جميع فصول : الفصل -الفصل 30

บทที่ 10 จัดการกับหัวไชเท้ายักษ์ (1)ความขุ่นเคืองที่มีต่อระบบหายวับไปกับตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นจนตัวสั่น“สุดยอด! สุดยอดไปเลย! ผักพวกนี้กลายพันธุ์เป็นผักยักษ์แล้ว แบบนี้ฉันก็รวยแต้มแล้วล่ะสิ!”ในขณะที่เธอกำลังลูบคลำผิวหัวไชเท้ายักษ์อย่างหลงใหล จู่ ๆ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และเสียงพูดคุยที่แฝงความจิกกัดก็ดังมาจากทางรั้วบ้าน“นี่แม่ดูสิคะ ป่านนี้ไป๋ซูเฉียวคงนั่งร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่าแล้วมั้ง ปลูกผักอะไรก็ไม่ขึ้น ผลาญน้ำผลาญปุ๋ยไปเปล่า ๆ” เสียงแหลมปรี๊ดของฟางเวยหรือสะใภ้หยางดังขึ้นตามมาด้วยเสียงแค่นหัวเราะของป้าหวันลั่ว แม่สามีของหล่อน “หึ! ก็บอกแล้วว่านังซูเฉียวมันทำอะไรไม่เป็นหร๊อก วัน ๆ เอาแต่วิ่งไล่ตามจับผู้ชาย แล้วนี่ดูสิเมื่อเช้านี้เห็นมันลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยเตรียมยั่วยวนผู้ชาย งานการไม่เคยหยิบจับ สมน้ำหน้ามันเถอะ!”สองแม่ผัวลูกสะใภ้โผล่หน้าข้ามรั้วเตี้ย ๆ เข้ามาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน เตรียมคำพูดเจ็บแสบมาถล่มซ้ำเต็มที่ เพราะเมื่อตอนเช้าตรู่พวกเธอเห็นแล้วว

บทที่ 10 จัดการกับหัวไชเท้ายักษ์ (3)"นั่นไป๋ซูเฉียวเหรอ?" เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือแววประหลาดใจ "ทำไม...ทำไมช่วงนี้หล่อนดูสวยขึ้นผิดหูผิดตา ผิวพรรณดูผ่องใสมีน้ำมีนวล ไม่เหมือนคนที่กำลังลำบากเลย""จริงด้วย" เพื่อนอีกคนเอ่ยเสริม สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยคมคายของไป๋ซูเฉียวที่กำลังหัวเราะร่ากับลูกค้า "ดูหุ่นนั่นสิ เอวคอด สะโพกผาย ยิ่งดูยิ่งน่ามอง มิน่าล่ะ พวกผู้ชายในโรงงานถึงได้พูดถึงแต่ชื่อหล่อน...หลินอี เธอว่าเป็นไปได้ไหมที่ไป๋ซูเฉียวจะมีเคล็ดลับอะไร?"หลินอีกำชายเสื้อตัวเองแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ความรู้สึกร้อนรุ่มแผดเผาอยู่ในอก หากอิงตามบทบาทนางเอกผู้แสนดี เธอควรจะยินดีกับเพื่อนมนุษย์สิ ไม่ใช่มาอิจฉาตาร้อนอยู่แบบนี้ แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้นางเอกของเรื่องเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข นั่นก็เพราะ บทบาทของผู้หญิงไร้ค่าหรือนางร้ายตัวประกอบอย่างไป๋ซูเฉียวเริ่มโดดเด่นขึ้นมาน่ะสิ หนำซ้ำหล่อนยังดูเจิดจรัสข้ามหน้าข้ามตาหลินอี ทั้งที่ความเป็นจริงหลินอีควรจะเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจเพียงหนึ่งเดียวสิ มันถึงจะถูก"ไม่รู้สิ คงจะเ

บทที่ 11 คืบหน้า (2)เสียงสับมีดบนเขียงดัง ปัง ปัง ปัง อย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมของเครื่องเทศ พริกหอม และซีอิ๊วชั้นดีที่เธอนำออกมาจากระบบ เริ่มอบอวลไปทั่วบ้านหลังนี้ มันขับไล่ความอ้างว้างและความเย็นชืดที่เคยปกคลุมบ้านหลังนี้ออกไปจนหมดสิ้นหนึ่งชั่วโมงต่อมา บนโต๊ะอาหารไม้ก็เต็มไปด้วยจานอาหารรสเลิศ มีเนื้อหมูตุ๋นน้ำแดง มีหมูสามชั้นตุ๋นซอสหวานสีสวยเป็นประกายวาววับ เนื้อหมูที่ถูกตุ๋นจนเปื่อยนุ่มนิ่มจนแทบละลายในปาก ปลากะพงนึ่งซีอิ๊วโรยขิงซอยส่งกลิ่นหอมกรุ่น และไข่ตุ๋นเนื้อเนียนดุจพุดดิ้งสองถ้วยใหญ่ทำให้เด็กชายเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงท้องไปหลายอึกแต่ทว่าไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูเอี๊ยดอ๊าด หลี่ลู่เฟิงก้าวเข้ามาในบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มดูองอาจแต่แฝงความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นพ่อบ้านของเขาไม่ได้กลับมาพร้อมกัน เพราะยังต้องไปซื้อของที่ตลาดเข้าบ้าน ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลักดูเรียบเฉยเย็นชา ทว่าทันทีที่เขาได้กลิ่นอาหาร และเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาคมกริบคู่นั้นก็พล

บทที่ 12 เขย่าหัวใจพันเอกสุดหล่อ (2)เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องทำลายความเงียบสงบของหมู่บ้านหงซิง รถจิ๊ปทหารสีเขียวเข้มแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าบ้านหลังเก่าซอมซ่อของไป๋ซูเฉียวอย่างนิ่มนวล ฝุ่นตลบฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่ไม่อาจบดบังสายตาอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านที่เริ่มออกมามุงดูได้จ่าสิบเอกจื่อกง ผู้ช่วยคนสนิทของพันเอกหนุ่มรีบลงจากฝั่งคนขับมาเปิดประตูหลังให้คุณผู้หญิงคนสวยอย่างรู้งาน ไป๋ซูเฉียวก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะหันกลับไปหาชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่นั่งหน้านิ่งอยู่เบาะหลัง โดยมีเจ้าก้อนแป้งสองก้อนนั่งประกบซ้ายขวาราวกับเป็นบอดิการ์ดตัวจิ๋วของเขา“ขอบคุณที่มาส่งนะคะผู้พันหลี่” ไป๋ซูเฉียวโน้มตัวลงเล็กน้อย แสร้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่สายตากลับช้อนมองเขาอย่างสื่อความหมาย “อ้อ! แล้วอย่าลืมคิดถึงข้อเสนอของฉันล่ะ”“ข้อเสนอ? ข้อเสนออะไร?” หลี่ลู่เฟิงถามเสียงเรียบพลางขมวดคิ้วไม่เข้าใจ“ก็… ฉันชอบผู้ชายแข็งแรงแบบคุณ ฉันอยากเป็นคุณแม่ของเด็ก ๆ ไว้พิ

บทที่ 13 เผยธาตุแท้ (2)“ช่างเถอะ คุณจะห่วงหรือไม่ห่วงฉันก็ช่างเถอะ แค่รู้ไว้ว่าฉันห่วงคุณกับลูกมาก… ก็พอแล้ว” ไป๋ซูเฉียวเลิกทำตัวขี้อ้อน แต่เปลี่ยนมาทำเสียงเรียบนิ่งใส่เขาแทน ก่อนหน้านี้ที่หล่อนทำเป็นอ้อนใส่เขา ไม่ใช่เพราะหล่อนต้องการจะกวนประสาทเขา แต่หล่อนเห็นสีหน้าของเขาดูกังวลมากจริง ๆ หล่อนไม่อยากให้เขารู้สึกเครียดมากเกินไป หล่อนจึงพูดอ้อนออกไปอย่างนั้น“กลับเข้าไปในบ้าน! อย่าให้ผมต้องขึ้นเสียง” เป็นเขาที่ดุหล่อนอีกแล้ว แต่ก็เป็นหล่อนอีกเช่นเคยที่ดื้อดึงกับเขา“ไม่กลับค่ะ และฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นด้วย ฉันจะอยู่กับคุณ” ไป๋ซูเฉียวพูดอย่างฉะฉานไม่โลเล หล่อนรู้ดีว่า! วันนี้คือวันแรกที่หายนะจะคืบคลานเข้ามาเยือน ดังนั้นหล่อนจะอยู่กับเขาเพื่อช่วยเหลือเขาในทุก ๆ ด้าน และเพื่อช่วยเขาดูแลลูก ๆ ให้ปลอดภัยด้วย“ไป๋ซูเฉียว! อย่าดื้อกับผม” คราวนี้ไม่ได้มีแค่เสียงเข้มที่ดุใส่ แต่ผู้พันหนุ่มยังชักสีหน้าใส่หล่อนอีกด้วยไป๋ซูเฉียวไม่ถือสาในท่าทางดุดันเด็ดขาดของเขา เพราะหล่อนเข้าใจดีว่าเขาค