บทที่ 12 สวนกุหลาบ

 “ครับ…แล้ว เอ่อ...ช่างเถอะ ป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ”  คีรินอยากจะถามป้าแววเรื่องอาการคนท้องแต่ปากหนักพูดไม่ออก

พอป้าแววออกไป ร่างสูงก็ลุกออกมาจากเก้าอี้เขาเดินมาหยุดที่หน้าต่างตาคมมองไปที่สวนกุหลาบพลางคิดว่าเรื่องสาวใช้พวกนั้นเขาไม่น่าใจร้อนไล่พวกเธอออกไปเลยน่าจะให้อยู่กลั่นแกล้งผู้หญิงคนนั้นอีกสักหน่อย

คีรินรู้สึกสับสนในใจทั้งที่เขาควรจะรู้สึกดีที่ผู้หญิงคนนั้นโดนกระทำเสียบ้างแต่อีกใจนึงก็แก้ต่างให้ตัวเองว่าที่ทำทั้งหมดก็เพื่อลูกในท้องของเธอต่างหากกลัวว่าจะโดนสาวใช้พวกนั้นรังแกและจะกระทบกับเด็กในท้อง

ดวงตาคู่คมยังมองอยู่ที่สวนกุหลาบข้างบ้านที่มีการปลูกต้นกุหลาบหลากหลายสีเรียงรายสองข้างทางตลอดจนไปถึงซุ้มที่มีเถากุหลาบพันกันเหนียวแน่นและดอกกุหลาบที่พลิบานกันเต็มพื้นที่ ไม่เพียงแค่นั้นด้านล่างยังมีเปลญวนที่แขวนอยู่กลางซุ้มเชือกของเปลนั้นประดับประดาด้วยกุหลาบที่ใส่เลื้อยไปจนถึงด้านบนสุดเป็นซุ้มกุหลาบที่ดูออกแบบไม่ต่างจากในนิยายเจ้าหญิงที่เคยเห็นผ่านตา

เขามองอย่างครุ่นคิดทำไมยิ่งมองก็รู้สึกคุ้นเคยกับการจัดสวนแบบนี้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นรูปแบบการจัดสวนแบบนี้จากที่ไหน

อืมมม.... นึกได้แล้วเหมือนจะมีครั้งหนึ่งที่ประกายดาวมีการออกรายการและเปิดบ้านให้ชมแต่ทำไมสวนใหม่บ้านเขาคล้ายสวนบ้านเธอนะ เขาเพ่งมองไปที่สวนด้วยความสงสัยเพราะไม่ใช่แค่รูปแบบสวนที่เหมือนทั้งรูปแบบการจัดสวนเส้นทางเดินระหว่างแปลงดอกไม้และซุ้มโค้งที่พันด้วยกุหลาบแดงกับขาวสลับกันมันช่างเหมือนกับสวนที่เขาเคยเห็นมาก่อนราวกับถอดแบบกันมา

“เหลวไหลน่า…”

เขาพึมพำกับตัวเองในที่สุดพยายามปัดความคิดในหัวทิ้งไม่กล้าคิดอะไรเกินไปกว่านี้ “คงแค่บังเอิญแค่นั้นแหละหรือไม่ยัยนี่ก็แต่งสวนเลียนแบบ” แต่ในใจก็ยังแย้งว่าความบังเอิญแบบนี้มีอยู่จริง ๆ นะหรือ

เสียงรถที่แล่นออกจากบ้านทำให้คนที่แอบมองอยู่ตรงหน้าต่างค่อย ๆ ขยับตัวทั้งที่ตื่นมาตั้งนานแล้วเพียงแต่ยังไม่กล้าลงไปเพราะเห็นรถของเขายังจอดอยู่หน้าบ้านหญิงสาวจึงเลือกกลับเข้าไปในห้องน้ำใช้เวลาอาบน้ำขัดผิวอย่างใจเย็นเพื่อรอให้ใครบางคนออกไปเสียก่อนและเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมาอีกครั้งก็เห็นว่ารถของเขากำลังจะเคลื่อนออก ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มทันทีก่อนที่เธอจะเดินลงมาด้านล่างอย่างอารมณ์ดี

“ป้าคะ” เธอเรียกคนที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ เสียงใส

“อ้าว! ทำไมตื่นเช้าจังเลยล่ะคะคุณเอมี่” ป้าแววที่กำลังจัดโต๊ะอยู่ในครัวหันมาทักด้วยรอยยิ้ม

"เหมือนจะหิวนิดหน่อยค่ะ" เธอพูดพร้อมกับยกมือขึ้นรูปพุงน้อย ๆ ไปด้วย

“งั้นวันนี้คุณเอมี่อยากทานอะไรดีคะ เดี๋ยวป้าแววจะได้เตรียมของไว้ให้”

อยู่ด้วยกันมาหลายวันป้าแววก็พอรู้แล้วว่าหญิงสาวชอบลงมือทำอาหารเองมากกว่าให้ใครทำให้ป้าแววได้แต่เป็นลูกมือช่วยอยู่ใกล้ ๆ

"อืม... งั้นวันนี้ทำไข่เจียวน้ำดีกว่าค่ะ" 

"ค่ะงั้นเดี๋ยวป้า เตรียมของให้สักครู่นะคะ"

"ค่ะป้า" 

ประกายดาวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นหยิบนมสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์ออกมาเทใส่แก้วยกดื่มรวดเดียวจนหมดใบหน้าสวยมีรอยยิ้มบางเลียริมฝีปากก่อนจะเดินไปล้างแก้วแล้วคว่ำเอาไว้ที่เดิมจากนั้นก็เดินไปหยิบหม้อขึ้นมาตั้งเตาโดยไม่รอให้ป้าแววจัดเตรียมอะไรให้เลย

ไม่นานไข่เจียวน้ำก็ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

"หืมม... หอมน่าทานมาก ๆ เลยค่ะ" ป้าแววชมเปาะหลังจากที่หญิงสาวหยิบผักชีโรยหน้าตามด้วยพริกไทยป่น ป้าแววตักข้าวสวยร้อน ๆ มาวางให้หญิงสาวจากนั้นก็มองเธอทานอาหารด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนระคนเอ็นดู คุณเอมีเลียเวอร์ชันนี้ทำเอาเธอชอบมากจริง ๆ

ในใจเธออดภาวนาไม่ได้ 'ขอให้คุณเป็นแบบนี้ไปตลอด อย่าได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมเลย'  เพราะหากเป็นแบบนี้ไม่แน่คุณผู้ชายอาจจะเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอและมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอบ้างไหน ๆ ก็จะมีลูกด้วยกันแล้ว

“อย่าลืมทานยาบำรุงด้วยนะคะคุณเอมี่” ป้าแววเอ่ยเตือนขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเลื่อนตะกร้ายาบำรุงหลายกระปุกมาวางไว้ตรงหน้า

ประกายดาวยื่นมือมาหยิบกระปุกยาก่อนจะเทใส่มือ ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองป้าแววสลับกับก้มลงมองยาเม็ดเบ้อเร่อในฝ่ามือ

 "หือ... เม็ดใหญ่จัง ทำไมต้องกินเยอะแยะขนาดนี้ด้วย" ประกายดาวอดไม่ได้ที่จะถามมองตะกร้ายาบำรุงตาปริบ ๆ พูดอย่างงอแง

"ทานเถอะค่ะ คุณหนูในท้องจะได้แข็งแรง" ป้าแววพูดยิ้ม ๆ พร้อมยื่นแก้วน้ำให้ ยาบำรุงเหล่านี้คุณคีรินเป็นคนสั่งให้มาส่งเองถึงบ้าน

“กว่าจะกินหมดนี่ เอมี่คงกินน้ำอืดพอดีเลยค่ะ” ประกายดาวพูดพลางทำปากยู่ ส่งยิ้มแหย ๆ ให้ป้าแววก่อนจะเงยหน้าค่อย ๆ  หย่อนยาเม็ดโตพวกนั้นลงคอทีละเม็ดน้ำในแก้วพร่องไปเกือบครึ่งแก้ว

“อึก... แค่เม็ดแรกก็แทบติดคอแล้ว” เธอพึมพำเสียงอู้อี้ทำท่าจะกลืนไม่ลงแต่ก็ยังฝืนยกน้ำขึ้นดื่มต่อป้าแววมองภาพตรงหน้าแล้วเผลอยิ้มเหมือนกำลังเลี้ยงเด็กยังไงไม่รู้

เมื่อกินข้าวกินยาเสร็จเรียบร้อย ประกายดาวก็ออกมายืนชมสวนกุหลาบที่กำลังบานสะพรั่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกลีบดอกช่วยให้หัวใจสงบลงเธอมองผลงานตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ นี่คือสิ่งที่เธอรักที่สุดซุ้มกุหลาบที่ออกดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตลบอบอวลไปทั้งสวนพร้อมกับเปลญวนสำหรับนอนพักผ่อน

มือเรียวอุปกรณ์ตกแต่งกิ่งไม้ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาแล้วหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กแล้วเริ่มตกแต่งอย่างใจเย็น ต้นไหนหนามเยอะก็ค่อย ๆ ตัดออก ต้นไหนใบรกเกินไปก็ริดออกให้โปร่งขึ้น เธอทำอย่างละเมียดละไม  

เมื่อตอนเป็น ‘ประกายดาว’ ทุกครั้งที่ทำงานหนัก เธอมักจะหนีจากโลกวุ่นวายไปยังสวนกุหลาบลอยฟ้าพื้นที่โปรด

 สวนนั่นเธอเป็นคนออกแบบและจัดตกแต่งอย่างเอง ตามความชอบโดยดัดแปลงมาจากสวนในนิยายเจ้าหญิง เรื่องหนึ่งที่เคยดูเมื่อครั้งยังเด็ก เธอเฝ้าใฝ่ฝันว่าจะมีส่วนแบบนี้และเธอก็ทำมันได้จริง ๆ เมื่อมีสวนดอกไม้แล้วเธอก็ทำซุ้มและนำเปลมาลงแค่นี้ก็กลายเป็นเจ้าหญิงที่เคยใฝ่ฝันแล้ว

เธอชอบนอนหลับที่เปลญวนตรงสวนกุหลาบอยู่บ่อย ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบและบรรยากาศทำให้เธอสดชื่นผ่อนคลายถือว่าเป็นมุมโปรดของเธอเลยทีเดียว

พอเสร็จเธอก็โน้มตัวลงดมดอกกุหลาบสีครีมต้นโปรดที่พึ่งบานยามเช้า กลิ่นหอมของมันทำให้สมองปลอดโปร่ง

“เอาไปใส่แจกันดีกว่า...” เธอพูดพร้อมกับตัดดอกกุหลาบงามสองสามดอกเพื่อจะนำขึ้นไปใส่แจกันในห้องนอน

ในขณะที่เมียเจ้าของบ้านอยู่อย่างมีความสุข 

รำไพ หวานและแก้วสาวใช้สามคนที่ถูกไล่ออกจากบ้านหลังนั้น ตอนนี้อาศัยอยู่รวมกันในห้องเช่าขนาดเล็กเพราะยังไม่มีที่ไปความสุขสบาย รายได้ดีหายวับไปกับตาทำให้ทั้งสามคนเกิดความเคียดแค้นพวกเธอทั้งสามคนจึงรวมหัวกันและคิดจะเอาคืน

รำไพที่ยังโมโหและหงุดหงิดเพราะยังไงก็ยังหางานไม่ได้และไม่อยากกลับบ้านนอกด้วย เธอก็คิดอะไรดี ๆ ออก

“กูคิดออกแล้ว...” สิ่งที่คิดถูกเล่าออกมาให้เพื่อนฟังอย่างละเอียด

"รำไพมึงจะเอาจริงเหรอวะ!" เป็นแก้วที่ถามขึ้นหลังจากได้ฟังสิ่งที่รำไพพูดออกมา

“จริงสิ!” รำไพกระแทกเสียงตอบ “มึงไม่เจ็บใจหรือไง มึงลืมแล้วเหรอว่าอีนั่นมันทำให้เราต้องโดนไล่ออก ทั้งที่เราก็อยู่รับใช้บ้านนั้นมาตั้งหลายปี” ทั้งที่ตัวเองเป็นคนทำผิดแต่กลับโทษคนอื่นอย่างหน้าด้าน ๆ 

"เออ ๆ มึงว่าไงก็ว่าตาม" แก้วตอบ

"แล้วมึงล่ะ อีหวาน?"

รำไพหันไปถามเพื่อนอีกคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์มือถือ พยายามหางานในแอปสมัครงานอย่างหมดหวัง ใบหน้าเธอดูซีดโทรมและเครียดหนัก นัยน์ตาแดงคล้ำเพราะอดนอน

"เออ เอาดิ" หวานตอบ

"งั้นก็ไป" 

คาเฟ่แห่งหนึ่ง

“พวกเธอว่ายังไงนะ...โดนไล่ออกเหรอ?”  เสียงของหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ดังขึ้น เธอสวมแว่นตาดำขนาดใหญ่ก่อนจะให้นิ้วเรียวดึงออกมองไปยังสาวใช้ของพี่ชาย

“ค่ะ...คุณแคล ตอนนี้พวกเรายังหางานทำไม่ได้เลยค่ะ” รำไพตอบพร้อมน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มอย่างน่าสงสาร พร้อมกับหันไปมองเพื่อนอีกสองคนที่ดวงตาแดงก่ำอย่างรู้งาน

“จริงค่ะคุณแคล” แก้วรีบเสริม หวานเองก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาเบา ๆ อย่างรู้จังหวะ

แคลมองสาวใช้ของพี่ชายที่ถูกไล่ออกอย่างกะทันหันด้วยความสงสาร ไม่รู้ว่าแม่นั่นใช้มารยาอะไรถึงให้พี่ชายเธอไล่สาวใช้ออกได้ เธอยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเบา ๆ พลางเหยียดยิ้ม

“มันร้ายจริง ๆ แต่ที่พวกเธอบอกว่ามัน ความจำเสื่อม น่ะ เรื่องจริงเหรอ? ไม่ใช่เสแสร้งเหมือนที่มันเคยทำอีกล่ะ?”

“จริงค่ะ คุณแคล ผู้หญิงคนนั้นความจำเสื่อมจริง ๆ พวกเรามั่นใจ”  หวานยืนยันหนักแน่น

ความจริงแล้วพวกสาวใช้รู้เพียงแค่ว่าเอมีเลียนั้นเกิดอุบัติเหตุจนความจำเสื่อม แต่ไม่รู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง

แคลขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาฉายแววไม่เชื่อ “เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยเหรอ?”

“ใช่ค่ะคุณแคล!” แก้วรีบพูดเสริมทันที “ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นราวกับเป็นอีกคนเลยนะคะ จากที่เมื่อก่อนใส่แต่ชุดหรูแต่งหน้าจัดจ้านทุกวัน ตอนนี้กลับใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงสบาย ๆ อยู่บ้านเฉย ๆ ยังพูดจาอ่อนหวาน ไม่ด่าทอ ไม่ทุบตีพวกเราเหมือนเมื่อก่อนเลยค่ะ”

“ใช่ค่ะ” รำไพรีบผสมโรงทันที “ท่าทางแบบนั้นสักวันคุณคีรินต้องตกหลุมเสน่ห์เธอแน่ ๆ เลยค่ะ” 

ทั้งสามคนรู้นิสัยเจ้านายดีว่าเขาชอบผู้หญิงเรียบร้อย พูดจานุ่มนวล และมีเสน่ห์แบบผู้หญิงอบอุ่นไม่ต่างจากคุณพราวที่กำลังนั่งยิ้มอยู่ตรงนี้ คำพูดนั้นทำให้แคลที่กำลังจิบกาแฟถึงกับชะงัก ในใจเกิดความกังวลถ้าเป็นแบบนั้นจริงเธอก็กลัวว่าพี่ชายจะหลงเสน่ห์ยัยนั่นไปจริง ๆ 

'ไม่ได้เธอต้องทำอะไรสักอย่าง'