โซ่รักโซ่เสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 18

“เออ ป่าน พรุ่งนี้เรารบกวนให้มาอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ หน่อยนะ พอดีคุณมาร์คชวนเราไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนน่ะ”ณรันดาเอ่ยบอกเพื่อนอย่างเกรงใจชื่อมาร์ค ที่ดังขึ้นทำให้หัวใจปานชนกเต้นผิดจังหวะขึ้นมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวมือไม้ที่ก็วางอยู่ดีๆ ก็ดันเกิดรู้สึกว่ามันไม่มีที่วางซะอย่างนั้น ทว่าก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ไม่ใช้เพื่อนรักได้รู้ถึงอาการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง“อืม... ได้ซิไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเรามาอยู่เป็นเพื่อนเอง ปลายไปเถอะ รู้จักออกงานบ้างก็ดีเหมือนกัน”หญิงสาวตั้งสติเล็กน้อยก่อนรับคำเพื่อนรัก“ขอบใจมากนะจ๊ะ... เราเกรงใจป่านจังเลยจริงๆ เราไม่อยากจะไปหรอกแต่ก็เกรงใจคุณมาร์ค เราปฏิเสธเขามาหลายงานแล้ว”ณรันดารีบอธิบายให้เพื่อนเข้าใจ“ดีแล้วละปลาย คุณมาร์คเป็นคนดี เราว่าปลายลองเปิดใจดูเขาหน่อยก็ดีนะ”แนะนำเพื่อนรักไปเช่นนั้น หัวใจตัวเองก็กระตุบวาบแปลก“ป่านก็รู้ว่าเรายังไม่พร้อม แค่ทุกวันนี้เราจะหาเวลาให้ลูกได้ยังยากเลย”ณรันดาดึงเรื่องเวลาและลูกขึ้นมาเป็นข้ออ้างณรันดานั้นรู้ใจตัวเองดีว่า เพราะอะไรที่เธอถึงไม่สามารถที่จะเปิดใจรับมาร์คได้ ทั้งที่มาร์คก็ดีกับเธอทุกอย่าง ทว่าเธอกลับมีความรู้สึกว่าเธอ

นับจากวันที่ณรันดาหนีจากเขาไปเงียบๆ ไม่ทิ้งแม้แต่จดหมายหรือข้อความใดๆ ไว้ มีเพียงแต่ของมีค่าที่เขาเคยซื้อให้เธอด้วยความเสน่หา หวังตอบแทนเธอที่เธอให้ความสุขกับเขาได้ทุกครั้ง ทุกเวลาที่เขาต้องการเท่านั้นที่เธอทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าและจากวันนั้น เขาก็รอคอยเธอและตามหาเธออย่างมีความหวัง จนเวลาล่วงไปจนสี่เกือบห้าปีแล้ว ใครเลยจะรู้ว่าเขาและเธอจะได้กลับมาเจอกันอีกในวันนี้อย่างไม่คาดฝันณรันดารีบลุกขึ้นยืนสวมรองเท้า แล้วก้าวออกจากเก้าอี้ที่ตัวเธอเพิ่งยึดเอาไว้นั่งพักอยู่ทันที เมื่อเห็นร่างสูงของผู้ชายที่เธอพยายามหนี กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทว่ามือแข็งแรงของเขากลับไม่รอช้า รีบคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ได้ก่อนที่เธอจะเดินพ้นเก้าอี้ตัวนั้นไป“ขอโทษนะคะ ดิฉันว่าคุณคงจำคนผิด... กรุณาปล่อยมือดิฉันด้วยค่ะ”ณรันดาเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก พยายามบิดข้อมือเรียวให้พ้นจากพันธนาการของเขา ทว่ายิ่งเธอพยายามเอาออก เขายิ่งบีบมันแน่นขึ้น“ผมไม่มีทางจำเมียผมผิดคนหรอกครับ”น้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมานั้นหนักแน่นและชัดเจน แววตาที่เพิ่งดีใจเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาเล็กน้อยณรันดาได้ยินที่เขาพูดถึงกับทำตาโต ด้วยไม่คิดว่าเขา

“เดี๋ยวให้คุณเพียงฟ้าเดินแบบชุดผ้าไหมก่อนนะครับ ผมจะรีบไปส่ง”“จริงๆ แล้วคุณอยู่งานต่อกับคุณแม่คุณก็ได้นะคะ ไม่ต้องไปส่งปลายก็ได้ค่ะ”หญิงสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ ด้วยไม่อยากป็นภาระเขา“ทำอย่างนั้นได้ไงกันครับ ผมไปรับคุณมาก็ต้องไปส่งคุณถึงที่สิครับ อีกอย่างเกิดเจ้าแสบสองคนเห็นคุณกลับเองโดยไม่มีรถผมไปส่งจะพาลโกรธผม ไม่ยอมคุยกับผมขึ้นมา คราวนี้ก็แย่สิครับ”เพียงแค่มาร์คเอ่ยถึงเจ้าแสบสองคน รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนเรียวปากบางทันที และนั่นยิ่งส่งผลให้คนที่กำลังจ้องมองอยู่นั้นแทบจะนั่งไม่ติดเลยทีเดียว“พี่วิชญ์เป็นอะไรไปคะ นั่งอยู่ไม่สุขเลย”รสรินทร์กระซิบถามพี่ชายทว่ารวิชญ์กลับไม่ตอบ ปล่อยให้น้องสาวส่งค้อนวงใหญ่ให้ เพราะตอนนี้ใจเขาอยากจะลุกขึ้นไปลากผู้หญิงตรงหน้าออกจากไอ้หนุ่มหน้าฝรั่งคนนั้นนัก­หลังจากเพียงฟ้าเดินแบบจนครบทุกชุด มาร์คก็ขอตัวทุกคนออกจากงานเพื่อไปส่งณรันดาตามที่เขาสัญญาไว้“คุณหญิงคะ ปลายต้องขอตัวก่อนนะคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่อยู่จนจบงานไม่ได้ ปลายเป็นห่วงเด็กๆ ค่ะ”ณรันดาเอ่ยขอตัวลากลับ พร้อมกับขอโทษที่ต้องออกจากงานก่อน“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะหนูปลาย ยังไงก็ให้พ่อมาร์คส่งให้ถึงบ้านนะ

หญิงสาวรู้สถานะตัวเองดีว่าเวลานี้เธอเป็นเพียงคู่ควงของเขาเท่านั้น เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใดๆ ทั้งสิ้น แม้แต่คำว่าแฟน ก่อนหน้าที่เธอจะยอมคบหากับเขานั้น เธอเองก็ยินยอมตามที่เขาต้องการ คือ การคบกันโดยไม่มีอะไรผูกมัดซึ่งกันและกัน ไม่มีการเรียกร้องหรือทวงสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้น“เอาเถอะ... ผมขอโทษคุณด้วยแล้วกันผมต้องเข้าประชุมแล้ว เย็นนี้เราค่อยเจอกัน เดี๋ยวผมแวะไปรับคุณที่กองถ่าย”“คุณไม่โกรธฟ้านะคะที่ฟ้า ฟ้า...”“ผมไม่โกรธหรอกครับ ผมเข้าใจผมเป็นคนผิดเองที่ทิ้งคุณไว้ ไม่รอคุณก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้งทว่าวันนี้เขากลับไม่เดินเข้าใกล้ร่างบางเหมือนทุกครั้ง เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังตัวใหญ่เช่นเดิม หากเป็นแต่ก่อนถ้าเธอเข้ามาโวยวายหรือว่าทำอะไรให้เธอไม่พอใจไม่ว่าเขาจะผิดหรือถูก เขาจะต้องขอโทษหญิงสาวด้วยการจูบหรือหอมแก้ม หรือมากกว่านั้นกับเธออย่างเอาใจ“โอเคค่ะ งั้นเย็นนี้ฟ้าจะรอคุณที่กองถ่ายนะคะ”จากน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนหวานแทบจะทันทีด้วยกลัวว่าถ้าเธอออกฤทธิ์ออกเดชมากกว่านี้จะยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเอาได้ง่ายๆ“อ้อ... รวิชญ์คะ ฟ้าได้เบอร์ติดต่อผู้จัดการของเด็กสองค