Alle Kapitel von เกิดเป็นบุตรีตระกูลล้มละลาย ไฉนท่านอ๋องต้องเลือกข้าด้วย!: Kapitel 1 – Kapitel 10

ท่ามกลางกลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิที่ควรจะสดใส ทว่าบรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลอวี๋กลับอึมครึมราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆฝน อวี๋เซี่ยวซิน ยืนอยู่หน้าบานกระจกทองเหลืองเก่าคร่ำคร่า นางมองเงาสะท้อนของดรุณีน้อยในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ซีดจางไปตามกาลเวลา แม้เครื่องหน้าจะงดงามหมดจด ดวงตากลมโตสุกใสราวกับผลอิงเถา (เชอร์รี่) แต่แววตาคู่ที่เคยร่าเริงกลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด วันนี้คือวันที่ทางการส่งรถม้าขบวนใหญ่มาเพื่อรับเหล่าบุตรีจากตระกูลขุนนางและคหบดีไปเข้าพิธีคัดเลือก "พระชายา" ของ "รุ่ยอ๋อง" ท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจและขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาประดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เซี่ยวซิน... พ่อขอโทษ" เสียงแหบพร่าของ อวี๋ฮั่น ผู้เป็นบิดาดังขึ้นที่หน้าประตู เขาคืออดีตคหบดีผู้มั่งคั่งที่ครั้งหนึ่งเคยใจกว้างประดุจมหาสมุทร ใครเดือดร้อนมาเขาก็หยิบยื่นเงินทองให้กู้ยืมโดยไม่เคยทวงถาม ใครลำบากเขาก็ช่วยค้ำประกันให้จนสุดท้ายความใจดีเหล่านั้นกลับกลายเป็นดาบสองคม คนที่เขาเคยช่วยต่างหันหลังให้ ทรัพย์สินถูกยึด บ้านหลังใหญ่ถูกขาย จนตอนนี้ต้องมาอาศัยอยู่ในเรือนเก่าๆ ท้ายเมือง "ท่านพ่ออย่ากล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ" เซี่ยวซินหันไปฉีกยิ้ม

ค่ำคืนในวังรุ่ยอ๋องดูเงียบสงัดทว่ากลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำ หลังจากมื้อค่ำที่น่าอึดอัดใจผ่านพ้นไป อวี๋เซี่ยวซิน กลับมายังห้องพักที่จัดไว้สำหรับสตรีผู้เข้าคัดเลือก นางนั่งเหม่อมองดวงจันทร์ผ่านหน้าต่างพลางนึกถึงสายตาของ หรงเยี่ยน ที่ดูเหมือนจะมองทะลุทุกแผนการของนางไปเสียหมด ‘ท่านอ๋องผู้นั้นฉลาดเกินไป... หากข้ายังใช้วิธีเดิมๆ มีหวังได้กลายเป็นพระชายาจริงๆ แน่’ นางถอนหายใจยาว ความกดดันจากภาระครอบครัวที่บิดาผู้ใจดีเกินไปทำจนตระกูลล้มละลายยังคงหนักอึ้งอยู่ในอก เช้าวันรุ่งขึ้น บททดสอบที่สองเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ กงกงประกาศให้เหล่าคุณหนูทั้งสิบคนแสดงทักษะ "การเย็บปักถักร้อย" ซึ่งถือเป็นงานฝีมือสำคัญของสตรีชั้นสูง โดยมีกติกาว่าทุกคนต้องปักผ้าเช็ดหน้าเป็นรูปมงคลคนละหนึ่งผืนภายในเวลาสองชั่วยาม เซี่ยวซินนั่งลงประจำที่ นางหยิบเข็มและด้ายสีสันสดใสขึ้นมา แม้ปากจะบอกว่าตระกูลตกต่ำ แต่นางก็ได้รับการฝึกฝนวิชาจากท่านแม่มาอย่างดีเลิศ นางตั้งใจจะปักรูป "ดอกเหมยท่ามกลางหิมะ" ที่ดูเรียบง่ายทว่าแฝงด้วยความอดทน ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังสอดด้ายเส้นแรกเข้าไปในเนื้อผ้า นางกลับรู้สึกถึงความผิดปกติ...

กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยอบอวลไปทั่วตำหนักสัตตบงกช ซึ่งบัดนี้ได้รับการบูรณะใหม่จนงดงามสมเกียรติเพื่อเป็นที่พำนักของพระชายาเอก อวี๋เซี่ยวซิน นั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ นางมองภาพสะท้อนของตนเองในชุดพิธีการสีฟ้านกยูงปักดิ้นทองอร่าม บนศีรษะประดับด้วยรัดเกล้าหงส์คาบแก้วมณีระย้าที่ส่องประกายระยิบระยับ ทุกอย่างดูสูงศักดิ์และเพียบพร้อม ทว่าหัวใจของดรุณีน้อยกลับหนักอึ้ง​แม้จะโล่งใจที่บิดามารดาได้รับการคุ้มครองและหนี้สินก้อนโตของตระกูลอวี๋ถูกปัดเป่าไปด้วยอำนาจของ รุ่ยอ๋อง หรงเยี่ยน แต่เซี่ยวซินก็รู้ดีว่าชีวิตหลังจากนี้เปรียบเสมือนการเดินบนสะพานไม้แผ่นเดียวข้ามเหวลึก​“พระชายาเพคะ...” ลู่เอ๋อร์ นางกำนัลคนสนิทที่รุ่ยอ๋องประทานมาให้ดูแลรีบก้าวเข้ามาทรุดกายคำนับ “เหล่าพระสนมชายารองและสตรีในวังหลังมารวมตัวกันที่โถงกลางเพื่อถวายพระพรแล้วเพคะ”​เซี่ยวซินสูดหายใจลึก แววตาที่เคยหม่นหมองแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบและเด็ดเดี่ยว “ข้าเข้าใจแล้ว... ไปกันเถอะ”​เมื่อเซี่ยวซินก้าวเข้าสู่โถงกลางที่โอ่อ่า สายตาคมจิกนับสิบคู่จากเหล่าสตรีที่นั่งเรียงรายตามลำดับยศก็พุ่งตรงมาที่นางทันที วังรุ่ยอ๋องแม้จะไม่มีพระชายาเอ

โถงจัดเลี้ยงพระราชทานในวังหลวงค่ำคืนนี้สว่างไสวไปด้วยแสงจากโคมไฟระย้าหลายร้อยดวง กลิ่นเหล้าหมักรสเลิศและอาหารคาวหวานโชยอบอวล เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และเชื้อพระวงศ์ต่างแต่งกายเต็มยศมาร่วมงานเลี้ยงฉลองเทศกาลล่าสัตว์ประจำปี ทว่าสายตาทุกคู่กลับจับจ้องไปที่ประตูทางเข้า... รอคอยการปรากฏตัวของพระชายาเอกคนใหม่แห่งวังรุ่ยอ๋อง ผู้สยบข่าวลือเรื่องตระกูลล้มละลายลงได้อย่างราบคาบ “รุ่ยอ๋อง หรงเยี่ยน และพระชายาเอก อวี๋เซี่ยวซิน เสด็จ!” เสียงประกาศของขันทีดังก้อง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของคู่สามีภรรยาที่งดงามราวกับภาพวาด หรงเยี่ยนอยู่ในชุดพิธีการสีดำเข้มขรุขระทว่าสง่างาม ส่วนเซี่ยวซินสวมชุดผ้าไหมสีแดงชาดขับผิวขาวเนียน ใบหน้าหมดจดแต่งแต้มอย่างพอเหมาะ ดวงตากลมโตฉายแววฉลาดเฉลียวไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ท่วงท่าการเดินของนางสง่างามจนไม่มีใครกล้าดูแคลนว่านางเคยเป็นสตรีตระกูลตกต่ำ หรงเยี่ยนกุมมือนุ่มของนางไว้แน่น เขากระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน “คนเสื้อคลุมสีม่วงที่นั่งอยู่ฝั่งซ้าย... นั่นคือ 'องค์ชายรอง หรงสี่'หมากตัวสำคัญของคืนนี้” เซี่ยวซินชำเลืองมองตาม สายตาของนางปะทะเข้ากับบุรุษวัยกลางคนที่ใ

แสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่างตำหนักสัตตบงกช บาดแผลที่ต้นแขนของอวี๋เซี่ยวซินได้รับการดูแลจากหมอหลวงอย่างดีจนเริ่มตกสะเก็ด ทว่าสิ่งที่ตื่นตัวยิ่งกว่าร่างกายคือปัญญาของนาง ดรุณีน้อยนั่งมองแผนผังเมืองหลวงและที่ตั้งของเหมืองแร่เหล็กทางใต้ที่ฉีกขาดจากม้วนตำราโบราณ พลางขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “พระชายาเพคะ... ท่านอ๋องเสด็จแล้วเพคะ” ลู่เอ๋อร์กระซิบทูลอย่างนอบน้อม หรงเยี่ยนก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดขุนนางเต็มยศสีดำปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา ท่วงท่าดูสง่างามเฉียบคมดั่งเดิม ทว่าเมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับเซี่ยวซิน ความเคร่งขรึมนั้นก็มลายหายไป เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนคนสนิทแอบอมยิ้ม “บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ยังเจ็บอยู่หรือไม่” เขาก้าวเข้ามาประชิด ทรุดกายลงนั่งข้างๆ พลางเชยคางนางขึ้นสำรวจใบหน้าเนียน “หม่อมฉันหายดีแล้วเพคะท่านอ๋อง แผลแค่นี้มิอาจหยุดหม่อมฉันจากการทวงแค้นให้ท่านพ่อได้หรอกเพคะ” เซี่ยวซินตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ว่าแต่... เรื่องที่หม่อมฉันให้ท่านอ๋องเตรียมการไว้ ไปถึงไหนแล้วเพคะ?” หรงเยี่ยนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ดั่งพยัคฆ์รู้ทัน “ข้าสั่งให้ทหา