจตนิพัทธ์คิดชื่อของลูกชายออกทันที เมื่อรู้เพศของลูก เขาหวังว่าผลอัลตราซาวจะแม่นยำ เพราะเขารู้ดีว่าลักษณ์นาราก็คงหวังอะไรบางอย่าง และเธอคงดีใจมากแน่ที่รู้ว่าได้ลูกชาย“รัก พี่มีความคิดเรื่องชื่อของลูกอยู่ อยากจะลองเสนอให้รักดู เผื่อรักจะสนใจ” เขาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ขณะที่นั่งเคียงข้างเธอในห้องนั่งเล่นขวัญวิวาห์ก็ตามติแม่ไม่ห่าง เธอคอยดูแลแม่อย่างใกล้ชิด นับตั้งแต่รู้ว่าแม่กำลังท้องอยู่ จารุณีเองก็ไม่ต่างกัน พอรู้ว่าลูกสะใภ้มีหลานคนที่สอง ก็เช้าถึงเย็นถึง มีของมาบำรุงมาให้ทุกวัน ส่วนงานที่ร้านเธอก็ช่วยดูแลให้อย่างเต็มที่ เจตนิพัทธ์เสนอจะให้เงินเดือนก็ไม่เอา“รีบร้อนเกินไปหรือเปล่าคะ รักเพิ่งจะท้องได้แค่ 5 เดือน
“หมอบอกว่ารักท้องค่ะ” เธอตัดสินใจพูดออกมาตรงๆ และทันทีที่เจตนิพัทธ์ได้ยิน เขาก็ยิ้มกว้างออกมา“จริงเหรอรัก? มันคือเรื่องจริงเหรอ” เขาถามอย่างไม่เชื่อ หญิงสาวพยักหน้าเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง เจตนิพัทธ์กระโดดด้วยความดีใจ และร้องไห้ออกมาอย่างกับไม่เคยมีลูกมาก่อน“หนูขวัญจะต้องดีใจมากแน่ๆ ลูกทวงน้องกับพี่ทุกวันเลย วันนี้พี่ทำให้ลูกสำเร็จแล้ว” เจตนิพัทธ์บอกกับภรรยา ลักษณ์นาราเมื่อเห็นว่าสามีดีใจขนาดนี้ เธอจินตนาการไม่ออกเลย ว่าลูกสาวจะดีใจแค่ไหน“เราเตรียมเซอร์ไพรส์เรื่องนี้กับหนูขวัญดีไหมคะ จัดปาร์ตี้เล็กๆ ที่บ้าน แล้วก็บอกหนูขวัญเรื่องนี้” ลักษณ์นาราเสนอขึ้น“ดีสิ...เชิญพ่อกับแม่มาด้วยดีไหม?” เจตนิพัทธ์เสนออีก “ได้สิคะ ข่าวดีแบบนี้พวกท่านควรจะได้รู้ด้วย” ลักษณ์นาราเห็นด้วยกับสามี เมื่อทั้งคู่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เจตนิพัทธ์ก็รีบโทรหาแม่ของเขา เพื่อชวนให้มาร่วมปาร์ตี้เล็กที่บ้านของเขา โดยยังไม่บอกว่าจัดปาร์ตี้นี้ขึ้นมาเพราะอะไรเย็นวันนั้นที่บ้านของเจตนิพัทธ์คึกคักไปด้วยคนในครอบครัว เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังไปทั่วโต๊ะอาหาร เป็นบรรยากาศที่อบอุ่น“ตกลงว่าวันนี้จัดปาร์ตี้ฉลองอะไรกันเห
หลังจากที่ลักษณ์นาราและเจตนิพัทธ์ได้ไปพักผ่อนด้วยกัน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่กลับมามีเวลาด้วยกันอีกครั้ง แม้ว่าลักษณ์นาราจะกลับไปทำงานของเธอเหมือนเดิม แต่ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ดีขึ้นในเช้าวันหนึ่ง ลักษณ์นารารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เธอมีอาการคลื่นไส้และวิงเวียนจนต้องนั่งพักอยู่ที่โซฟา เจตนิพัทธ์ที่กำลังเตรียมตัวไปทำงานก็สังเกตเห็นภรรยาของเขาไม่ค่อยสดชื่นและเธอก็เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว เขารีบเดินเข้ามานั่งข้างๆ เธอด้วยความเป็นห่วง“รัก เป็นอะไรหรือเปล่า? ดูเหมือนหลายวันมานี้ รักจะไม่ค่อยสบายเลยนะ” เจตนิพัทธ์ถามพลางวางมือบนไหล่ของเธออย่างห่วงใยลักษณ์นารายิ้มบาง ๆ พยายามไม่ให้สามีต้องกังวล แต่ก็ไม่สามารถปิดบังอาการป่วยของตัวเองได้ เธอรู้สึกหน้ามืดเหมือนจะเป็นลมอยู่ตลอดเวลาแบบนี้หลายวันแล้ว“รักรู้สึกเวียนหัว คลื่นไส้ แล้วก็ไม่ค่อยอยากกินอะไรเลยค่ะ เป็นมาหลายวันแล้ว...คิดว่าคงเป็นเพราะนอนไม่พอ กลางคืนมันนอนไม่ค่อยหลับด้วย” เธอพูดอย่างไม่ปิดบัง เพราะรู้ว่าถึงอย่างไรก็ปิดบังสามีไม่ได้ เจตนิพัทธ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจ “งั้นเราไปหาหมอกันเถอะ พี่ไม่สบายใจเลย ปล่อยไว้อย่างนี้ไม
เจตนิพัทธ์กลับมาถึงโรงแรมหลังจากเสร็จสิ้นจากการดินเนอร์กับลูกค้า เขาไม่ได้กินอะไรเยอะนัก เพราะตั้งใจจะกลับมารับประทานอาหารเย็นกับภรรยาในห้อง เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องพัก เขาพบว่าภรรยาของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเล็ก ๆ ที่เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าภรรยาตัวเองสวมชุดสวย แต่งตัวนั่งรอเขาอยู่ เธอหันไปยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน “กลับมาแล้วเหรอคะ? อาหารเพิ่งมาเสิร์ฟเมื่อกี้นี้เองค่ะ ยังร้อนๆ อยู่เลย” เธอพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาเขา เจตนิพัทธ์วางกระเป๋าและเดินเข้าไปหาภรรยา“พี่ตั้งใจจะมากินพร้อมกับรักอยู่แล้ว ที่นั่นพี่แทบไม่ได้กินอะไรเลย” เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่น ลักษณ์นาราค่อย ๆ กอดตอบเขาเช่นกันทั้งสองคนยอดกอดกันเพียงไม่นาน ก็เริ่มกลับไปที่โต๊ะอาหารและเริ่มตักอาหารที่เธอเตรียมไว้ใส่จานให้สามี“คุยงานมาเป็นไงบ้างคะ”“ไม่ได้คุยเรื่องงานกันเลย ปาร์ตี้ล้วนๆ ก็เลยไม่ค่อยได้กินอะไร แต่ก็ดื่มไปพอสมควร” ทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันและพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย เจตนิพัทธ์สั่งไวน์มาเพิ่ม เพราะอยากจะชวนภรรยาให้ดื่มด้วยกัน ถึงยังไงพรุ่งนี้เขาก็มีเวลานอนกันทั้งวัน“หน้าเริ่มแดงแล้วนะรัก..
ในการเดินทางไปประชุมต่างจังหวัดครั้งนี้ เจตนิพัทธ์และลักษณ์นาราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนรถ ทำให้พวกเขามีโอกาสพูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ มากมาย ระหว่างที่รถเคลื่อนผ่านทิวทัศน์สองข้างทาง ลักษณ์นารานั่งมองวิว เธอรู้สึกผ่อนคลายกว่าที่เคย“พี่คิดว่าหลังจากนี้เราคงต้องหาเวลาให้ตัวเองมากขึ้นบ้างแล้วนะ” เจตนิพัทธ์เอ่ยขึ้นขณะหันไปมองภรรยาที่นั่งข้าง ๆ“เราก็อยู่ด้วยกันทุกวันไม่ใช่เหรอคะ?” หญิงสาวตอบกลับด้วยสายตาสับสน หรือเธอเข้าใจอะไรผิดไป“แบบนั้นมันก็ใช่ แต่ว่าเราต่างคนต่างทำงานกันทุกวัน กลับถึงบ้านก็ยังต้องทำงานบ้านกันอีก ค่ำหน่อยก็พาลูกเข้านอนให้เวลากับลูกจนดึก กว่าจะอาบน้ำจัดการตัวเองก็ง่วงแล้ว ไม่มีเวลา...สวีทกันบ้างเลย” ลักษณ์นาราหันมายิ้มบาง ๆ กับคำพูดของสามี และเธอก็รู้สึกเห็นด้วยกับที่เขาพูด“ก็จริงค่ะ ช่วงนี้รักไม่ค่อยได้หยุดพักเลย รักอยากทำร้านให้ดีน่ะค่ะ พี่เจต คุณแม่ คุณพ่อด้วย ทุกคนช่วยเหลือรักอย่างเต็มที่เลย ถ้ามันออกมาไม่ดีรักคงจะรู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก” เธอพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล แม้เธอจะรู้ว่าเจตนิพัทธ์ต้องการให้เธอพักผ่อน แต่ใจลึก ๆ ก็ยังคงห่วงงานของตัวเอง“ไม่ต้อง
กลับบ้านรัญระวีย์ยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ของบ้านลักษณ์นารา บ้านที่ควรจะเป็นบ้านของเธอ แต่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่ทางกลับบ้านตัวเองเธอก็เริ่มจะลืมไปเสียแล้ว รัญระวีย์จำต้องยอมฝืนตัวเองให้เป็นลักษณ์นาราให้ได้มากที่สุดสภาพแวดล้อมที่ช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย เธอหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติอยู่กั
รัญระวีย์พยายามปรับตัวในร่างของลักษณ์นารา เธอยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนัก แต่ก็เชื่อว่าต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง ที่ทำให้เอได้โอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ครอบครัวของลักษณ์นาราถือว่าไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะไปทางดีมากเสียด้วยซ้ำ เจตนิพัทธ์ดูแลเอาใจใส่ภรรยาเป็นอย่างดี หนูขวัญตัวน้อยก็เอาใจแม่ทุกอย
“โอ๊ย!!!” ทีปกรร้องลั่น เมื่อรัญระวีย์ออกแรงผลักเขาจนล้มหัวฟาดขอบโต๊ะ เลือดสีแดงไหลอาบศีรษะของเขา“มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย!!!” ทีปกรพุ่งเข้าหารัญระวีย์ทันที เมื่อเขาตั้งหลักได้ เลือดที่ไหลออกมากระตุ้นความบ้าคลั่งในตัวของเขาให้ทวีมากขึ้นเป็นเท่าตัว“ก็เข้ามาสิ คราวนี้ฉันก็ไม่ยอมแล้วเหมือนกัน” หญิงสาวห
“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? หรือว่า...” ความทรงจำสุดท้ายของหญิงสาว คือเธอตกลงไปในแม่น้ำกว้างใหญ่ เธอปล่อยตัวเองให้ดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ ปล่อยให้กระแสน้ำที่เย็นเยือกพาร่างกายของเธอไหลไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทาง“รักขับรถชนราวสะพาน แล้ว...รถก็ตกลงในแม่น้ำ” เจตนิพัทธ์ไม่อยากพูดอะไรให้มันมากกว่านั้น เขากลัวว่าเ







