บทที่ 10 จัดการสาวใช้

 "ประกายดาว!"

"ห๊ะ...ใครนะครับ" ผู้ช่วยหนุ่มที่ได้ยินเสียงเจ้านายแว่ว ๆ ก็ถามขึ้นทำให้คีรินพึ่งรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไปในตอนที่เขามองจุดนั้นจนคอแทบเคล็ดก็หันมามองสบตากับลูกน้องที่มองกันผ่านกระจก 

"ไม่มีอะไร รีบเถอะเดี๋ยวไม่ทัน" คีรินบอกลูกน้องก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกพิงพนักแล้วพ่นหายใจหนัก ๆ นี่เขาคิดถึงเธอจนเห็นภาพหลอนไปแล้วหรือยังไง

การที่จะเห็นประกายดาวปรากฏตัวอยู่ที่บ้านเขามันไม่มีทางเป็นไปได้เลยคีรินคิดด้วยความเศร้าหมอง ใบหน้าคมเข้มอึมครึม

ทางด้านของประกายดาวหลังจากนำดอกกุหลาบพันธุ์ใหม่ที่สั่งมาลงดินเรียบร้อยเธอก็ขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่แล้วเดินมานั่งเล่นที่สวนกุหลาบมองดอกไม้ที่เบ่งบานด้วยความภาคภูมิใจ ในตอนนั้นเองเธอก็เห็นเด็กสาวหลานป้าแววเดินแบกกระเป๋านักเรียนเข้ามา ที่ต้องบอกว่าแบบก็เพราะใบมันใหญ่มากไม่รู้เลยว่าเด็กสมัยนี้เรียนหนักขนาดนี้

เมื่อแก้มใสเดินเข้ามาใกล้เธอก็ส่งยิ้มแล้วโบกมือให้ทำให้แก้มใสรีบวิ่งปรี่เข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

"สวัสดีค่ะ คุณเอมี่" เด็กสาวยกมือไหว้สวัสดีภรรยาเจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม 

"จ้ะ เป็นไง เรียนหนักมั้ย!"

"ไม่หนักค่ะ เรียนสนุกมากกก แต่หนูทำไม่ค่อยทันเท่าไหร่ แหะ ๆ" 

เพราะเพิ่งมาจากบ้านนอก การเรียนการสอนของโรงเรียนรัฐกับเอกชนเหมือนจะแตกต่างกันอยู่บ้าง อย่างโรงเรียนแถวบ้านแก้มใสยังเรียนบ้านเล่นบ้างแต่กับสถานที่ใหม่เธอไม่กล้าเล่นแถมยังไม่ค่อยมีเพื่อนทำให้รู้สึกเหมือนมันยากกว่าเดิม แต่เธอก็ไม่ย่อท้อเพราะป้าแววบอกว่าแก้มใสกลับพี่ชายโชคดีที่เจ้าของบ้านเอ็นดูถึงขนาดส่งเสียให้เรียนโรงเรียนเอกชนทำให้แก้มใสกลับกิตติกรผู้เป็นพี่ชายต้องขยันมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าเธอไม่อยากทำให้คุณคีรินเจ้าของบ้านผิดหวังแล้วยังคุณเอมี่ที่เอ็นดูพวกเราสองพี่น้องอีก 

ทั้ง ๆ ที่เคยได้ยินพวกพี่สาวใช้ชอบนินทาภรรยาเจ้าของบ้านให้ฟังบ่อย ๆ แต่แก้มใสไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำว่าคุณเอมี่จะมีนิสัยร้ายกาจ เพราะตอนนี้แก้มใสเห็นพวกพี่สาวเหล่านั้นร้ายกาจมากกว่าภรรยาเจ้าของบ้านซะอีก แต่ป้าแววบอกว่าไม่ให้เธอไปยุ่งกับคนพวกนั้นทำให้แก้มใสหลีกเลี่ยงอยู่ตลอด

คนตรงหน้านี่สิที่แก้มใสอยากจะรับใช้ไปจนชั่วชีวิตเลย ทั้งสวยทั้งใจดีเป็นดาราแท้ ๆ ยังไม่ถือตัว แน่นอนว่าแก้มใสตกหลุมรักความดีงามของประกายดาวในร่างของเอมี่ไปเรียบร้อยแล้ว

"หืม.. ไม่เข้าใจวิชาไหนล่ะ ฉันสอนให้ได้นะ"

"จริงเหรอคะ"

"จริงสิ แต่ขอทบทวนเนื้อหาก่อน เพราะฉันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว" 

" ถ้าอย่างนั้นหนูขอเอากระเป๋าไปเก็บแล้วอาบน้ำก่อนนะคะ" แก้มใสพูดอย่างกระตือรือร้นก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเพราะเธอกลัวเจ้านายสาวเหม็นเหงื่อตัวเอง พอเห็นเจ้านายคนสวยพยักหน้า เธอก็รีบวิ่งปรู๊ดหายไปทันทีไม่ถึงสิบนาที เธอก็ปรากฏตัวด้วยชุดใหม่พร้อมกับหอบเอาหนังสือสมุดมาด้วย เมื่อพร้อมแล้วปฏิบัติการติวหนังสือก็เริ่มขึ้น

ช่วงค่ำของวัน หลังจากทำงานด้วยสภาพจิตใจที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะเมื่อเช้าเขาเผลอคิดถึงใครบางคนที่คิดว่าพอจะทำใจได้บ้างแล้วแต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเขากลับคิดถึงเธออย่างบอกไม่ถูก

และวันนี้แทนที่คีรินจะสั่งให้เมธาขับรถไปที่เพนท์เฮ้าส์เหมือนอย่างเคย ในระหว่างที่อยู่บนท้องถนนเสียงทุ้มกับบอกลูกน้องหนุ่มให้เลี้ยวรถมาที่คฤหาสน์ที่ใช้เป็นเรือนหอแต่เขากลับเลือกที่จะไม่อยู่ เพราะทนอยู่กับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้

เมื่อรถเลี้ยวผ่านแปลงกุหลาบหลากสีก็อดไม่ได้ที่ชะโงกหน้าไปดูแต่พอไม่เห็นใครเขาก็เห็นตัวมานั่งหลังตรงเหมือนเดิม

"โห...ไม่น่าเชื่อเลยนะครับเพียงแค่เดือนเดียว บ้านเจ้านายจะน่าอยู่ขนาดนี้" เมื่อเช้าเพราะเมธารีบเลยไม่ได้มองอะไรทั้งนั้นแต่พอตอนนี้ได้มามองพื้นที่บริเวณหน้าบ้านของคฤหาสน์หลังใหญ่ถึงได้เห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนแต่เหมือนว่าคำพูดของเขาจะทำให้เจ้านายขากระตุก

"ทำไม? แต่ก่อนบ้านกูไม่น่าอยู่ขนาดนั้นเลยเหรอ!" 

"แหะ ๆ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซะหน่อย" เสียงเข้ม ๆ ของเจ้านายทำเอาเมธารีบแย้ง แต่ในใจนั้นแย้งแบบสุด ๆ เพราะถ้าน่าอยู่เจ้านายจะหนีไปอยู่เพนท์เฮ้าส์ทำไม แต่เพราะตำแหน่งเลขากินเงินเดือนเจ้านายค้ำอยู่เลยไม่กล้าเสี่ยงพูดออกไป

เมื่อร่างสูงก้าวเข้าไปในบ้านเขาก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ กรี๊ดกร๊าดมาจากด้านใน คิ้วเข้มขมวดมุ่นพลางคิดว่าหรือผู้หญิงคนนั้นพาเพื่อนมาสังสรรค์อีกหรือไง

เพราะเหตุการณ์นี้เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งแต่ก็ถูกเขาไล่กระเจิงและสั่งห้ามไม่ให้คนนอกเข้ามา แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้อีกเห็นทีจะอยู่ด้วยกันไม่ได้

แต่ในตอนที่ก้าวเข้ามายังห้องรับแขกแทนที่จะเห็นผู้หญิงคนนั้นกับเหล่าบรรดาเพื่อนฝูงของเธอกลายเป็นว่าสิ่งที่เห็นในตอนนี้ทำเอาเส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ๆ มากกว่าเดิม

ภาพสาวใช้สามคนที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขกดูโทรทัศน์อย่างสบายใจ ตรงหน้าของพวกเธอยังมีขนมที่ทิ้งวางเกะกะ ทั้งกระป๋องน้ำอัดลมที่ถูกดื่มจนหมดนอนแอ้งแม้งอยู่ใต้โต๊ะและที่ทำให้เจ้าของบ้านถึงกับขบกรามแน่นด้วยความเดือดดาลก็เพราะหนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้นยกขาขึ้นวางพาดกลับโต๊ะกลมตรงหน้าโซฟาแถมยังใช้เท้าเขี่ยถุงขนมที่วางอยู่ข้าง ๆ จนมันร่วงตุ๊บลงมาที่พื้น 

บ้านหลักสิบล้านตอนนี้กลับหามูลค่าไม่ได้เพราะการกระทำของคนเหล่านี้

นี่เขาไม่อยู่แค่เดือนเดียวคนพวกนี้ทำราวกับว่าเป็นบ้านของตัวเองขนาดนี้เลยหรือไง ขนาดเขามายืนอยู่นานแล้วยังไม่มีใครทำทีจะรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ

ดี...ดีมากก!!! กรามแกร่งบดเข้ากันเสียงดังกรอด ๆ

 เมธาที่เดินตามหลังเจ้านายเข้ามาและเห็นภาพตรงหน้าเขาเองก็ตกใจไม่น้อยพอหันไปมองเจ้านายที่ท่าทางเหมือนจะมีควันออกทางหูก็รีบกระแอมส่งเสียงให้สาวใช้ที่เหิมเกริมพวกนี้ได้ยิน แต่เหมือนเสียงโทรทัศน์ที่พวกเธอ เปิดดูคอนเสิร์ตเสียงดังจนกลบเสียงเขาไปหมด

"อะ แฮ่ม!" เมธาพยายามส่งเสียงอีกรอบ แต่ก็ยังเป็นเหมือนเดิมคนพวกนั้นยังไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ยมทูตใกล้จะมาเอาชีวิตพวกเธอแล้ว

 ในเมื่อไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเจ้านายตัวจริงกลับมาแล้วทำให้เมธาก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงกลางจอโทรทัศน์ และทันทีที่เขาปรากฏตัวเหล่าบรรดาสาวใช้ก็ตื่นตระหนกพวกเธอรีบเด้งตัวออกจากโซฟาแต่พอเห็นเป็นแค่ลูกน้องคนสนิทของเจ้านายก็ทำเอาพวกเธอยกมือขึ้นลูบอกด้วยความโล่งใจ

"คุณเมธ ตกใจหมด" หวานที่ผุดตัวลุกขึ้นคนแรกเอ่ยทักลูกน้องเจ้านาย

"มาเอาอะไรเหรอคะ" เป็นแก้วที่ถามขึ้นเพราะรู้อยู่แล้วว่าหากผู้ช่วยคนสนิทของเจ้านายมาที่บ้านก็คงไม่แคล้วจะมาเอาของส่วนตัวของเจ้านายหรือไม่ก็เอกสารสำคัญเพราะไม่มีทางที่เจ้านายจะมาปรากฏตัวไปได้ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นยังอยู่

"โธ่ คุณเมธเข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงตกใจหมด รำไพก็นึกว่า คะ...คุณคีริน!!!" ยังไม่ทันพูดจบในตอนที่เธอหันไปทางหน้าประตูก็เห็นเข้ากับใบหน้าถมึงทึงของเจ้านาย ทำเอาทั้งแก้วและหวานหันไปมองตามเป็นตาเดียว

"คุณคีริน!" ทั้งสามคนประสานเสียงเรียกด้วยความตกใจก่อนจะทรุดตัวนั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงหน้าซีดปากสั่น ยิ่งเห็นท่าทางของเจ้านายก็ยิ่งทำเอาพวกเธอตัวหดเล็ก ทั้งสามคนห่อไหล่นั่งหน้าแทบติดพื้นด้วยความเกรงกลัว ใครจะไปคิดว่าเจ้านายจะกลับมาตอนนี้ทั้งที่หายไปเป็นเดือน

"ฉันไม่อยู่เดือนนึงไม่คิดว่าพวกเธอจะอยู่สุขสบายขนาดนี้นี่แสดงว่างานที่นี่มันสบายมากจริง ๆ " คีรินมองสาวใช้สามคนที่นั่งก้มหัวตัวสั่น 

ดวงตาคมกริบกว่าตามองเสื้อผ้าที่สาวใช้ใส่ก็แค่นเสียงในลำคอ 

คนพวกนี้นี่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านหรือไง? 

สาวใช้ทั้งสามคนที่เริ่มคุ้นชินกับการไม่ใส่ใจของภรรยาเจ้าของบ้านไม่ว่าพวกเธอจะทำอะไรก็ไม่มีใครบ่นใครว่าทำให้พวกเธอเอาจะแต่งตัวสวยแต่งหน้าสวยไปวัน ๆ งานบ้านแทบไม่ได้จับเลยด้วยซ้ำแถมเวลาว่างเยอะจนทำให้พวกเธอมานอนกลิ้งเกลือกกันที่โซฟาตัวใหญ่ที่เจ้าของบ้านไม่ค่อยได้ใช้งานกลายเป็นพวกเธอใช้ของเหล่านี้จนคุ้มค่า

และดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่พวกเธอซวยสุด ๆ

"ไอ้เมธ จัดการ!" เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ ก็เอาทั้งสามคนคล้ายกับโลกถล่มลงตรงหน้า 

เพราะมันหมายความว่าพวกเธอโดนไล่ออก

"คุณคีริน อย่าไล่พวกเราออกเลยนะคะ" 

"คุณคีริน หนูผิดไปแล้ว"

"คุณคีริน อย่าไล่หนูเลยนะคะ"

ทั้งสามคนยกมือไหว้ขอร้องเจ้าของบ้านทั้งน้ำตาแต่มีหรือคนอย่างคีรินจะปล่อยเอาไว้ เสียงเข้มหันไปสั่งการลูกน้องหนุ่มก่อนจะเดินหายไป

"กูให้เวลามึงสิบนาที ไล่คนพวกนี้ออกไปให้หมด"

ลูกน้องคนสนิทไม่รอช้าจัดการกวาดต้อนสาวใช้ทั้งหมดออกไปอย่างรวดเร็ว

"ฮื่อ..คุณเมธ คุณเมธ ช่วยพูดกับคุณคีรินให้รำไพหน่อยได้ไหมคะ รำไพจะปรับตัว" รำไพตัวตั้งตัวตีการกระทำอันเหลวแหลกขอร้องอ้อนวอน ลูกน้องคนสนิทของเจ้านายรวมถึงหวานและแก้วที่เข้ามาเกาะแข้งเกาะขาของเมธาขอร้องด้วยน้ำตาเช่นกัน

"หึ ขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้ ก่อนทำไม่รู้จักคิดไปเก็บของ ๆ พวกเธอให้หมดส่วนเรื่องเงินไม่ต้องกลัว พวกเธอได้ตามที่กฎหมายแรงงานกำหนดครบทุกบาททุกสตางค์ อ่อ...อย่าลืมจัดการตรงหน้านี้ให้สะอาดเรียบร้อยก่อนออกไปด้วย" 

ทั้งสามคนส่งเสียงร้องไห้โฮ ก่อนจะเดินไปที่ห้องพักเก็บข้าวของอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง