โซ่รักโซ่เสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

เป็นผลให้รวิชญ์เงยหน้าขึ้นและพลิกตัวลงไปนอนข้าง แล้วรวบร่างบางเข้ามากอดไว้แน่นอีกครั้ง“ปลาย ฟังผมนะ ก่อนหน้านี้ผมให้คำตอบคุณไม่ได้ แต่วันนี้ผมมั่นใจแล้ว ฉะนั้นตอนนี้ปลายเป็นเมียผม และเป็นเมียคนเดียวของผม ปลายอย่าหนีผมไปอีกนะครับ”เขาบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพียงแค่ได้ยินเช่นนี้น้ำตาของหญิงสาวก็ไหลออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ“อ้าว ทำไมถึงร้องไห้ซะล่ะครับคนดี”เขาเอ่ยเสียงนุ่มพร้อมกับปาดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาให้อย่างเบามือ หญิงสาวไม่ตอบ ได้แต่ซบใบหน้าไปที่อกกว้างของเขา เวลานี้หญิงสาวนั้นดีใจไม่น้อยเลยทีเดียวที่ได้ยินเช่นนั้นจากปากเขาในวันนี้“ปลาย ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม คราวนี้ปลายต้องตอบผมนะ ห้ามพยักหน้าหรือส่ายหน้า ผมอยากได้ยินคำตอบจากปากคุณ”“อะไรคะ ถ้าปลายตอบได้ ปลายจะตอบค่ะ”หญิงสาวถามเขาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาจ้องเขาด้วยความอยากรู้ว่าเขาจะถามอะไรเธอ“ปลายตอบผมได้อยู่แล้ว”เขายิ้มให้หญิงสาวอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ในใจเขาเวลานี้กลัวคำตอบของเธออยู่ก็ตาม“ปลายยังรักผมอยู่หรือเปล่า”เขาตัดสินใจถามในที่สุด ถึงแม้เขากลัวคำตอบจะออกมาตรงข้ามกับที่เขาคิดก็ตาม แต่เขาก็อยากรู้ ด้วยถึงแม้ว่

ปานชนกคุยกับเด็กทั้งสองคนเรียบร้อย ณรันดาก็จูงมือเด็กทั้งคู่ออกจากห้องตรงไปยังล็อบบีที่เขาบอกว่าจะรออยู่ โดยมีปานชนกเดินตามไปด้วย หากแต่ปานชนกนั้นไม่ได้เดินไปจนถึงล็อบบี เพราะเธอขอตัวณรันดาออกมาก่อนเมื่อสายตาพลันได้เห็นใครคนหนึ่งนั่งอยู่บริเวณจุดชมวิวของตัวรีสอร์ต“ว้าว... วันนี้สาวน้อยของคุณลุงสวยจังเลย ไหนมาให้คุณลุงกอดหน่อยสิคะ”รวิชญ์อ้าแขนเตรียมรับร่างเล็กๆ ของทั้งคู่ ซึ่งเขามั่นใจว่าอย่างน้อยพี่ทอฝันคนเดิมต้องวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนเขาแน่นนอน ทว่าเขาต้องแปลกใจกับท่าทีที่แปลกไปของเด็กทั้งสองคน เพราะแทนที่แฝดคนพี่จะวิ่งเข้าหาเขาเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้เด็กทั้งคู่กลับยืนนิ่งจับมือกันแน่นไม่ย่อมปล่อย“ว้า วันนี้แต่งตัวสวยเลยไม่ยอมให้คุณลุงกอด ไม่เป็นไรงั้นเราไปที่แพกันดีกว่า คุณลุงเตรียมเอาไว้แล้ว”รวิชญ์แสร้งทำเสียงน้อยใจเด็กน้อย ก่อนเดินนำหน้าทั้งสามคนไปที่แพโดยไม่ลืมที่จะลอบมองแววตาของเด็กน้อยทั้งคู่ที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ด้วยแพที่รวิชญ์จองไว้สำหรับเป็นที่ทานอาหารมื้อเย็นในวันนี้ เป็นแพที่มีขนาดเล็กกว่าเมื่อคืนวานหลายเท่า เพราะเป็นแพที่สามารถจุคนได้เพียงแค่แปดถึงสิบคนเท่านั้น ดอกลิลล

ปานชนกยิ้มให้เขาน้อยๆ พลางเหลือบตามองนางเอกสาวข้างๆ ด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ชัดว่าเธอกำลังมีชัย“คุณมาร์คคะ แล้วฟ้าล่ะคะ ฟ้าก็ไม่มีเพื่อนกินข้าวเหมือนกันนะคะ”นางเอกสาวรีบพูดขึ้น“อย่างคุณฟ้าจะไม่มีเพื่อนได้ยังไงกันครับ และอีกอย่างผมเกรงใจคุณรวิชญ์ด้วยครับ”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นทั้งที่เขารู้อยู่ว่าตอนนี้รวิชญ์กับณรันดานั้นลงแพไปด้วยกันแล้ว ทว่าคงเป็นทางเดียวที่สามารถสลัดหญิงสาวคนนี้ได้ พูดจบเขาก็หันมาเชิญปานชนกพร้อมกับลุกขึ้นและเดินตามร่างบางไป ปล่อยให้เพียงฟ้านั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่คนเดียวแพลำเล็กหยุดอยู่บริเวณกลางเขื่อน ซึ่งก็ไม่ได้ไกลจากตัวรีสอร์ทเท่าไรนัก หากแต่สามารถทำให้บรรยากาศบนแพนั้นเป็นส่วนตัวได้อยู่ไม่น้อย เด็กสองคนยืนเกาะราวเหล็กมองธรรมชาติด้วยใบหน้าที่สดชื่น และดูมีความสุขมากเลยทีเดียว แม้ณรันดาจะอยู่ใกล้ชิดกับลูกสาวทั้งสองคนมากแต่เธอเองก็เพิ่งได้เห็นใบหน้าลูกสาวเปี่ยมสุขมากก็วันนี้ ทำให้หญิงสาวอดยิ้มให้กับภาพที่เห็นไม่ได้“ปลายจ๋า เมื่อไหร่ปลายจะบอกลูกสักทีล่ะครับว่าพ่อเขายังอยู่และอยู่ข้างๆ เขาตอนนี้”รวิชญ์แอบสวมกอดเข้าด้านหลังหญิงสาวที่กำลังยืนกอดอกมองเด็กน้อยสองคนดื่มด่ำ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พอดีป่านเขาเจอเพื่อนอาจจะกลับมาห้องดึกหน่อยค่ะ”“งั้นให้ผมอยู่เป็นเพื่อนก่อนนะครับ รอจนกว่าคุณป่านจะมา”รวิชญ์เจ้าเล่ห์ให้อีกครั้ง“ดีค่ะ คุณแม่ขา ให้คุณลุงอยู่ก่อนนะคะ พี่ทอฝันอยากให้คุณลุงอยู่ก่อน”แฝดคนพี่รีบเกาะแขนมารดาแล้วเงยหน้าขึ้นพูดอย่างอ้อนๆเจอทั้งสายตาลูกสาว ทั้งสายตาเขา ทำให้เธอไม่อาจที่จะขัดขึ้นได้ จำต้องพยักหน้าตอบแทนคำพูด“เย้ งั้นคุณลุงมานอนกับพี่ทอฝันตรงนี้ก่อนนะคะ ให้พี่ทอฝันกับน้องพาฝันหลับก่อนแล้วค่อยกลับนะคะ”เด็กน้อยไม่พูดเปล่าดึงแขนคนร่างใหญ่ให้เดินตามไปที่เตียงทันทีณรันดาได้แต่ส่ายหน้าและยิ้มให้น้อยๆ พลางคิดในใจ‘นี่เธอแพ้สายตาออดอ้อนของลูกสาวและเขาเสียจริงๆ’ด้วยความเพลียจากการถ่ายภาพนิ่งและเที่ยวในวันนี้ ทำให้ใช้เวลาไม่นานเด็กทั้งคู่ก็หลับไป ทว่าไม่ใช่เพียงแค่เด็กๆ เท่านั้น รวิชญ์เองก็หลับไปกับเด็กๆ ด้วยเช่นกันณรันดาได้แต่ยืนมองภาพความน่ารักของพ่อลูกอย่างตื้นตัน ก่อนเข้าไปขยับผ้าห่มผืนใหญ่ให้ห่มคลุมด้วยกันหมดทั้งพ่อลูก ณรันดาปล่อยให้เขาหลับไปก่อน ปานชนกกลับมาเมื่อไรเธอค่อยปลุกเขาให้ตื่นแล้วกลับห้องหญิงสาวเผลอหลับไปพร้อมๆ กับเขาและลูกๆ จน

“มั่วแล้วคุณมาร์ค แล้วก็ปล่อยได้แล้วด้วย ฉันจะกลับห้อง”ว่าแล้วก็ขยับตัวพร้อมกับแกะวงแขนของเขาออกจากเอวบางอีกครั้ง“ผมบอกคุณแล้วไงป่าน ว่าคุณต้องรับผิดชอบผมนับตั้งแต่คืนนี้ ฉะนั้นคืนนี้คุณต้องอยู่เพื่อนผม”น้ำเสียงเขาเวลานี้แกมบังคับเลยทีเดียวทว่ามีหรือที่หญิงสาวจะยอมง่ายๆ เธอยังคงพยายามดิ้นและแกะวงแขนเขาเช่นเดิม“โอ๊ย คุณมาร์คฉันเจ็บนะ”ปานชนกร้องขึ้นเมื่อลำแขนใหญ่นั้นรัดร่างเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม“ก็หยุดดิ้นสักที แล้วก็นอนซะพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”หญิงสาวหยุดดิ้นตามที่เขาบอก ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น ชายหนุ่มก็ร้องเสียงหลงขึ้นพร้อมกับปล่อยร่างเธอ เมื่อนิ้วเรียวเล็กนั้นบิดเข้าที่ต้นแขนเขา“ผมเจ็บนะ”มาร์คทำหน้าเหยเกพร้อมทั้งใช้มืออีกข้างลูบไปยังตำแหน่งที่เพิ่งโดนหยิกเมื่อครู่“ก็ทำให้เจ็บน่ะสิ เผื่อจะได้สร่างเมาขึ้นมาบ้าง”พูดจบหญิงสาวก็สปริงตัวลุกขึ้นให้พ้นจากเตียงทันที แต่ด้วยความไวของคนที่กำลังโอดครวญอยู่ทำให้เธอไม่สามารถลุกจากเตียงได้อย่างใจคิดมาร์ครีบคว้าร่างบางให้กลับมานอนบนเตียงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เพียงแค่กอดไว้เท่านั้น กลับขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ทั้งตัวเพื่อไม่