โซ่รักโซ่เสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

“ด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย ผมสัญญาว่าคุณจะปลอดภัย”ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้วเพื่อเป็นการให้คำสัญญาปานชนกหัวเราะน้อยๆ ขึ้นกกับท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเขา“ก็ได้ค่ะ งั้นเราออกไปนั่งที่ระเบียงกันนะคะ”“ขอบคุณนะครับ”ชายหนุ่มยิ้มแป้นให้ทันทีปานชนกอยู่คุยกับเขาไปจนเผลอหลับไปที่กับแคร่ไม้ไผ่ที่วางอยู่ตรงระเบียงห้องมาร์คหันมาเห็นอีกทีก็อดยิ้มให้ไม่ได้ พลางนึกในใจ‘คงจะเหนื่อยมาสินะวันนี้ไปตลอนๆ กับเด็กๆ ทั้งวันและยังต้องมานั่งทนฟังเขาบ่นอะไรอีกมากมาย’ชายหนุ่มลุกขึ้นไปช้อนร่างเล็กที่กำลังหลับสนิทเข้าไปนอนในห้อง จากนั้นเขาก็ออกมานั่งที่ระเบียงเช่นเดิม สายตาพลางมองไปยังห้องพักของณรันดา แล้วก็พูดกับตัวเองอีกครั้ง...“ขอให้คุณมีความสุขกับคนที่คุณรักนะครับปลาย” รวิชญ์นั่งมองเด็กสองคนที่กำลังแสดงสมบทบาทอยู่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาเพิ่งเคยได้มีโอกาสมาดูการถ่ายทำก็วันนี้ และที่สำคัญ คนที่เขากำลังดูอยู่เป็นลูกสาวของเขาอีกด้วยและเมื่อได้ยินเสียงผู้กำกับสาวสั่งคัท เด็กสองคนก็รีบวิ่งมาหามารดาทันที“เหนื่อยไหมคะคนเก่ง”ณรันดาถามก่อนส่งแก้วน้ำหวานให้แก่ทั้งคู่“คุณแม่กับน้าป่านอยู่ด้วย ไม่เหนื่อยเ

“พี่ทอฝัน พี่ทอฝัน ขนมปังมาแล้วค่ะ”เสียงแฝดคนน้องดังนำมาก่อนตัว ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เพียงฟ้าขยับเข้าหาทอฝัน“กรี๊ด! พี่ทอฝัน ฮือๆๆ พี่ทอฝัน ฮือๆๆ น้าฟ้าใจร้าย ฮือๆๆ พี่ทอฝันตกน้ำ ฮือๆๆ”แฝดคนน้องทันได้เห็นนางเอกสาวดันร่างพี่สาวลงน้ำไปก็กรีดร้องดังลั่นขึ้นมาก่อนวิ่งเข้ามายังจุดที่เพียงฟ้ายืนอยู่ แล้วก็นั่งลงเอื้อมมือหวังให้พี่สาวคว้าเอาไว้ เมื่อเห็นร่างพี่สาวเริ่มออกห่างตัวและไม่มีทางช่วยได้แล้ว พาฝันก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปหาคนช่วยแทนตัวเอง“ฮือๆๆ ช่วยพี่ทอฝันด้วย ฮือๆๆ ช่วยพี่ทอฝันด้วย”เด็กน้อยวิ่งทั้งน้ำตากลับเข้าไปในตัวบ้าน เสียงร้องไห้ปนกับเสียงร้องเรียกให้คนช่วยนั้น ทำให้คนที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ต่างพากันมองตามอย่างตกใจอยู่ไม่น้อย ว่าทำไมหนึ่งในเด็กแฝดถึงได้วิ่งร้องไห้มาเช่นนี้ ทุกคนจึงพากันวิ่งตามร่างเล็กไปด้วยความอยากรู้และในจังหวะนั้น รวิชญ์ซึ่งกำลังเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปที่แพ ด้วยสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างหลังจากที่เขารู้จากณรันดาว่าเพียงฟ้าไปบอกเธอว่าน้องพาฝันร้องไห้ ให้เธอรีบมาดู รวิชญ์รู้สึกเป็นห่วงลูกสาวอีกคนขึ้นมาทันที ณรันดาเองก็ไม่ต่างจากเขา เร่งฝีเท้าเดินตามมาห่างๆ เพราะถึงแม

คุณหญิงอรพินอ่านเนื้อข่าวทั้งในหน้าหนังสือพิมพ์ และนิตยสารบันเทิงอย่างละเอียด ก่อนหันไปเล่าให้ผู้เป็นสามีที่กำลังรอฟังอยู่โดยละเอียด ทว่าตอนที่เล่าให้สามีฟังนั้นคุณหญิงอรพินก็พยายามนึกหน้าผู้หญิงในภาพอีกคนไปด้วยว่าเคยเจอที่ไหน“โรสไม่อยากเชื่อเลยค่ะว่าพี่ฟ้าจะทำแบบนั้น และผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันคะ ทำไมเราถึงไม่เคยเห็นเลย จู่ๆ ก็มามีข่าวว่าเป็นแม่แท้ๆ ของน้องสองฝัน”รสรินทร์ยังไม่ปักใจเชื่อกับข่าวที่เขียนพาดพิงถึงเพียงฟ้าเท่าไรนัก หากแต่กับอีกข่าวที่เธอได้รู้นั้น ใจหนึ่งเธอก็อยากให้เป็นจริง เพราะเธอเอ็นดูเด็กแฝดคู่นี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วคุณวริศ ประมุขของบ้านได้แต่นั่งฟังนิ่ง ก่อนเอ่ยปากให้ลูกคนเล็กกดโทรศัพท์ติดต่อไปยังรวิชญ์ทันที ด้วยต้องการที่จะรู้เรื่องราวพวกนี้จากปากลูกชายของเขาเองห้องพิเศษของโรงพยาบาลเอกชน ณรันดากับรวิชญ์ยังคงนั่งเฝ้าลูกสาวคนโตอยู่ไม่ห่าง โดยมีแฝดคนน้องที่นั่งเกาะขอบเตียงมองร่างพี่สาวที่ยังหลับอยู่ด้วยใจจดจ่อ และรอคอยให้คนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาคุยกับตัวเองเหมือนทุกๆ วัน“ปลายครับ เดี๋ยวผมมานะครับ คุณพ่อโทร.มา”รวิชญ์บอกหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นการขออนุญาต ณรันดาพยั

“ทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะปลาย ถ้าผมไม่พร้อมแล้วผมจะตามคุณกับลูกแบบนี้ทำไมกัน ที่สำคัญผมคงไม่บังคับให้คุณจดทะเบียนกับผมหรอก”ชายหนุ่มกระชับร่างบางแน่นขึ้นกว่าเดิม เหมือนต้องการตอกย้ำว่าในสิ่งที่พูดนั้นเขาพูดจริง“ปลาย คุณรู้ไหมว่าทำไมตอนนั้นผมถึงไม่กล้าที่จะผูกมัดกับคุณทั้งๆ ที่ผมอยากให้มันเป็นแบบนั้น ผมอยากให้ปลายอยู่กับผมตลอด ผมอยากกลับมาถึงบ้านแล้วเจอหน้าปลายทุกครั้ง ผมรักปลายมากนะแต่ผมกลับไม่สามารถดึงคุณไว้ได้ ผมปล่อยให้อดีตอันเลวร้ายมาสร้างกำแพงขึ้น ผมกลัวมากกลัวการมีครอบครัว ยิ่งผมรักปลายมากเท่าไหร่ ผมยิ่งกลัวผมกลัวว่าถ้าผมตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกับปลายแล้วคุณหมดใจ ไม่รักผมไม่อยากอยู่กับผมขึ้นมา ถึงวันนั้นจริงๆ ผมคงทนไม่ได้และคงต้องบ้าแน่ๆ”ณรันดาเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาเคยเจออะไรมาก่อนบ้าง และเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแท้จริงแล้วเขาจะรักเธอมากเพียงนี้“แล้วอดีตที่มันทำให้คุณสร้างกำแพงขึ้นมานี่มันคืออะไรกันคะ คุณพอจะบอกปลายได้หรือเปล่าคะ”“ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ ผมตั้งใจจะบอกปลายอยู่แล้ว เพราะนับจากนี้ไปผมจะไม่มีอะไรปิดบังปลายกับลูกๆ อีกแล้ว”เขาตอบพร้อมกับกดริม

“มันไม่จบง่ายๆ หรอกฟ้า ในเมื่อคุณกล่าวหาลูกสาวผม ฉะนั้นเรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่เพียงฟ้า”เขาพูดจบก็ตัดสายทันที จากนั้นก็กดหมายเลขไปยังเลขาฯ ตัวเอง“พรุ่งนี้กลับกรุงเทพฯ ผมรบกวนคุณป่านช่วยบอกคุณเมย์เข้ามาหาผมที่ออฟฟิศหน่อยนะครับ สักสิบโมงเช้า บอกว่าผมจะคุยเรื่องลูกสาว”ชายหนุ่มหันมาคุยกับปานชนกที่นั่งอยู่ข้างๆ ภรรยาสาว“ว่าแต่คุณรวิชญ์จะเอายังไงคะ ยายเพียงฟ้านี่ก็ร้ายนะคะ แต่ก็อย่างว่าแหละ ตอนนั้นก็มีแต่น้องพาฝันกับเพียงฟ้าอยู่ตามลำพัง ไม่มีใครอยู่ด้วย”ปานชนกพูด พลางลูบศีรษะน้องพาฝันไปด้วย“แต่น้องพาฝันเห็นจริงๆ นะคะน้าป่าน น้าฟ้าใจร้าย น้าฟ้าผลักพี่ทอฝันตกลงไปในน้ำจริงๆ นะคะ น้องพาฝันไม่ได้โกหกนะคะ”เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาพูดตามที่ตัวเองได้เห็นอีกครั้ง“คุณพ่อเชื่อค่ะว่าน้องพาฝันของคุณพ่อไม่โกหก”รวิชญ์รีบย่อตัวลงนั่งข้างๆ ลูกสาวก่อนอุ้มร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตัก“แล้วทำไมน้าฟ้าต้องผลักพี่ทอฝันด้วยล่ะคะ”พาฝันเงยหน้าถามผู้เป็นพ่ออย่างไม่เข้าใจการกระทำของผู้ใหญ่ผู้เป็นบิดาไม่ได้ตอบคำถามลูกสาว ได้แต่ส่งยิ้มให้ ซึ่งเจ้าตัวเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับคำถามของตัวเองด้วย เลยทำให้คุณพ่อคนใหม่นั้นเปลี