Se connecterTanghali noon nang magkatabing nakaupo sina Caizer at Karina sa waiting area ng isang clinic. Mas tahimik ang paligid kaysa sa karaniwan.Ilang beses na sumulyap si Karina sa kanyang asawa.Samantala, tuwid na nakaupo si Caizer. Mahigpit na magkakapit ang dalawang kamay niya sa ibabaw ng kanyang hita. Halatang kinakabahan siya kahit pilit niyang ipinapakitang kalmado lang siya.“Caizer...” mahinang tawag ni Karina.Saglit siyang nilingon ni Caizer. “Hm?”“Just relax, okay?” malumanay na sabi ni Karina, sinusubukang pakalmahin siya. “Everything will be fine.”Bahagyang tumango si Caizer kahit mas mabilis ang tibok ng puso niya kaysa sa dati.Hindi nagtagal, tinawag na ang pangalan ni Caizer.Sabay silang pumasok sa loob ng consultation room.Parang ang bagal ng takbo ng oras. Bawat segundo ay pakiramdam nila ay mas humahaba kaysa sa normal.“Based on the examinations we've done,” mahinahong paliwanag ng doktor, “your condition looks perfectly fine, Sir. Wala kayong nakikitang
Marahang inilagay ni Jenesis sa isang malinaw na vase ang bouquet ng mga puting rosas na bigay sa kanya ng asawa. Inilagay niya iyon sa tabi ng bintana. Sariwa pa ang mga petals, malinis at puting-puti, at mukhang napakatahimik tingnan.Pero hindi niya maipaliwanag kung bakit bigla siyang nakaramdam ng kakaibang bigat sa dibdib.Natahimik siya habang mas matagal na pinagmamasdan ang mga bulaklak kaysa sa dapat. Para bang sinusubukan niyang intindihin ang isang bagay na hindi niya maipaliwanag.“I bought those for you because I love you.”Narinig niya mula sa likuran ang boses ni Raoul, mababa at kalmado.Bahagyang nagulat si Jenesis bago siya lumingon. Nakatayo si Raoul ilang hakbang lang ang layo sa kanya, may malumanay na ngiti sa mukha na parang may ibang ibig sabihin.“I didn't have any other intention, sweetheart,” mahinang dagdag ni Raoul. “And I certainly didn't buy them expecting you to change your decision.”Napigil ang paghinga ni Jenesis. Parang may biglang humigpit s
“Kuya...” mahina ang tawag ni Jenesis habang tinatanggap ang bouquet ng mga puting rosas. Pagkatapos, humarap siya sa kanyang asawa at tinitigan ito gamit ang mga matang nagsisimula nang mamasa. “Thank you.”Isang sincere na ngiti ang lumitaw sa mukha niya. Malambot, mainit, at may kaunting lungkot na hindi niya maitago.Bahagyang ngumiti si Raoul. “You’re welcome, sweetheart.”Yumuko siya at marahang hinalikan ang noo ng kanyang asawa. Mas matagal iyon kaysa sa dati, na para bang gusto niyang iwan roon ang lahat ng feelings na hindi niya kayang sabihin sa salita.Tumingin si Jenesis sa mga bulaklak na hawak niya at dahan-dahang nilanghap ang bango ng mga rosas.Mabango.Nakakakalma.Pero bago tuluyang mawala sa isip niya ang bigat na nararamdaman, bahagya siyang umangat sa mga paa at mabilis na hinalikan ang labi ng kanyang asawa.Natigilan si Raoul.Biglang nagbago ang kanyang tingin. Mas naging malalim iyon bago niya maingat na itinaas ang dalawang kamay at hinawakan ang ma
Unti-unting lumawak ang ngiti ni Salome, perpekto at halatang nasiyahan, nang marinig niya ang balita mula sa kanyang bunsong manugang.“Are you sure, Rina?” tanong niya para makasiguro, kahit ramdam na sa tono ng boses niya ang satisfaction na hindi na niya kayang itago.Mabagal na tumango si Karina. “Yes, Mom. Nakita ko kanina si Jenesis sa hospital. Nag-usap kami sa café.”Napabuntong-hininga nang malalim si Salome. Bahagyang bumaba ang balikat niya, na para bang sa wakas ay nawala na ang bigat na matagal niyang iniisip.“So, if that's the case...” mahinang sambit niya. “I can finally start thinking about accepting her as my daughter-in-law before she dies.”Bahagyang kumunot ang noo ni Karina.May kung anong hindi tama sa sinabi ng kanyang biyenan. Parang may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi nito. Hindi niya mawari kung bakit tila napakadali para kay Salome na pag-usapan ang pagkamatay ni Jenesis na para bang isa lamang itong bagay na matagal nang inaasahan.Pero pinili niya
Alas-sais na ng umaga, pero gising pa rin ang mga mata ni Jenesis. Hindi siya nakatulog buong gabi. Nakahiga lang siya habang nakatitig sa kisame ng kanilang kwarto, naghihintay sa isang bagay na hindi naman dumating.Bumalik si Raoul at niyakap siya gaya ng dati bago sila matulog.Pero hindi na muling binanggit ni Raoul ang tungkol sa nangyari. Para bang hindi kailanman naganap ang pag-uusap nila kagabi. Para bang hindi sila nagkaroon ng matinding pagtatalo.Baka disappointed sa kanya ang lalaki? Paulit-ulit na umiikot sa isip ni Jenesis ang tanong na iyon.“I’m not going to change my decision, Kuya,” mahinang bulong niya.Sa huli, pumikit na siya at hinila ang kumot hanggang balikat, pilit na pinapahinga ang sarili kahit hindi pa rin matahimik ang isip niya.“Daddy, si baby natin, girl ba siya o boy?” tanong ni Rheana habang nag-aalmusal sila nang umagang iyon. Malinaw ang excitement sa boses niya habang nakatingin sa kanyang ama.Napatingin si Raoul sa anak. Lumambot ang mga
“Gusto ko pa ring ipanganak ang anak na ito.”Mariing lumabas ang mga salitang iyon mula sa bibig ni Jenesis. Wala na siyang pag-aalinlangan. Para bang lahat ng pagdududa at pagkalito na ilang araw niyang pinagdadaanan ay tuluyan nang nauwi sa isang desisyong buo na sa isip niya.Natigilan si Raoul.Nanigas ang tingin niya habang diretso niyang tinitingnan ang mukha ng kanyang asawa, na para bang hindi siya makapaniwala sa kanyang narinig.Nagulat siya. Hindi niya iyon inaasahan.At sa likod ng mga mata niyang kanina pa puno ng pag-aalala, unti-unting lumitaw ang isang bagay na mas masakit.Malalim na pagkadismaya.Bago pa makapagsalita si Raoul, muling nagsalita si Jenesis.“Please, Kuya...” nanginginig pa rin ang boses niya, pero pinilit niyang maging matatag. “Irespeto mo naman ang decision ko. Please.”Dahan-dahang kumurap si Raoul. Sinusubukan pa rin niyang tanggapin ang narinig niya, kahit sa loob-loob niya ay para bang unti-unting gumuho ang pag-asang pinanghahawakan ni
“Ano ba ‘yan?!” matalim na sigaw ni Salome, sabay turo kay Jenesis na parang may nagawa itong malaking kasalanan, kahit na maingat naman nitong ginagawa ang paggupit ng kuko. “Hindi mo man lang maayos ang paggupit!”Biglang tumahimik ang buong sala. Tanging tibok ng puso ni Jenesis ang malakas sa l
“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang calling card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ‘to ulit, Caizer?”Mas tumalim ang tingin ni Caizer. “Bakit?” malamig niyang sagot. “Akala mo ba nagbibiro lang ako kanina? Y
“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin sa mga mata ni Raoul. Bahagya siyang nagulat, dahil ngayon lang siya nakarinig ng salita mula rito na parang kakampi niya.Pero bago pa niya maintindihan ang ibig sabihin noon, lumapit
Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitan







