บททั้งหมดของ เกิดเป็นบุตรีตระกูลล้มละลาย ไฉนท่านอ๋องต้องเลือกข้าด้วย!: บทที่ 11 - บทที่ 17

ค่ำคืนบนยอดเขาซานหนานเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมหนาวที่พัดผ่านซากศพของมอสังหารแคว้นฉีที่นอนเกลื่อนกลาด รุ่ยอ๋อง หรงเยี่ยน รีบเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วหันกลับมาสำรวจร่างกายของ อวี๋เซี่ยวซิน ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบนิ่งยามอยู่ต่อหน้าแม่ทัพนับหมื่น ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "เซี่ยวซิน! เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไ่ม่? พวกมันแตะต้องเจ้าตรงไหน!" หรงเยี่ยนจับไหล่บางพลิกซ้ายขวา สายตาไล่เช็กตั้งแต่หัวจรดเท้า เซี่ยวซินที่ยังแอบอึ้งกับความโหดดิบของสวามี ค่อยๆกลืนน้ำลายแล้วยิ้มแห้ง "หม่อมฉัน...หม่อมฉันปลอดภัยดีเพคะท่านอ๋อง เลือดพวกนี้...เลือดของมือสังหารทั้งนั้นเลยเพคะ ไม่ใช่ของหม่อมฉันสักหยดเดียว" เมื่อเห็นว่าชายารักไม่เป็นอะไร หรงเยี่ยนก็ดึงนางเข้าไปกอดแน่นจนหน้าอกบางเบียดชิดกับแผ่นอกแกร่งใต้ชุดเกราะ "เจ้าช่างทำข้าหัวใจจะวาย...ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าห่างสายตาข้า! " "เพคะๆ หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว" เซี่ยวซินตบหลังสามีเบาๆ พลางนึกในใจ 'ก็คนมันอยากช่วยนี่นา' ทว่าดวงตากลมโตของนางกลับเหลือบไปเห็นแผนผังค่ายทหารและตราสัญลกษณ์ที่ตกอยู่ข้างศพหัวหน้ามือสังหาร นางรีบผละออกแล้วก

ท้องฟ้าวังหลวงในเช้าวันนี้แจ่มใสไร้เมฆหมอก เสียงระฆังเงินและระฆังทองดังกังวาลแว่วมาจากยอดหอคำหลวงถึง 9 ครั้ง เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงวันมงคลที่แผ่นดินต้าโจวรอคอย ถนนสายหลักทุกสายถูกโรยด้วยกลีบดอกไม้หลากสี ราษฎรนับหมื่นต่างพากันมาเฝ้ารอรับเสด็จเต็ม 2 ฝั่งทางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ภายในตำหนักบูรพา...อวี๋เซี่ยวซิน ในชุดพิธีการ 'ไท่จื่อเฟย' สีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์ฟ้าสยายปีกด้วยเส้นไหมทองคำระยิบระยับกำลังยืนนิ่งให้ลู่เอ๋อร์และเหล่านางกำนัลช่วยกันจัดแจงสวมมงกุฎหงส์ทองคำฝังมุกราตรีเก้าเม็ด ซึ่งมีน้ำหนักไม่น้อยเลยทีเดียว " พระชายา...เอ้ย! ไท่จื่อเฟยของหม่อมฉันงดงามที่สุดในใต้หล้าเลยเพคะ " ลู่เอ๋อร์เอ่ยพลางปาดน้ำตาแห่งความปิติ ตระกูลอวี๋ที่เคยล้มละลายหนีหนี้ในวันนั้น ใครจะคิดว่าคุณหนูของนางจะก้าวมาไกลถึงเพียงนี้ เซี่ยวซินมองเงาตัวเองในกระจกทองเหลืองแล้วยิ้มบางๆ พลางยกมือขึ้นรูปหน้าท้องที่ยามนี้เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อยตามอายุครรภ์ที่ย่างเข้าสู่เดือนที่ 5 "เจ้าตัวเล็ก...วันนี้เจ้าต้องเข้าพิธีใหญ่พร้อมแม่ อย่าดื้อรั้นกลางท้องพระโรงเชียวนะ " นางกระซิบกับลูกในท้องด้วยความเอ็นดู 'หมับ..'

2 ปีต่อมา...28 เติบโตขึ้นเป็นเด็กวัย 8 ขวบที่เฉลียวฉลาดทวีคูณ หรงเจิ่นเริ่มเข้าฝึกปรือวรยุทธกับหรงเยี่ยนอย่างจริงจัง ร่างกายของเขาเริ่มสูงใหญ่ แข็งแกร่งและมีฝีมือก้าวกระโดดจนแม่ทัพหลายคนยังต้องทึ่ง ส่วนหรงเซียน บัดนี้กลายเป็น 'ผู้นำตลาดมืด' ในสำนักศึกษาหลวง นางนำระบบฝากเงินและระบบสลากออมทรัพย์ตระกูลอวี๋มาประยุกต์ใช้กับบรรดาเด็กๆ จนมีเงินเก็บในคลังส่วนตัวนับร้อยตำลึง! ทว่า...ความแสบของหรงเซียนยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น วันหนึ่ง ณ พระราชวังต้องห้าม ฮ่องเต้ผู้ชราภาพทรงมีอาการประชวรด้วยโรคเบื่ออาหารและบรรทมไม่หลับ หมอหลวงต่างพากันจัดยาบำรุงรสขมหม้อใหญ่ถวาย ทว่า...ฮ่องเต้กลับไม่ยอมเสวยจนร่างกายเริ่มซูบผอม สร้างความกังวลใจให้แก่หรงเยี่ยนและเซี่ยวซินยิ่งนัก "ท่านแม่เพคะ...ข้ารู้วิธีรักษาเสด็จปู่แล้วเพคะ!" หรงเซียนวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องทรงงานของเซี่ยวซิน เซี่ยวซินเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชีภาษี "เซียนเอ๋อร์...เจ้าอย่าบอกนะว่าเจ้าจะเอาพริกไทยป่าไปให้เสด็จปู่กิน? เสด็จปู่ป่วยอยู่นะลูก" “ไม่ใช่เพคะ!” หรงเซียนยืดอก “ในตำราแพทย์โบราณของตระกูลอวี๋กล่าวไว้ว่า ‘ปลาหลีฮื้อทองคำเก้าเกล็ด’ ที่เลี้ยงใ