บทที่ 11 เธอเปลี่ยนไปมาก

 คีรินเดินหน้าตึงเข้ามาในห้องครัวเพื่อตามหาป้าแววแม่บ้านเก่าแก่ เพราะเขาเองก็อยากจะต่อว่าเธอเล็กน้อยว่าทำไมถึงปล่อยปละละเลยคนรับใช้จนอยู่กันเละเทะได้ขนาดนี้ แต่ในตอนที่เลี้ยวเข้ามาเขาก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้า

ภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ในครัว ภาพด้านข้างของผู้หญิงคนนั้นที่กำลังตักข้าวสวยเข้าปาก เขามองผ่านเลยไปที่จานอาหารตรงหน้าเธอซึ่งมีเพียงไข่ดาวโป๊ะเพียงหนึ่งใบเท่านั้นเป็นภาพที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็น

ปกติจะเห็นแต่โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารมากมายหลายชนิดวางจนเลือกทานไม่ถูก แถมเวลาไปรับประทานอาหารข้างนอกยังจ่ายทีครั้งละหลายหมื่นแต่ดูตอนนี้สิ

เธอกลับจ้วงข้าวสวยกับไข่ดาวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยอย่างเอร็ดอร่อย คีรินมองภาพตรงหน้าอย่างกับมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก 

ส่วนคนที่นั่งกินอาหารง่าย ๆ ที่ทำด้วยฝีมือตัวเองอยู่ในครัวนั้นไม่รู้เลยว่ามีใครคนนึงเข้ามาดูเธอกินข้าวอยู่นานแล้วในตอนที่เธอจ้วงข้าวเข้าปากคำสุดท้ายเธอก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกับว่ามีคนจ้องอยู่ตลอด ในตอนที่หันไปทางประตู พอเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้นเธอก็ตกใจข้าวที่พึ่งยัดใส่ปากไปถูกพ่นออกมาเต็มแรง แถมยังสำลักข้าวที่กำลังจะกลืน ประกายดาวไอ้โขลกจนตาเหลือก คิดว่าเธอน่าจะตายอีกรอบแล้วแน่ ๆ แต่ในตอนนั้นเองก็รู้สึกถึงฝ่ามือหนัก ๆ ที่ลูบแผ่นหลังของเธอพร้อมกับแก้วน้ำที่ยื่นมาตรงหน้าเธอประกายดาวไม่รอช้ารีบคว้าแก้วน้ำและดื่มอัก ๆ

แค่ก ๆ

เธอยังส่งเสียงไอไม่หยุด

"ปัญญาอ่อนหรือไง กินข้าวยังสำลัก!" คำพูดของเจ้าของบ้านที่หายไปเป็นเดือนทำเอาประกายดาวนึกโมโห

ทั้ง ๆ ที่เธอก็สดใสของเธออยู่ดี ๆ ไม่ใช่เขาหรือไงที่โผล่เข้ามาจนเธอสำลักจนเกือบจะตายอีกรอบ 

"ก็ใครใช้ให้คุณเข้ามาเงียบ ๆ แบบนี้ล่ะ แค่กๆ"

 ประกายดาวพูดเหน็บก่อนจะรู้สึกถึงฝ่ามือหนาที่ยังลูบหลังของเธออยู่เธอเบี่ยงหนีก่อนจะหันหน้ามามองเขาตรง ๆ คีรินเองที่เพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็เดินถอยห่างจากเธอต่างคนต่างเลิ่กลั่กผละออกจากกันอย่างกับเจอของร้อน

เป็นคีรินที่ตั้งสติได้ก่อนเขายกมือขึ้นล้วงกระเป๋าตอบกลับเสียงเรียบ มองใบหน้าไร้เครื่องสำอางที่ไอโขลกหน้าดำหน้าแดง เม็ดข้าวกระเด็นติดข้างแก้มและขอบปาก หมดความสวยงามและยังดูติดเอ๋อ ๆ ด้วยสายตาแปลก ๆ 

"ก็นี่มันบ้านฉัน ฉันจะเดินเสียงดังหรือจะมาเงียบ ๆ มันก็เรื่องของฉันไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้น” 

“ขอโทษค่ะ พอดีอยู่คนเดียวจนชิน พอเห็นคุณเลยตกใจคิดว่าเจ้าที่เจ้าทางผีบ้านผีเรือน แต่ก็สงสัยอยู่ว่าผีอะไรออกมากลางวัน...อ่อ เหมือนจะมีนะคะ ผีบ้าไง” 

เสียงหวานเอ่ยอย่างนุ่มนวล ยิ้มหวานให้หนึ่งกรุบก่อนจะลุกออกไปทันที

ทิ้งไว้ให้เจ้าของร่างสูงยิ่งอึ้งกับการโดนเชือดแบบนิ่ม ๆ

คีรินที่โดนคำพูดตอบกลับถึงกับสะอึก ไม่อึ้งตอนนี้จะให้อึ้งตอนไหน ก็นอกจากผู้หญิงคนนี้จะไม่วิ่งเข้ามาหาเขาแล้วยังสวนกลับแบบนิ่ม ๆ แต่เจ็บจี๊ด

ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปกระทั่งคำพูดคำจาเลยหรือไง? ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรเธอก็ออกมาอีกเธอก็เดินหายไปแล้ว ไอ้คำที่จะด่ากลับก็กลืนเข้าไปในลำคอ ได้แต่มองความว่างเปล่าด้วยความเจ็บใจ

ป้าแววกับเมธาที่กำลังจะเดินเข้ามาหาเจ้านายในครัวพอได้ยินกันถกเถียงกันพวกเขาก็ได้แต่ยืนรออยู่ข้างนอกแต่เสียงที่อยู่ด้านในก็เล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน เสียงหวานที่กล่าววาจาเชือดเฉือนเจ้านายหนุ่มทำให้ทั้งสองคนหันมามองหน้ากันแล้วแอบยิ้มออกมา

มันเป็นการทะเลาะกันแบบใหม่ไม่มีเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของภรรยาเจ้านายเลยสักนิดมีแต่คำพูดเชือดเฉือนที่ทำให้คนฟังรู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ เพียงเท่านั้น แต่ในตอนที่เห็นหญิงสาวกำลังจะเดินออกมาพวกเขาก็พากัน หลบกันไปคนละทิศละทาง ปล่อยเจ้านายหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่คนเดียว

คีรินที่เจ็บใจทำอะไรไม่ได้เขาเลยเดินออกจากห้องด้วยความหงุดหงิด

ร่างสูงเข้ามาทิ้งตัวในเก้าอี้ที่ห้องทำงานหมุนเก้าอี้ มองออกไปยังนอกหน้าต่างซึ่งจุดนี้จะเห็นสวนกุหลาบสวยงามนั้นได้ชัดเจน และนั่นคือหนึ่งในความแปลกใจแรกที่ทำให้เขาแปลกใจ ผู้หญิงที่ไม่เคยหยิบจับอะไรแต่กลับสร้างแปรงดอกไม้ ทำให้บ้านที่ดูไม่น่าอยู่กลายเป็นบ้านที่มีชีวิตชีวามากขึ้นอย่างที่เมธาพูดเอาไว้จริง ๆ

แล้วยังจะความแปลกใจครั้งที่สองที่ผู้หญิงคนนั้นปล่อยให้สาวใช้อยู่ในบ้านอย่างสบายโดยตัวเองไปนั่งขลุกอยู่ในครัวกินข้าวง่าย ๆ เพียงไข่ดาวฟองเดียวทำราวกับตัวเองเป็นคนใช้เสียเอง

ไม่รวมถึงหน้าตาใสซื่ออย่างเป็นธรรมชาติยิ่งตอนเห็นเขาใบหน้าที่ดูเปิ่น ๆ ของเธอทำให้อดไม่ได้ที่จะไปคิดถึงผู้หญิงที่อยู่ไกลแสนไกล

หรือผู้หญิงคนนั้นคิดจะเสแสร้งแกล้งเป็นคนที่ตายไปแล้วกันนะ ด้วยความคิดที่วุ่นวายในหัวทำให้คีรินรู้สึกสับสนเขาเลยเรียกป้าแววขึ้นมาเพื่อสอบถามเรื่องราวในระหว่างที่เขาไม่อยู่บ้าน

ก๊อก ๆ

"คุณคีรินป้าแววนะคะ ขออนุญาตเข้าไปค่ะ"

ป้าแววที่ถูกโทรตามเธอก็ขึ้นมาหาเจ้านายอย่างรวดเร็วเพราะเคาะประตูและตะโกนขออนุญาตเธอก็เปิดเข้าไปทันที

คีรินมองแม่บ้านที่อยู่กับเขามานานแล้วพยักหน้าให้เธอนั่งตรงโซฟาฝั่งตรงข้ามโดนไม่สนชนชั้นเพราะด้วยความที่อยู่ด้วยกันมานานและป้าแววยังเป็นคนรับใช้เก่าแก่ของคุณแม่ทำให้เขาเองก็มีความเคารพเธออยู่มาก

"นั่งสิป้าแวว"

"เอ่อ..ค่ะ" แววหันไปมองเก้าอี้โซฟาฝั่งที่อยู่ตรงข้าม ที่เจ้านายอนุญาตเธอก็ค่อย ๆ หย่อนก้นลงนั่งไม่ค่อยเต็มก้นนักเพราะเกรงใจถึงจะได้รับอนุญาตแล้วแต่เธอก็คิดว่ามันไม่ควรเท่าไหร่และเหมือนคีรินจะเห็นท่าทางเกร็ง ๆ ของแม่บ้าน

" นั่งตามสบายเถอะป้า"

"อ่า ค่ะ...ว่าแต่คุณคินเรียกป้ามามีอะไรหรือเปล่าคะ" 

"ในระหว่างที่ผมไม่อยู่ผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?" 

"อ๋อ หนูเอมี่นั่นเหรอคะ เธอเปลี่ยนไปมากเลย..."

คีรินขมวดคิ้วกับคำว่า 'หนู' ที่ป้าแววใช้เรียกจากนั้นคิ้วที่ขมวดก็ขมวดมุ่นหนักกว่าเดิม ยิ่งฟังสิ่งที่ป้าแววเล่าคีรินก็ยิ่งคิดว่าผู้หญิงคนนั้นใช่หลานของปู่ 'รามัญ' เพื่อนของคุณปู่จริง ๆ เหรอ

ป้าแววนั้นบอกกับเจ้านายตามที่เธอเห็นทั้งเรื่องกิริยามารยาทพูดจาอ่อนหวาน ตอนนี้คุณเอมี่พูดเพราะมาก ๆ ชอบทำอาหารเองและยังชอบปลูกต้นไม้ไม่มีการทุบตีด่าทอสาวใช้

"เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละค่ะคุณคิน เพราะอย่างนี้แหละค่ะ เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ นะคะ สาวใช้พวกนั้นเลยพากันปีนเกลียวหนูเอมี่ ยิ่งเธอไม่พูดไม่จาไม่บ่นไม่ว่า ยัยพวกนั้นก็ยิ่งเหิมเกริม ต้องโทษที่ป้า ใจดีเกินไปด้วย" ป้าแววเอ่ยขอโทษเจ้านายอย่างรู้สึกผิดแล้วยังเจ็บใจกับยัยสามสาวคนรับใช้ที่เพิ่งถูกไล่ออกขนาดบอกแล้วบอกอีกพวกเธอยังไม่จำเพียงแค่เธอออกไปตลาดไม่ถึงสองชั่วโมงยัยสามคนนั้นก็สร้างเรื่องจนได้ 

คีรินฟังที่ป้าแววพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ คิ้วเข้มเดี๋ยวขมวดเดี๋ยวคลายออก พลางคิดถึงสิ่งที่ป้าแววเล่า

 ท่าทางที่เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยอย่างนั้นน่ะเหรอ 

'อืม...ก็เหมือนจะจริง'

"แล้วสวนนั่นล่ะผู้หญิงคนนั้นทำเองเหรอ?" คีรินพยักหน้าไปทางส่วนใหญ่ข้างบ้านที่อยู่ติดกับห้องทำงานป้าแววก็ยิ้ม

"ใช่ค่ะคุณคิน เธอลงดอกไม้เองทุกต้นเลยนะคะ ยกเว้นเรื่องขุดดิน พรวนดิน ป้าให้เจ้ากรเป็นคนไปช่วยหนูเอมี่เพราะเกรงว่าจะกระทบกับลูกในท้อง

พอพูดถึงท้องคีรินเองก็เพิ่งจะนึกได้ว่าผู้หญิงคนนั้นตั้งท้องลูกของเขาอยู่

"แล้วผู้หญิงคนนั้นมีอาการอะไรบ้าง?" คีรินที่ไม่รู้จะเริ่มต้นคำถามยังไงเลยถามแบบกว้าง ๆ ทำให้ป้าแววตอบไม่ถูก

"ป้าก็เห็นเธอปกตินะคะ ตื่นเช้าไปเดินออกกำลังกาย รดน้ำดอกไม้แล้วก็เข้ามาทานอาหารเจ็ดโมงเช้าทุกวัน ดูเหมือนคุณเขาจะเบื่อ ๆ นะคะ" ป้าแววพูดออกไปตามที่เห็น

"ครับ แล้ว เอ่อ...ช่างเถอะ ป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ" คีรินอยากจะถามป้าแววเรื่องอาการคนท้องแต่ปากหนักพูดไม่ออก