All Chapters of โซ่รักโซ่เสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

“เดี๋ยวเราไปหาน้าเจนกับคุณยายก่อนนะคะ แล้วคุณแม่จะพาหนูมาเล่นน้ำ... แต่ต้องเป็นวันพรุ่งนี้เช้านะคะ เพราะวันนี้เย็นแล้วอันตรายค่ะ”ณรันดาอธิบายให้ลูกสาวฟัง เมื่อเห็นสีหน้าลูกสาวสองคนเศร้าลงไปผ่านกระจกมองหลัง“จริงๆ นะคะ พรุ่งนี้คุณแม่จะพาพี่ทอฝันกับน้องพาฝันเล่นน้ำทะเลจริงๆ นะคะ” เสียงของพี่สาวดังขึ้นอีกครั้ง“จริงสิคะ และวันพรุ่งนี้คุณแม่จะพาหนูไปเที่ยวสวนสัตว์ด้วยนะ”“เย้ๆ จริงๆ นะคะคุณแม่”เด็กน้อยสองคนกลับมาสดชื่นอีกครั้ง และโห่ร้องดีใจมากยิ่งขึ้นเมื่อคุณแม่ยังสาวนั้นพยักหน้าแทนคำตอบ“น้าป่านขา พี่ทอฝันจะได้ไปดูเสือแล้ว”แฝดคนพี่รีบโผเข้าเกาะหลังเบาะน้าสาวพร้อมชะโงกหน้ารายงานตามประสาเด็กที่กำลังดีใจและอยากบอกให้คนรอบข้างรู้ณรันดาขับรถเลียบหาดแห่งหนึ่ง ซึ่งวันนี้ดูเหมือนว่าน้ำทะเลนั้นจะดูสวยกว่าปกติ นับว่าวันนี้เธอกับลูกๆ คงจะโชคดี เพราะชายหาดนี้ปัจจุบันแตกต่างจากสมัยก่อนมาก น้อยครั้งที่นักท่องเที่ยวจะได้เห็นสีน้ำสวยๆ เหมือนวันนี้ หากเป็นสมัยก่อนบริเวณหาดแห่งนี้ไม่ว่าจะมองทางไหนก็ดูสวยสบายตาไปเสียหมดณรันดายังนึกดีใจว่าชายหาดบริเวณบ้านของเจนสุดายังคงดูสะอาดน่าเล่นเหมือนแต่ก่อน อาจจ

“น้องทอฝัน น้องพาฝัน มาไหว้คุณน้าสิลูก”เด็กน้อยรีบยกมือขึ้นเป็นพุ่มดอกบัวทำความเคารพอย่างว่าง่ายทันที“ไหนมาให้น้ากอดหน่อยสิลูก ไหนคนไหนน้องทอฝัน และคนไหนน้องพาฝันคะ”เจนสุดากอดร่างเล็กๆ อย่างรักใคร่ พร้อมถามให้รู้แน่ว่าใครเป็นใคร เด็กน้อยสองคนสลับกันยกมือและแนะนำตัวกับเจนสุดาอีกครั้งแล้วทั้งหมดก็พากันนั่งลงที่โซฟารับแขกนั้น เจนสุดา ณรันดา และปานชนก พูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันไปเรื่อย ส่วนคุณจันทร์หอมก็ขันอาสาเข้าไปเตรียมขนมง่ายๆ ให้กินกันโดยมีเจ้าสองแสบเดินตามต้อยๆ อย่างประจบ ถามโน่นถามนี่แต่ก็มิได้สร้างความรำคาญให้ ทว่านางจันทร์หอมกลับชอบในความอยากรู้อยากเห็นของเด็กทั้งสองคนเสียอีกท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท เห็นเพียงแสงไฟสว่างไสวทั้งสองข้างทางที่เป็นทางเข้า เมื่อขับเข้ามาตามทางจะเห็นป้ายชื่อร้านที่มีไฟส่องเห็นชื่อเด่นชัดว่า ‘บ้านเคียงฟ้า’ ป้ายชื่อร้านนั้น เจ้าของร้านทำเป็นม่านน้ำไว้ที่ตัวป้าย เมื่อแสงจากไฟสะท้อนกับม่านน้ำตก ยิ่งทำให้ชื่อร้านนั้นเป็นประกายวาววับเด่นขึ้น ส่วนบริเวณรอบๆ ก็นำไม้ดอกมาจัดตกแต่งไว้เหมือนกับสวนขนาดย่อมเวลานี้บรรยากาศภายในร้าน ‘บ้านเคียงฟ้า’ เริ่มครึกครื้นมากกว่

“คุณรวิชญ์มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”ปานชนกเอ่ยขึ้นเป็นคำถามแรก เมื่อร่างเล็กๆ นั้นพ้นจากตรงที่ทั้งคู่ยืนอยู่ไปแล้ว“มาถึงสักพักแล้วครับ แล้วคุณล่ะคุณป่าน คุณมาคนเดียวหรือครับ”รวิชญ์ถามบ้าง แต่ดูเหมือนตาจะไม่ได้สนใจกับผู้หญิงตรงหน้าเท่าไรนัก เพราะสายคมกริบคู่นั้นกำลังมองตามร่างเด็กน้อยสองคนที่กำลังจูงมือกันวิ่งเข้าไปในบ้าน“ค่ะ ป่านมาคนเดียวค่ะ... พอดีว่างๆ ก็เลยมาเยี่ยมคุณแม่กับยายเจน”น้ำเสียงที่ตอบนั้นเรียบสนิท อาจเป็นเพราะเวลานี้เธอเองคงยังไม่พอใจเขาอยู่ ตอนที่คุยกับเพื่อนรักเกี่ยวกับเขา เห็นเพื่อนรักใจแข็งเธอก็อดสารเขาไม่ได้ แต่พอถึงเวลาเจอหน้ากันขึ้นมาจริงๆ ความรู้สึกโกรธแค้นก็เข้ามาแทนที่ความสงสารนั้นไปเสียแล้ว“เอ่อ... ป่าน เด็กสองคนนั้นเขาถ่ายละครและก็ถ่ายโฆษณาด้วยใช่ไหม”รวิชญ์ทำเลียบเคียงถาม ไม่ถามตรงๆ“ใช่ค่ะ น้องสองคนเป็นลูกสาวของเพื่อนป่านเองค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”“คือผมสนใจอยากได้เด็กสองคนนั้น ไปถ่ายโฆษณาโครงการบ้านจัดสรรให้ผมหน่อย ไม่ทราบว่าผมต้องติดต่อผ่านใครครับ”รวิชญ์บอกจุดประสงค์หลักทันทีอย่างไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป“ก็ติดต่อผ่านป่านนี่แหละค่ะ แต่ว่าน้องเขาจะรับงานหรือไม่

จากที่ได้พูดคุยกัน เธอจับสังเกตได้ว่าเขาดูจะให้ความสนใจกับเด็กน้อยสองคนที่เขาบอกว่าเพิ่งเจอเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ร้านเป็นพิเศษ นั่นไม่ใช่เพราะเด็กสองคนนั้นเป็นดารารุ่นเด็กแต่มันเป็นความผูกพันเล็กๆ ที่เริ่มก่อขึ้นมากกว่าเหตุการณ์เมื่อคืน มีเพียงณรันดากับคุณจันทร์หอมเท่านั้น ที่ไม่ทราบว่ารวิชญ์มาที่ร้าน ปานชนกกับเจนสุดาพร้อมใจกันที่จะไม่บอกให้ณรันดารู้ด้วย เพราะกลัวใจเพื่อนรักจะหอบลูกหนีไปเพียงเพราะไม่ต้องการให้พ่อกับลูกได้เจอกันเท่านั้น“และอีกอย่างนะปลาย ถ้าเขารู้ว่าเขามีลูกน่ารักๆ อย่างยายสองฝันนี่นะ รับรองได้เลยว่าเขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ลูกเขาไป รวมทั้งตัวเธอด้วยปลาย... เธอน่าจะรู้นะว่าคุณรวิชญ์เป็นคนยังไง”เจนสุดาเอ่ยขึ้นต่อเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักยังคงเงียบอยู่“คุณแม่ขา”เสียงประสานเสียงของเด็กสองคนดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ในชุดว่ายน้ำสีชมพูสดที่กำลังวิ่งแข่งกันมานั้นทำให้เจนสุดาจำต้องเงียบลง“ว่าไงคะ หิวหรือยังคะลูก น้าเจนมาตามไปกินข้าวแล้ว”ณรันดาพูดขึ้นสองแขนพลางโอบกอดร่างเล็กทั้งสองร่างที่โผเข้าหาไว้“หิวแล้วค่ะคุณแม่”ทั้งคู่ตอบเป็นเสียงเดียวกัน“ถ้าหิวแล้วงั้นเราไปกินก

“ป่าน คุณกำลังจะบอกอะไรกับผม”ชายหนุ่มจ้องหน้าหญิงสาวอย่างคาดคั้น“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แต่ป่านอยากให้คุณเชื่อป่าน วันนี้คุณกลับไปก่อนนะคะ”น้ำเสียงเริ่มติดขัดเล็กน้อย ในใจนึก ไม่น่าพลาดหลุดให้เขาระแคะระคายได้เลย“แต่ผมมีเรื่องต้องคุยกับปลาย” เขายังคงยืนยันคำเดิม“ถ้าคุณอยากเจอยายปลายวันนี้เพียงแค่วันเดียวก็ตามใจคุณ ป่านเตือนคุณแล้วนะคะ”ปานชนกไม่รู้จะให้เขายอมกลับอย่างไร เลยพูดทิ้งท้ายหวังให้เขาได้คิด“คุณหมายความว่าไง”รวิชญ์จ้องหน้าหญิงสาวอย่างคาดคั้นอีกครั้ง“ป่าน ใครมาเหรอจ๊ะ”เสียงตะโกนจากข้างในบ้านทำให้ปานชนกหันรีหันขวาง ใจก็อยากให้ทั้งคู่ได้เจอกันพูดคุยกันอีกสักครั้ง เพราะเธอไม่อยากให้ณรันดาต้องหนีความจริงอีกต่อไป หากแต่เธอก็มิอาจรู้ได้ว่าเวลานี้สภาพจิตใจเพื่อนรักเป็นเช่นไร พร้อมที่จะเจอหรือพูดคุยกับเขาหรือยัง เธออยากช่วยคนทั้งคู่ แต่ถ้าจะต้องช่วยจริงๆ เธอก็ต้องเลือกที่จะช่วยเพื่อนรักของเธอก่อนณรันดาวางอาหารบนโต๊ะอาหารเตรียมจัดโต๊ะอาหารเย็น เมื่อทุกอย่างลำเลียงอยู่บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยเจ้าหล่อนก็ปลดชุดกันเปื้อนออก แล้วชะเง้อมองออกมานอกบ้านด้วยความสงสัยว่าเพื่อนรักคุยอยู่กับใครกันต