บทที่ 13 หาเรื่อง

 ไม่ได้เธอต้องทำอะไรสักอย่าง

“เอาเถอะ ขอบใจพวกเธอมากที่เอาเรื่องนี้มาบอกนะ” เสียงหวานเรียบของแคลเอ่ยขึ้น ก่อนจะดึงแบงก์สีเทาออกมาจากกระเป๋าเงินแบรนด์หรูแล้วยื่นให้ทั้งสามคน “นี่ เงินเล็กน้อยไว้ใช้ระหว่างนี้ ขอให้หางานได้ไว ๆ”

รำไพ หวาน และแก้วรีบยกมือไหว้ขอบคุณด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนจะยื่นมือไปรับเงินรีบเก็บใส่กระเป๋า

พราวที่นั่งฟังอยู่ตลอดเธอยิ้มให้สาวใช้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความอ่อนโยน

“เอาอย่างนี้นะ ถ้าไม่รู้จะไปไหน เดี๋ยวพราวฝากงานให้ก็ได้นะคะ”

“จริงเหรอคะคุณพราว!” ทั้งสามคนพูดขึ้นพร้อมกันด้วยแววตาเป็นประกาย ดีใจอย่างเห็นได้ชัดไม่เสียแรงที่เสียเงินค่าโทรศัพท์โทรหาจริง ๆ

“เดี๋ยวให้คนติดต่อกลับไปก็แล้วกันนะ”

“ขอบคุณค่ะคุณพราว!” ทั้งสามรีบยกมือไหว้ด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะพากันเดินออกไปจากร้านด้วยใบหน้าระรื่นทั้งได้เงินทั้งได้งานจะมีใครไม่ดีใจได้เล่า

หลังจากสาวใช้ทั้งหมดออกไปแล้วก็เหลือเพียงพราวและแคล

“แคลว่าคุณเอมี่นั่นความจำเสื่อมจริง ๆ เหรอ?” พราวถามขึ้นด้วยเสียงหวานแววตาเต็มไปด้วยความเวทนา “ดูน่าสงสารเหมือนกันนะ”

ริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มเย็นพลางกระแทกแก้วกาแฟเสียงดัง “สงสารทำไมกันล่ะ พราว! ผู้หญิงคนนั้นร้ายจะตายไปแต่ถ้าเราอยากรู้ความจริงพรุ่งนี้ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นกับตา”

"พิสูจน์ยังไงเหรอ?"

“เอาเถอะ” แคลคลี่ยิ้มมุมปาก “พรุ่งนี้ไปเจอกันที่บ้านพี่คีรินละกันเดี๋ยวก็รู้เอง ป่ะ...ไปช็อปปิ้งกันต่อเถอะ” พูดจบเธอก็หันไปเรียกพนักงานมาเช็กบิล

พราวมองเพื่อนสนิทก่อนจะยกแก้วชาร้อนขึ้นมาจิบ รอยยิ้มละมุนแต้มบนริมฝีปากสวย แต่ในแววตากลับแฝงประกายบางอย่างที่ยากจะอ่านออก

วันรุ่งขึ้นแคลที่ไม่อยากรอเวลาหลังจากที่นัดกับเพื่อนสนิทแล้วเธอก็มาปรากฏตัวอยู่ที่บ้านพี่ชายตั้งแต่เช้า

“เอมี่! ...เอมี่อยู่ไหน!” เมื่อเข้ามาในบ้านเธอก็ตะโกนเรียกอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เสียงโวยวายนั้นดังพอจะทำให้เอมี่ที่กำลังอยู่ในครัวรีบวางอุปกรณ์ทำอาหารแล้วเดินออกมาอย่างงง ๆ

หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวเหมือนกับยัยซิ้มที่จะไปรำไทเก๊กเส้นผมถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ หน้าสดไร้เครื่องสำอางที่เดินออกมาจากห้องครัวทำเอาหญิงสาวสองคนที่แต่งตัวสวยจัดถึงกับมองค้าง

แคลที่เห็นเมียที่พี่ชายไม่ได้รักมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอก็อึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะกวาดสายตาขึ้นลงมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เธอความจำเสื่อมจริงนะเหรอ ไม่ใช่ว่าที่ทำทั้งหมดนี้เพราะต้องการยื้อพี่ชายฉันเอาไว้ใช่มั้ย!" พอเห็นคนที่เกลียดแคลก็แหวใส่ทันที

“คะ? เอ่อ... พวกคุณเป็นใครเหรอคะ?” เอมีเลียทำหน้ามึนถามด้วยความงุนงงแต่ก็ยังส่งรอยยิ้มให้ตามมารยาท รอยยิ้มของเธอยิ่งทำให้แคลรู้สึกหมั่นไส้

“เหอะ! เสแสร้ง!” แคลสะบัดหน้าพูดเสียงแข็ง “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้คนอย่างเธอมันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วคงกลัวสินะ ว่าพี่ชายฉันจะหย่าละสิ! ทุเรศ!”แคลยังเอ่ยเสียงเยาะ ต่อว่ายืดยาว

เอมีเลียเพียงยิ้มอ่อนไม่ตอบโต้อะไร เธอมองน้องสาวของสามีอย่างสงบนิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจปนเอ็นดูเล็กน้อยท่าทางใสซื่อยิ่งทำให้บทความจำเสื่อมของเธอสมจริง

ข้างกันนั้น หญิงสาวอีกคนที่มาด้วยทำท่าหวาดกลัว ตั้งแต่มาเธอไม่กล้าสบตานาน เมื่อแคลเห็นสายตาของเอมีเลียไปหยุดที่เพื่อนสนิทเธอก็ยกมือผลัดเอมีเลียจนเธอเสียหลักแทบล้มก่อนจะรีบเอาตัวเข้าไปขวางทันที

“อย่าคิดจะทำอะไรเพื่อนฉันนะ!”  แคลเอ่ยเสียงแข็งพลางยกมือมากอดอก ใบหน้าสวยหงิกด้วยความไม่พอใจ

“.....” 

เอมีเลียที่เพิ่งตั้งหลักได้ กะพริบตาปริบ ๆ มองกลับด้วยความงุนงง 

คือ...ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ? เธอเพียงหน้ามึน ไม่แม้แต่จะขยับตัวด้วยซ้ำ

แต่ยิ่งอีกฝ่ายนิ่งสงบ แคลก็ยิ่งเดือดในใจ

‘ตกลงผู้หญิงคนนี้...ความจำเสื่อมหรือเป็นบ้ากันแน่!’ 

แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้พูดยังกระตุ้นยั่วยุไม่หยุด

"เหอะ! เมื่อไหร่เธอจะหายไปจากชีวิตพี่ชายฉันซะที ฉันสงสารพี่ชายจริง ๆ ที่ต้องทนอยู่ร่วมบ้านกับคนที่เกลียดเข้าไส้ ไม่รู้ทำเวรทำกรรมอะไรไว้" 

แคลยกมือกอดอกเดินไปสำรวจเอมีเลีย เดินวนรอบตัวของเธอพลางพิจารณาเสื้อผ้าหน้าผมสีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันคิดว่าทำตัวเองเปลี่ยนไปแบบนี้แล้วพี่ชายเธอจะหันมามองยังงั้นเหรอ ประสาท!!

ประกายดาวยังคงยิ้ม 

 "อาห๊ะ มีอะไรจะพูดอีกไหมคะ จะได้เชิญให้ไปนั่งก่อน ถ้าพูดนานอาจจะเมื่อย"

คำพูดชักชวนหน้าตายทำเอาแคลหน้าตึง ถลึงตาใส่พี่สะใภ้ที่ไม่ต้องการ

"เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วพี่ชายฉันจะเปลี่ยนใจหันมามองเธอหรือยังไง คนที่ไม่ใช่มันก็คือไม่ใช่ ไม่เคยได้ยินเหรอ?"

"อ่อ...ค่ะ" เอมีเลียพยักหน้ารับหงึก ๆ ด้วยท่าทางใสซื่อเหมือนเรื่องที่แคลพูดมาทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับตัวเอง มีเพียงรอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าอยู่ตลอดมันดูซื่อบื้อเสียจนแทบกลายเป็นยั่วโมโหโดยไม่ตั้งใจ 

ท่าทีที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวนั้นทำให้แคลเดือดพล่าน เธอกัดฟันแน่นมือที่กอดอกกำไว้ข้างลำตัวความหงุดหงิดพุ่งขึ้นจนแทบจะระเบิดออกมา

"จะบ้าตาย!!" เธอสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะสะบัดหน้าพรืด เส้นผมสวยสยายไปตามแรงอารมณ์จากนั้นเธอก็เดินกระแทกส้นเท้าหนัก ๆ ออกจากบ้านไปทันที

พราวที่เห็นว่าเพื่อนตัวเองเดินออกไปแล้วเธอก็เดินเข้าไปหาเอมีเลียช้า ๆ ท่าทางที่เคยตื่นกลัวที่แสดงออกเมื่อครู่ตอนนี้ไม่มีเหลือ พอเดินเข้ามาใกล้เธอก็ยื่นมือไปจับมือของเอมีเลียเอาไว้พลางส่งรอยยิ้มหวาน พร้อมกับน้ำเสียงนุ่มนวล

"คุณเอมี่ ฉันดีใจด้วยนะคะ ที่คุณปลอดภัย" สายตาที่แสดงความสงสารที่หญิงสาวตรงหน้าความจำเสื่อมแต่มือที่จับกลับออกแรงบีบแน่นจนปลายนิ้วสั่น  

"อ๊ะ...คุณ!" 

เอมีเลียขมวดคิ้วสวยพร้อมกับทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บพยายามดึงมือกลับแต่พราวกลับเพิ่มแรงบีบพร้อมกับจิกเล็บแหลมที่บนผิวเนื้อเธออย่างตั้งใจ

"อย่าดิ้นสิคะ เดี๋ยวก็เจ็บหรอก" พราวยังคงพูดเสียงหวานแต่สายตาที่มองกลับแข็งกร้าวแสดงความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง 

เอมีเลียพยายามดึงมือออกจนสุดท้ายเธอก็สะบัดมือหลุดออกมาจนได้แต่แรงนั้นทำให้พราวที่เหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาใหม่เธอก็ทำท่าเสียหลักเซถลาเกือบจะล้มแคลที่กำลังเดินเข้ามารีบวิ่งเข้ามาช่วยเพื่อน มือเรียวผลักอกเอมีเลียเต็มแรงก่อนจะตวาดเสียงดังลั่น

"อย่ามาแตะต้องเพื่อนของฉันนะ!" 

พราวที่วิ่งไปหลบหลังเพื่อนด้วยท่าทางหวาดกลัวดวงตาของเธอแดงก่ำน้ำเสียงสั่นเครือ เอ่ยห้ามเพื่อน

"เปล่าไม่เป็นไรจ้ะคุณเอมี่คงไม่ได้ตั้งใจ" ในขณะที่พูดพราวก็ยกมือขึ้นมาจับข้อมือตัวเองที่มีรอยแดงลึกเป็นทางยาวที่ดูก็รู้ว่าเกิดจากรอยเล็บ ซึ่งแท้จริงแล้วเกิดจากฝีมือตัวเองตอนที่อยู่ในจังหวะชุลมุนเมื่อสักครู่ 

แคลที่เหลือบไปเห็นข้อมือเพื่อนที่มีรอยเล็บจิกจนเลือดซึมเธอก็ตกใจ ตวัดสายตามองเอมีเลียด้วยความโกรธ 

"นี่ไง เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าเธอน่ะ มันตัวร้าย!! รู้ไหมว่าทำไมพี่คินถึงเกลียดเธอก็เพราะเธอมันนิสัยแบบนี้ไงชอบทำร้ายคนอื่น" เธอยังพูดออกมาเสียงแข็งอีกว่า

"จำเอาไว้เธอสู้เพื่อนของฉันไม่ได้เลยสักนิดเดียว ทั้งอ่อนโยน ทั้งน่ารัก พี่คินถึงได้เอ็นดู ส่วนเธอน่ะมันเสแสร้ง ปลอม!คอยดูเถอะฉันจะฟ้องพี่คิน" 

พูดจบแคลก็สะบัดหน้าหนีจับมือเพื่อนสนิทเดินออกไป แต่ในตอนที่พวกเธอกำลังจะก้าวพ้นประตูพราวก็หันกลับมาส่งรอยยิ้มเย้ยหยันให้ 

ตอนนี้เอมีเลียก็ไม่ได้ยิ้มแล้วเช่นกัน สายตามองตามผู้หญิงสองคนที่เพิ่งเดินออกจากบ้านไป 

'อย่างนี้นี่เองเอมีเลียถึงได้อารมณ์ขึ้นทุกทีเวลาที่เห็นผู้หญิงคนนี้'

ในตอนที่เอมีเลียหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องครัวก็ได้ยินเสียงเรียกจากป้าแววที่วิ่งมาหาเธอด้วยท่าทางตกใจ

"คุณเอมี่ เมื่อกี้ใช่คุณแคลหรือเปล่าคะ" 

เอมี่ที่ได้ยินป้าแววเรียกเธอก็หันมาแล้วพยักหน้าให้ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยป้าไปเอาถือถุงอาหารสดเดินคุยกันไปในครัว"

"ค่ะ" เอมี่ตอบตามตรง

"หืม... แล้วมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?" เพราะรู้ว่าทั้งน้องสาวของเจ้านายไม่ค่อยชอบขี้หน้าของคุณเอมีเลีย เจอกันทีไรก็มีเรื่องทุกที

"ไม่มีหรอกค่ะ ไหนดูสิ ป้าแววซื้ออะไรมาบ้าง?" เอมีเลียปฏิเสธพลางเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนจะรื้อถุงที่มีทั้งผลไม้และอาหารสดจากนั้นเธอก็ช่วยป้าแววล้างทำความสะอาดก่อนจะทำอาหารต่อ