All Chapters of โซ่รักโซ่เสน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

“เอาไว้ปิดเทอมก่อนนะคะ แล้วคุณแม่จะไปกับหนูทุกงานเลย ดีไหมคะคนเก่ง”“จริงนะคะ ปิดเทอมคุณแม่ต้องไปกับน้องพาฝัน พี่ทอฝันและก็น้าป่านด้วยนะคะ”เด็กน้อยทำตาโตด้วยความดีใจเมื่อรู้ว่าต่อไปคุณแม่จะไปด้วยทุกที่“จริงสิคะ ปิดเทอมนี้คุณแม่จะพาน้องพาฝันกับพี่ทอฝันไปเที่ยวน้ำตกด้วยนะ”“เย้ๆ จริงๆ นะคะ”เด็กน้อยรีบกระโดดลงจากตักผู้เป็นแม่ก่อนไปกระโดดอยู่กับพื้นอย่างดีใจอีกครั้ง“แต่ตอนนี้คนเก่งของคุณแม่ต้องเข้าห้องเรียนได้แล้วนะคะ”พูดจบเธอก็จูงมือลูกสาวคนเล็กพาไปส่งที่ห้องเรียนซึ่งมีคุณครูประจำชั้นยืนคอยรับอยู่น้องทอฝันกับน้องพาฝันเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันก็จริง แต่ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ณรันดาเป็นคนจับแยกให้เรียนคนละห้องกัน เพราะไม่อยากให้เด็กทั้งคู่ต้องติดกันมากจนเกินไปจริงๆ เธอไม่อยากให้เรียนโรงเรียนเดียวกันด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่เธอเองก็ไม่ค่อยมีเวลาที่จะวิ่งรับส่งลูก และด้วยงานของลูกสาวด้วยแล้ว จึงจำเป็นต้องเรียนโรงเรียนเดียวกัน เพื่อไม่ให้เป็นการเพิ่มภาระให้แก่ปานชนกในการรับส่งเวลาที่ต้องไปทำงานช่วงเย็นด้วยหลังจากพาลูกสาวคนเล็กไปส่งที่ห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว ณรันดาจำต้องออกไปกินกับม

โครงการนี้เป็นโครงการที่รวิชญ์ตั้งใจทำมาก เขาไม่อยากพลาดจึงเขามาควบคุมดูแลเองทั้งหมดทุกรายละเอียดเลยก็ว่าได้“แหม พี่น้องก็พูดเกินไปค่ะ เป็นหน้าที่ของปอยอยู่แล้ว... อ้อ ว่าแต่ทางบริษัทที่รับทำโฆษณาเขาถามปอยมาด้วยนะคะว่าเราหาเด็กที่จะเข้าถ่ายโฆษณาได้หรือยัง จะให้ทางเขาช่วยหาอีกแรงหรือเปล่า”“เฮ้อ พูดถึงเรื่องนี้ พี่ก็กำลังกลุ้มอยู่นี่แหละ”กนกวรรณทิ้งตัวลงนักบนเก้าอี้บุหนังก่อนคว้าแฟ้มงานที่เด็กรุ่นน้องเปิดให้ดูเมื่อครู่“ทำไมล่ะคะ”ปาริตาคว้าเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ มานั่งฝั่งตรงข้ามตามเธอทันที“ก็ผู้จัดการส่วนตัวเด็กเพิ่งโทรปฏิเสธงานเมื่อกี๊นี้เอง เขาบอกว่าคิวน้องไม่ว่าง”กนกวรรณเอามือขึ้นกุมศีรษะแทนที่จะอ่านเอกสารต่อ เธอรู้จักนิสัยเจ้านายหนุ่มของเธอดี ลงว่าต้องการอะไรแล้วต้องเอาให้ได้ เพราะนิสัยแบบนี้เลขาฯ สาวถึงต้องมานั่งกุมขมับอยู่แบบนี้“เด็กคนไหนเหรอคะที่บอสเลือกมาเป็นพรีเซนเตอร์”ปาริตาถามอย่างใคร่รู้“ก็สองพี่น้องฝาแฝดคู่นี้ไงจ๊ะ”กนกวรรณส่งรูปเด็กน้อยสองคนให้เด็กรุ่นน้องดู“นี่น้องทอฝันกับน้องพาฝันนี่คะ... ลูกสาวเพื่อนพี่สาวปอยเองค่ะ”ปาริตาเอ่ยชื่อเด็กสองคนขึ้นน้ำเสียงนั้นบ่งบอกใ

“ผมอยากชวนคุณไปทานข้าวเย็นด้วยกันน่ะครับ นะครับ... เย็นนี้คุณไปทานข้าวกับผมนะ พาเด็กๆ กับคุณป่านไปด้วยกันนะครับ”มาร์ครีบพูดดักทาง เพราะบ่อยครั้งที่เขาชวนเธอไปกินข้าวเย็นด้วยกันเธอมักจะยกเอาเรื่องลูกมาเป็นข้ออ้างเพื่อปฏิเสธเขาต่างๆ นานา“เอ่อ...”“นะครับปลาย คุณอย่าปฏิเสธผมเลยนะครับ”เขาไม่ปล่อยให้เธอได้ปฏิเสธเขาได้เหมือนทุกๆ ครั้งอีก“เอ่อ... แต่ว่าวันนี้เด็กๆ กว่าจะเสร็จงานก็เย็นแล้ว อีกอย่างปลายเกรงใจคุณน่ะค่ะ เพราะปลายต้องไปรับเด็กๆ ที่สตูดิโอด้วย” หญิงสาวพยายามหาทางปฏิเสธแบบอ้อมๆ“ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ เราไปรับด้วยกันแล้วก็ไปหาอะไรทานกันแถวๆ บ้านคุณก็ได้ คุณกับลูกจะได้เข้าบ้านไม่ดึกมาก”มาร์ครีบเสนอแนะ“งั้นก็ได้ค่ะ แต่ปลายกับลูกคงอยู่ดึกมากไม่ได้นะคะ”ณรันดารีบออกตัว“ผมเข้าใจครับ เอาเป็นว่าห้าโมงเย็นไปรับคุณที่โรงเรียนนะครับ”มาร์ครีบสรุปนัดเวลาเสร็จสรรพด้วยกลัวว่าเธอจะนึกเปลี่ยนใจขึ้นมา“ค่ะ... ห้าโมงเย็นเจอกันค่ะ”หญิงสาวจำต้องยอมรับนัดชายหนุ่มนัยน์ตาสีมรกตอย่างเลี่ยงไม่ได้อีกครั้ง เพราะวันนี้เขาปิดทุกทางที่เธอสามารถปฏิเสธเขาได้ร้านอาหารบนถนนศรีนครินทร์เป็นร้านอาหารเล็กๆ ซึ่งอย

ณรันดารู้ดีอยู่ว่าเพื่อนรักของเธอคิดอย่างไรกับมาร์ค และนี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่เธอไม่สามารถที่จะคิดอะไรเกินเลยกับมาร์ค นอกจากคำว่าเพื่อน ปานชนกเป็นเพื่อนที่คอยให้ความช่วยเหลือเธอมาโดยตลอด และเป็นคนที่ยอมเสียสละอะไรหลายๆ อย่างให้เธอเท่าที่จะทำได้ฉะนั้นเธอไม่มีทางที่จะทำร้ายจิตใจเพื่อนรักคนนี้ได้โดยการยอมคบกับมาร์คโดยเด็ดขาด “แล้วจะไปวันไหนล่ะครับ”เพียงแค่เขารู้ว่าณรันดาจะไปต่างจังหวัด เขาก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าเขาต้องตามไปด้วยให้ได้ เพราะมันจะเป็นอีกทางหนึ่งที่เขาสามารถได้ใกล้ชิดเธอมากยิ่งขึ้น“ยังไม่ได้สรุปวันเลยค่ะ เดี๋ยวทราบวันแล้วป่านจะบอก คุณมาร์คอีกทีนะคะ”ปานชนกหันมาตอบอีกครั้ง“ดีครับ เผื่อผมจะได้เคลียร์งานแล้วตามไปด้วย ช่วงนี้งานเยอะเหลือเกิน ผมจะได้หาโอกาสไปพักผ่อนบ้าง ไปด้วยกันจะได้มีเพื่อนขืนให้ผมไปคนเดียวผมคงเหงาแย่ อีกอย่างผมก็ไม่ค่อยชินกับเมืองไทยด้วย คุณป่านกับปลายคงไม่ว่าอะไรนะครับถ้าผมจะขอตามไปด้วย”ชายหนุ่มจัดการปิดช่องทางที่จะทำให้ณรันดาปฏิเสธหมดอีกเช่นเคยณรันดาได้แต่ยิ้มหวานให้ไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นเธอก็ขยับเก้าอี้เล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองสามารถลุกออกจากโต๊ะได้สะ

“ปลาย นี่มันอะไรกัน คุณมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”เป็นคำถามแรกหลุดออกมาภายหลังจากอาการมึนงงเมื่อครู่“เอ่อ... ป่านว่าดึกมากแล้วเรารีบกลับกันดีกว่า เกินเวลานอนของยายสองแสบนี่แล้ว”ปานชนกรีบพูดขัดขึ้น เพราะเธอยังไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องคุยหรือเคลียร์อะไรกันตอนนี้ อย่างน้อยถ้าทั้งสองจะต้องเคลียร์กันจริงๆ ก็ไม่ควรที่จะมีมาร์คและเด็กสองคนอยู่ด้วย“ปลายขอตัวก่อนนะคะ”ว่าแล้วณรันดาก็ก้มลงบอกลูกสาวทั้งคนให้ไหว้รวิชญ์โดยเธอเน้นคำว่า ‘คุณลุง’ กับเด็กๆ อย่างชัดเจนรวิชญ์ผงะเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณรวิชญ์”มาร์คถือโอกาสลาชายหนุ่มเช่นกันณรันดาไม่รอให้เขาได้ตั้งสติอะไรทั้งนั้น เธอเดินจูงลูกสาวเดินนำหน้ามาร์คกับปานชนกไปก่อน ปล่อยให้ร่างสูงสง่ายืนมองตามหลังสามแม่ลูก ด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่เขาตามหามาโดยตลอดจะมีลูกแล้ว และยังเป็นแม่ของเด็กที่เขารู้สึกผูกพันอีกด้วยแล้วความคิดเรื่องพ่อของเด็กก็เริ่มวนเวียนในหัวเขาขึ้นมาอีกครั้ง ‘แล้วใครเป็นพ่อเด็กสองคนนี้ ใครกัน เขาต้องรู้ให้ได้’วันรุ่งขึ้นรวิชญ์สีหน้าดูไม่สดชื่นเท่าไรนัก อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนี้เขานอนหลับไม่เต็ม