โซ่รักโซ่เสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

“เอ๊ะ! นี่คุณ... ฟ้าบอกไปแล้วนี่คะว่ามันเป็นอุบัติเหตุ และความเข้าใจผิดของเด็ก แล้วคุณจะมารื้อฟื้นขึ้นมาอีกทำไม”เพียงฟ้ารีบแหวใส่นักข่าวสาวคนนั้นทันที“คุณแน่ใจเหรอครับว่ามันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ”รวิชญ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในน้ำเสียงนั้นดูหยามๆ เธออยู่ไม่น้อย“นี่คุณกำลังจะกล่าวหาฟ้าเหรอรวิชญ์”หญิงสาวลุกขึ้นยืน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้“ผมไม่เคยกล่าวหาใคร ถ้าผมไม่มีหลักฐาน”เขายิ้มน้อยๆ อย่างคนถือไพ่เหนือกว่าทว่าคนอย่างเพียงฟ้าหรือจะยอมจนมุมง่ายๆ เจ้าหล่อนยังคงยืนเชิดหน้าเป็นนางพญาอยู่เช่นเดิม“หลักฐานเหรอคะ อะไรล่ะคะที่เป็นหลักฐาน อย่าบอกนะรวิชญ์ว่าคุณจะเอาคำพูดของเด็กมาเป็นหลักฐาน หึๆ”เพียงฟ้าพ่นเสียงหัวเราะออกมาน้อยๆ เมื่อนึกถึงหลักฐานตัวน้อยนั้น“คุณอยากให้ผมเอาออกมาให้ดูตอนนี้เลยหรือเปล่าล่ะเพียงฟ้า”น้ำเสียงเรียบสนิทนั้นไม่ได้ทำให้เพียงฟ้ารู้สึกหวั่นเลยแม้แต่น้อย เพราะหญิงสาวค่อนข้างมั่นใจว่าตอนนั้นไม่มีใครอยู่ด้วย นอกจากเธอกับเด็กสองคนเท่านั้น หากแต่แซนดี้กลับรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมา เพราะทั้งน้ำเสียงและแววตาของรวิชญ์ อีกทั้งเธอยังรู้จักผู้ชายคนนี้ดีอยู่ ว่าคนอย่างเขาหากไ

“เป็นไงบ้างจ๊ะหนูปลาย น้องทอฝันหายดีแล้วเหรอจ๊ะ จริงๆ ยังไม่ต้องรีบมาทำงานก็ได้” คุณหญิงกาญจนาร้องทักขึ้นเมื่อเดินผ่านหน้าห้องแล้วเห็นณรันดานั่งเคลียร์งานอยู่ที่โต๊ะทำงาน“ตอนนี้คุยจ้อเหมือนเดิมแล้วค่ะ แล้ววันนี้คุณหญิงมีงานอะไรด่วนหรือเปล่าคะ ถึงเข้ามาที่โรงเรียน”ช่วงนี้ยังเป็นช่วงนี้โรงเรียนยังปิดเทอมอยู่ ซึ่งโดยปกติคุณหญิงกาญจนาไม่ะเข้ามาที่โรงเรียนหากไม่มีงานอะไรติดค้าง“ไม่มีอะไรด่วนหรอกจ้ะ ป้านึกขึ้นได้ว่าป้าลืมเช็คที่จะเอาไปให้สมาคมไว้ที่นี่เลยแวะมาเอาจ้ะ”คุณหญิงกาญจนาตอบ พลางพิจารณาใบหน้าหญิงสาวตรงหน้า ด้วยสายตาของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนนั้นก็รับรู้ได้ทันทีว่าเวลานี้เธอดูมีน้ำมีนวลขึ้น ดูสดใส อีกทั้งแววตาคู่งามนั้นยังฉายชัดว่าเวลานี้เจ้าหล่อนนั้นกำลังอยู่ในห้วงแห่งความสุข“ป้าว่าดูหนูปลายมีความสุขนะจ๊ะ สีหน้าดูสดใสเชียว”คุณหญิงกาญจนาถามพลางยิ้มหวานให้“ตอนนี้ปลายไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนี่คะ น้องทอฝันก็หายดีแล้ว”“แต่ป้าว่าไม่ใช่แค่เรื่องเด็กๆ จริงหรือเปล่าจ๊ะ ป้าน่ะดีใจกับหนูปลายและเด็กทั้งสองคนด้วยจริงๆ มิน่าล่ะลูกชายป้าถึงไม่สามารถเปิดใจหนูได้ ที่แท้ก็มีพ่อรวิชญ์อยู่แล้

“ได้สิคะ...เพราะทุกวันนี้หนูก็ฝากท้องกับคุณยายทิพย์อยู่แล้วนี่คะ”“คุณแม่ขา...น้องพาฝันคิดถึงคุณยายนวลจังเลยค่ะ”เมื่อพูดเรื่องกินขึ้นมา ทำให้เด็กอดนึกถึงผู้สูงวัยอีกคนที่พวกเขาเคยทำอาหารร่วมกันทุกครั้งขึ้นมาไม่ได้“พี่ทอฝันคิดถึงเหมือนกันค่ะ คุณแม่ขาให้คุณยายนวลมาอยู่ที่นี่ด้วยไม่ได้เหรอคะ”ณรันดายิ้มให้ลูกสาวก่อนหันไปมองหน้าสามีที่ยืนอยู่ข้างๆ“คุณยายนวลนี่ ใครกันหรือจ๊ะ”คุณหญิงอรพินเป็นฝ่ายถามขึ้น“คุณยายนวลอยู่กับพี่ทอฝันกับน้องพาฝันที่บ้านโน้นค่ะคุณย่า คุณยายนวลชอบชวนพี่ทอฝันทำขนมค่ะ เหมือนคุณยายทิพย์เลยค่ะ”แฝดคนพี่เงยหน้าตอบผู้สูงวัย“งั้นก็ไปชวนกันมาอยู่ที่บ้านนี้สิจ๊ะ ดีซะอีกคุณยายทิพย์จะได้มีเพื่อน”คุณหญิงอรพินสรุปง่ายๆ“ป้านวลแกคงไม่สะดวกหรอกค่ะคุณหญิง”“อะไรกัน ยังจะมาเรียกคุณหญิงอีก เรียกแม่สิจ๊ะ”คุณหญิงอรพินรีบสวนขึ้นทันควันเมื่อได้ยินลูกสะใภ้เรียกเช่นนั้น“เอ่อ... ค่ะ คุณแม่”“ตอนนี้แม่ก็ถือเป็นแม่หนูแล้วนะจ๊ะหนูปลาย”ณรันดารู้สึกซาบซึ้งอยู่ไม่น้อย ตอนแรกเธอกลัวว่าผู้ใหญ่ฝ่ายรวิชญ์นั้นจะไม่ยอมรับเธอเหมือนกัน เพราะเธอไม่ได้เหมาะสมอะไรกับเขาเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นพื้นฐา

“เห็นมะ แล้วยังจะถามอีก”ปานชนกสะบัดหน้ามองออกไปนอกรถทันที“โธ่... ไม่เอาน่า ก็ผมอยากอยู่กับคุณตามลำพังนานๆ บ้างนี่ครับ”มาร์คทำเสียงอ่อนเสียงหวาน ทว่าสายตายังคงไม่ละจากถนน“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปที่ที่หนึ่ง ขอบอกว่าสวยมาก แต่คงอีกสักพักใหญ่ๆ ถ้าง่วงคุณหลับก่อนเลยนะครับ ถึงแล้วผมจะปลุก”ปานชนกนั่งดูทางเป็นเพื่อนเขาได้ระยะหนึ่ง ก็หลับตาลงเพียงแค่หวังจะพักสายตาในครั้งแรกเท่านั้น ทว่าเจ้าหล่อนกลับหลับไปจริงๆเมื่อเห็นหญิงสาวข้างๆ หลับ มาร์คจึงเบาแอร์ลงนิดเพื่อปรับอุณภูมิให้อยู่ในระดับที่ทำให้คนหลับนั้นรู้สึกสบาย ก่อนชะลอรถจอดริมทาง แล้วเอาเสื้อสูทของเขาคลุมที่ร่างบางอีกทีรถคันสีดำค่อยๆ วิ่งไปตามถนนเส้นที่ใช้ลงใต้ เพื่อมุ่งหน้าไปหัวหิน จุดหมายที่เขาบอกกับเธอผู้นี้ไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อถึงจุดหมาย มาร์คเห็นหญิงสาวยังคงหลับสบาย เขามองหน้าหญิงสาวอย่างพิจารณาก่อนค่อยๆ เอานิ้วเรียวเขี่ยวปอยผมที่ปิดใบหน้าบางส่วน‘ขอบคุณมากนะครับคุณป่านที่คุณอยู่เป็นเพื่อนผมในช่วงเวลาที่ผมกำลังต้องใครบางคน’เขายิ้มให้กับร่างที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่ จากนั้นก็เปิดประตูแล้วเดินออกไปยืนอยู่ที่หน้ารถ เขากึ่งยืนกึ่งนั่งอยู่ที่

รวิชญ์ไม่เพียงแค่ซุกไซ้เท่านั้น ทว่ามือชำนาญการของเขายังคงทำหน้าที่ลูบไล้เรือนร่างที่ปราศจากอาภรณ์ด้วยฝีมือเขาตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อนแล้ว เขาค่อยๆ เคลื่อนมือขึ้นมาจนถึงใต้ฐานอกอิ่มที่เพิ่งได้สัมผัสชิมรสไปเมื่อครู่ ค่อยๆ นวดเฟ้นบริเวณฐานอกนั้นอย่างเบามือเพื่อต้องการเติมเชื้อไฟปรารถนาให้แก่ร่างบางที่นอนอ่อนระทวยจากบทรักที่เขาเพิ่งมอบให้ไปเมื่อครู่หลังจากที่ยืนส่งเพื่อนรักกลับบ้านแล้ว ณรันดากับรวิชญ์ก็ขึ้นไปดูลูกด้วยกัน ทว่าเมื่อขึ้นไปแล้วเด็กๆ ก็บอกให้คุณพ่อกับคุณแม่ไปนอนได้เลย ไม่ต้องห่วง เพราะแกอยู่กับคุณย่าได้ ซึ่งนั่นทำให้รวิชญ์ถึงกับยิ้มออก ตรงเข้าไปหอมแก้มลูกสาวสองคน แล้วก็รีบลากตัวหญิงสาวกลับห้องตัวเองทันที“อืม... ยังไม่พออีกหรือคะ”เสียงหวานประท้วงขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก มือเรียวของเธอยังคงลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเขา เหมือนกับที่เขาทำกับเธอทุกอย่าง“ก็ปลายของผมน่ารักแบบนี้ แล้วจะให้ผมพอได้ยังไงกันครับ”เขากระซิบเสียงแหบพร่า ณรันดาได้ฟังแล้วรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เขากำลังต้องการเธออีกครั้ง“ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงคะ”ณรันดายิ้มบางๆ ให้ ถึงแม้ว่าภายในห้องจะไม่มีแสงจากไฟ ทว่าแสงจันทร์ที่ส