All Chapters of โซ่รักโซ่เสน่หา: Chapter 41 - Chapter 50

กนกวรรณไม่เคยทำให้ทำให้เขาผิดหวังหรือรู้สึกไม่พอใจเลยสักครั้ง และในวันนี้ก็เช่นกัน เมื่อเขาเปิดเมลก็ได้เห็นข้อความที่เลขาฯ ส่งมาให้ รวิชญ์รีบ พรินต์เอกสารที่เพิ่งได้รับมาอ่านทันทีประวัติของพี่น้องฝาแฝดที่เขาได้รับในวันนี้ มันเป็นสิ่งที่ตอกย้ำเรื่องที่เขาได้รับรู้เมื่อคืนยิ่งขึ้นรวิชญ์ถึงกับอึ้งไปเมื่อเขาเห็นนามสกุลของสองพี่น้อง โดยปกติแล้วชื่อที่เด็กทั้งคู่ใช้ในวงการนั้นจะเป็นทอฝันกับพาฝันไม่โชว์นามสกุลข้อมูลที่เพิ่งได้รับยิ่งทำให้เขารู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เมื่อไล่สายตามาจนถึงชื่อของมารดา ที่ระบุไว้ชัดเจนว่า ‘ณรันดา ฐิติรัตน์บดินทร์’ ทั้งชื่อทั้งนามสกุลที่เห็นในตอนนี้ เขาจำได้แม่นว่ามันเป็นของผู้หญิงที่เขากำลังตามหาอยู่ทุกวันนี้รวิชญ์อ่านชื่อ และนามสกุลนั้นวนเวียนไปมาอยู่หลายครั้ง เขามั่นใจว่าเขาจำไม่ผิดแน่ แล้วความคิดอะไรบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิด เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กบนโต๊ะทำงานมากดหาคนส่งข้อมูลนี้ทันที“คุณน้องคุณได้ข้อมูลนี้มาจากไหน ใครเป็นคนให้คุณมา”“น้องปอยให้ข้อมูลมาค่ะ... และคุณแซนดี้ผู้จัดการส่วนตัวคุณเพียงฟ้าช่วยหาให้ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะคุณรวิชญ์”กนก

เขามายืนดักอยู่ตั้งแต่เย็นแล้ว เมื่อยังไม่เห็นเธอออกจากโรงรียนจึงแอบถามครูเวร ถึงได้รู้ว่าณรันดาอยู่ห้องไหน จากนั้นก็รออยู่จนเห็นว่าเด็กๆ และครูเริ่มออกไปจนหมด แล้วจึงตัดสินใจเดินเข้ามาด้านใน“เด็กแฝดสองคนนั้นเป็นลูกคุณจริงๆ เหรอปลาย”เขารีบถามสิ่งที่มันค้างคาใจเขามาตลอดทั้งคืน“คุณจะรู้ไปทำไมคะ” หญิงสาวถามกลับเสียงแข็ง“ผมถามคุณให้คุณตอบนะปลาย”“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคุณ”“คุณบอกผมมาเดี๋ยวนะว่าเด็กสองคนนั้นเป็นลูกผมใช่ไหม”รวิชญ์ตรงเข้าประชิดตัวหญิงสาวก่อนคว้าต้นแขนไว้ก่อนที่เธอจะเดินหนี“เด็กสองคนนั้นไม่ใช่ลูกคุณ”ณรันดาตวาดใส่หน้าเขาทันที“ไม่ใช่ลูกผมแล้วพ่อของเด็กสองคนนั้นมันเป็นใคร”เขาบีบเข้าที่ต้นแขนนั้นเต็มแรง จนเธอรู้สึกเหมือนกระดูกนั้นร้าวไปหมด“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ ฉันยังไม่เคยอยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณ ฉะนั้นคุณไม่ต้องมาถามว่าใครเป็นพ่อเด็กสองคนนี้ เพราะมันเรื่องส่วนตัวของฉัน ซึ่งคุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”“ไม่มีสิทธิ์เหรอ ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อคุณเป็นของผม”และนั่นยิ่งเพิ่มแรงกดไปที่แขนนั้นมากยิ่งขึ้นด้วยความโมโห“โอ๊ย... ปล่อยนะฉันเจ็บ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้นะ”ณรัน

ปานชนกส่ายหน้าน้อยๆ เหมือนกับไม่เห็นด้วยกับความคิดเพื่อนรัก“ปลาย... เราว่าปลายไม่มีทางปิดเขาได้หรอก วันนี้เขาก็โทร.มาหาเรานะ แต่เราก็ไม่ได้บอกอะไรเขา เขาถึงได้วิ่งไปหาเธอโรงเรียนไงล่ะ”หญิงสาวบอกเพื่อนรักไปตามความจริง“ต่อให้เธอบอกเขาว่าเลิกกับพ่อเด็กแล้ว หรือบอกว่าพ่อเด็กตายไปแล้วเขาก็ไม่มีทางเชื่อ เพราะอายุของยายแสบน่ะมันพอๆ กับที่หนีเขามาเลยนะ อย่าลืมนะว่าคุณรวิชญ์เป็นคนฉลาดนะ”ปานชนกอธิบายต่อ“ปลาย...”ปานชนกเรียกชื่อเพื่อนรักขึ้น แล้วก็นิ่งไปนิดหนึ่งเหมือนกำลังคิดทบทวนอะไรบางอย่างอยู่ณรันดาได้แต่เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ รอคำถามที่เพื่อนรักกำลังจะถามต่อ“ปลาย... ที่ปลายไม่คิดอะไรกับคุณมาร์คนี่เพราะปลายยังรักคุณรวิชญ์อยู่ใช่ไหม”ในที่สุดปานชนกก็ถามขึ้น เธออยากรู้ความจริงในเรื่องนี้จากปากเพื่อนรัก เพื่อที่จะได้ตัดสินใจได้ถูกว่าควรจะทำอย่างไรกับสิ่งที่รวิชญ์เคยขอร้องเธอไว้ณรันดาได้แต่นิ่งไม่ตอบ เพราะตัวเองก็ไม่แน่ใจความรู้สึกของตัวเองเช่นกัน ในวันแรกที่เธอได้เจอเขาในวันงาน เธอยอมรับว่าตอนแรกเธอตกใจมาก แต่ต่อมาเธอกลับรู้สึกดีใจที่ได้เจอเขาอีกครั้ง ตอนนั้นใจเธออยากจะบอกให้เขารู้ใจจะขาดว่าเ

“พี่ปลายค่ะ”“อืม... ใช่ๆ คุณปลาย ไม่รู้ว่าเป็นยังไงกันบ้างแล้วผมไม่ได้เจอเลย ผมอ่านสรุปแพลนการทำประชาสัมพันธ์ของคุณแล้วเห็นชื่อกับนามสกุลเหมือนกับป่าน เลยให้คุณน้องเชิญมาคุยด้วยสักหน่อย”ปาริตาแอบลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะคิดว่าตัวเองทำอะไรพลาดเสียแล้ว“พี่ป่านสบายดีค่ะ พี่เจนก็ยังเปิดร้านอาหารอยู่ที่เดิมค่ะทั้งสองคนนี้ยังโสดเหมือนเดิมค่ะ เห็นจะมีแต่พี่ปลายค่ะที่มีลูกแล้วเป็นแฝดผู้หญิง แถมตอนนี้ยังดังด้วยนะคะ” หญิงสาวพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อเอ่ยถึงเด็กสองคน“อ้าว คุณปลายแต่งงานแล้วเหรอครับ แต่งกับใคร และแต่งเมื่อไหร่ครับนี่ ทำไมป่านไม่เห็นบอกผมเลย ถ้าเจอต้องต่อว่าสักหน่อยแล้ว”รวิชญ์อุทานขึ้นเสียงดังเล็กน้อย พลางแอบต่อว่าพี่สาวผู้หญิงตรงหน้า“อันนี้ปอย... เอ่อ... ดิฉันไม่ทราบเหมือนกันค่ะ มารู้อีกทีก็ตอนที่พี่ปลายมาอยู่ที่บ้าน ตอนนั้นพี่ปลายกำลังท้องได้สามหรือสี่เดือนนี่ละค่ะ พี่ปลายบอกแต่ว่าสามีเธอไม่อยู่แล้วเท่านั้นเองค่ะ ช่วงนั้นพี่ปลายน่าสงสารมากค่ะ ร้องไห้ทุกวันเลย ดิฉันกับพี่ป่านก็ไม่ได้ซักถามอะไรมาก คิดว่าเดี๋ยวพี่ปลายพร้อมก็เล่าให้ฟังเอง แต่พอพี่ปลายคลอดน้องมา พี่ปลายก็ก

ขณะที่ณรันดาเลี้ยวรถเข้ามา เธอเห็นรถคันดำจอดอยู่ ก็แค่นึกสงสัยว่าเป็นรถใครถึงมาจอดอยู่หน้าประตูบ้านเธอเช่นนี้ เมื่อเธอขับเข้ามาใกล้สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็ปรากฏให้เห็นเด่นชัดขึ้น“คุณรวิชญ์”หญิงสาวเรียกชื่อเขาอย่างตกใจ รีบจอดรถต่อท้ายรถเขาและเปิดประตูรถลงมาทันที“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ”ดวงตากลมโตลุกวาวขึ้นที่เห็นเขายืนยิ้มให้อยู่อย่างไม่สนใจในคำถามเธอ“ผมก็มาหาเมียกับลูกผมน่ะสิ”คำว่า ‘เมีย’ กับ ‘ลูก’ ที่หลุดออกจากปากเขานั้นมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกโกรธขึ้นอีกเท่าตัว ‘เขามีสิทธิ์อะไรถึงกล้าพูดแบบนี้’“คุณกลับไปซะเถอะค่ะ ที่นี่ไม่มีทั้งเมียและลูกคุณ” หญิงสาวรีบเอ่ยปากไล่ทันที“คุณแม่ขา ทำไมไม่เข้าบ้านล่ะคะ”น้องพาฝันนั่งอยู่บนโต๊ะม้าหิน เมื่อเห็นมารดาก็รีบวิ่งมาหาทันที“ค่ะ คุณแม่จะเข้าเดี๋ยวนี้แล้วค่ะ”แล้วร่างบางก็รีบเดินเข้าบ้านทันทีที่ป้านวลเปิดประตูรั้วให้ ทว่าเธอไม่ได้เข้าเพียงคนเดียว กลับมีร่างสูงของรวิชญ์เดินตามเข้ามาติดๆ ด้วย ป้านวลไม่ได้ห้าม เพราะเห็นว่าทั้งคู่ได้คุยกันแล้ว ซึ่งนางไม่ได้ยินหรอกว่าคุยอะไรกัน แต่เข้าใจว่าทั้งสองคนต้องรู้จักกันแน่นอนเพียงแค่ณรันดาเดินเข้ามา เด็กๆ ก็รีบ