Lahat ng Kabanata ng นางร้ายเช่นข้าจะคู่กับพระเอก: Kabanata 11 - Kabanata 20

ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ2 ‘คงต้องคิดหาวิธีทำเงินแล้ว’ “เสี่ยวเป่าของแม่ใส่ชุดใหม่แล้วดูดีขึ้นจริงๆ แล้วอีกอย่างเนื้อตัวก็หอมเสียจริง ฟอด!” เจียงหว่านหนิงหมุนตัวบุตรชายไปมา ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มไปฟอดใหญ่ “ทะ...ท่านแม่!” เด็กชายเอามือกุมแก้มหน้าแดงก่ำก้มหน้างุดบิดกายไปมาอย่างเขินอาย “เอาหล่ะ กลับเข้าบ้านไปก่อน แม่อาบน้ำเสร็จจะตามไป” นางอมยิ้มกับท่าทางของบุตรชาย ก่อนจะหมุนตัวเข้ากลับไปทางบ้าน นางมองแผ่นหลังเล็กที่ผลุบเข้าไปในตัวบ้านและหันมาสำรวจความเน่าเหม็นของตัวเอง เสื้อผ้า หน้า ผม ผิว ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าสะอาดได้เลย นางถอนหายใจยาวกับสภาพที่ไม่รู้ว่าหนึ่งชั่วยามจะพอสะสางความสกปรกพวกนี้ออกหรือไม่ “เริ่มจากสลัดเสื้อผ้าพวกนี้ออกเสียก่อน” เจียงหว่านหนิงเตรียมกระโจมอกสำหรับอาบน้ำมาแล้ว นางจึงถอดเสื้อผ้าเหม็นสาบบนกายออก เพียงของมีกลิ่นออกไปจมูกของนางก็โล่งลงนิดหน่อย น้ำเย็นราดลงบนกลุ่มผมหยาบกระด้างจรดไปถึงปลายเท้า ความเย็นของน้ำไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเย็นแต่กลับชื่นใจและสบายกายในรอบหลายเดือน ความเหนอะหนะเหนียวหนึบถูกชะล้

ตอนที่ 5 โถงโอสถเทียนอันเหมิน1 การเดินทางไปในตัวอำเภอจากหมู่บ้านเอ้อฉางนั้นไม่ยาก แต่ที่ยากลำบากในตอนนี้คือการจัดการกับปากของคน ตลอดการเดินทางบนเกวียนวัวประจำหมู่บ้าน เจียงหว่านหนิงต้องทนกับสายตาและคำพูดของชาวบ้านที่จ้องแต่จะถากถางดูแคลนนาง แต่ก็จะทำสิ่งใดได้...เมื่อเจ้าของร่างเดิมก็ทำเรื่องเอาไว้ไม่น้อย แต่คนที่มารับกรรมกลับเป็นนางคนนี้เสียได้ ‘เมื่อไหร่จะถึงตัวอำเภอกัน น่ารำคาญเป็นบ้าเลย’ นางทำได้เพียงอดทนอดกลั้น แต่เหมือนบางคนจะไม่ชอบให้นางนิ่งเงียบไปเช่นนี้ “เจียงหว่านหนิง...เจ้านี่ช่างตายยากตายเย็นเหลือเกินนะ บ้านสกุลหนานตัดขาดกับเจ้าไปแล้วยังอุตส่าห์รอดตายมาได้” เสียงแหลมเล็กของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นจากท้ายเกวียน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคู่กัดเก่ากับเจ้าของร่างเดิม เจียงหว่านหนิงยกมือขึ้นปิดหูบุตรชายเอาไว้ทั้งสองข้าง ด้วยเด็กน้อยไม่ควรฟังคำพูดส่อเสียดของผู้ใหญ่แบบนี้ เสี่ยวเป่าอยู่ในวัยกำลังเรียนรู้เดี๋ยวเขาจะจำผิดๆไปใช้จะส่งผลร้าย “ข้าจะรีบตายได้อย่างไรกันเล่า เดี๋ยวสามี! ของข้ากลับมาเตียงเย็นๆจะได้อุ่นขึ้น” และแน่นอนจุดเดือดของจา

ตอนที่ 5 โถงโอสถเทียนอันเหมิน3 อำเภอหัวเป็นหนึ่งในสิบอำเภอของเมืองฉางชุน อำเภอหัวนับเป็นอำเภอที่เล็กที่สุดแต่การค้าก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าอำเภออื่นๆ อาจจะด้วยอำเภอหัวมีเหมืองแร่อยู่เหมืองหนึ่งจึงสามารถเชิดหน้าชูตาได้ เหมืองแร่ของอำเภอหัว แม้จะไม่ใช่แร่เหล็ก แร่ทองคำ แต่ก็เป็นแร่อัญมณีที่ล้ำค่า โดยเฉพาะหยกที่มีค่าควรเมืองซึ่งหาพบได้ในเมืองแร่อำเภอหัว สินค้าจำพวกเครื่องประจำจึงได้รับความนิยมอย่างมาก และสามารถดึงดูดบรรดาพ่อค้าต่างถิ่นเข้ามาหากำไรได้ เจียงหว่านหนิงลงจากเกวียนวัวก็รีบพาเสี่ยวเป่าเข้าไปในตัวอำเภอผ่านร้านรวงต่างๆ ร้านที่พบมากก็คือร้านเครื่องประดับ แต่จากที่นางเห็น...เครื่องประดับแต่ละร้านล้วนแต่เป็นแบบที่ซ้ำกัน ไร้ความแตกต่างหลากหลาย มิหนำซ้ำยังไม่สวยเท่าที่ควร “มีเหมืองอัญมณีแท้ๆ แต่สินค้าเครื่องประดับกลับส่งออกไปต่างแคว้นได้น้อยและราคายังถูกกดจนต่ำอีก เสียของจริงๆ” นางบ่นพึมพำไปตลอดทาง แต่ก็ยังไม่พบร้านรับซื้อสมุนไพรที่สอบถามมาจากโรงพักม้าด้านหน้าประตูอำเภอ “ท่านแม่พูดอะไรนะขอรับ” เสี่ยวเป่าได้ยินเสียงมารดาก็ถามขึ้น “เปล่า

ตอนที่ 6 จับจ่ายซื้อของ2 ห้องสำนักงานที่ดินไม่ได้กว้างเท่าไหร่และมีเพียงเจ้าหน้าที่ด้านในสองสามคนเท่านั้น พวกเขาก้มหน้าทำงานกันเงียบเชียบ นางจึงเคาะโต๊ะเพื่อส่งสัญญาณ ก๊อก ก๊อก เจ้าหน้าที่สามคนเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร มองชาวบ้านสองแม่ลูกคู่หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าห้องที่ไร้บานประตู “ฮูหยิน...ท่านมาขายที่ดินเหรอ” เจ้าหน้าที่หนึ่งในสามถามขึ้น เพราะช่วงนี้มักมีชาวบ้านมาขายที่ดินอยู่เสมอ อาจจะเพราะภาวะขาดแคลนอาหารจนใกล้เข้าขั้นอดอยากกันแล้ว จึงมีคนไม่น้อยมาขายที่ดินแลกเงินเพื่อเตรียมเสบียงสำหรับหน้าหนาวที่กำลังมาถึง “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้ามาซื้อที่ดินในหมู่บ้านเอ้อฉาง” เจียงหว่านหนิงไม่ได้ตำหนิที่เจ้าหน้าที่พูดเช่นนั้น นางเข้าใจสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ดี และคงมีคนไม่น้อยมาขายที่ดินในช่วงนี้ “ฮูหยินเชิญนั่งก่อน หมู่บ้านเอ้อฉางอย่างนั้นเหรอ เดี๋ยวข้าจะดูให้ว่ามีที่ดินตรงไหนว่างอยู่อีกบ้าง” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจ้าหน้าที่ทั้งสามที่ทำงานเงียบๆอยู่ ก็กุลีกุจอลุกขึ้นช่วยกันจนดูชุลมุนวุ่นวายขึ้นมา เอกสารที่ดินของหมู่บ้านเอ้อฉางถูกรื้ออ

ตอนที่ 7 แผนการฮุบที่ดินกับการเอาคืนสุดแสบ1 วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยามนี้ก็ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้วอีกไม่กี่วันก็เข้าฤดูเหมันต์อย่างเป็นทางการ เจียงหว่านหนิงมาอยู่ในร่างนี้ได้ราวหนึ่งเดือนแล้ว นางปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ดี ทุกวันนอกจากทำอาหารแล้วก็เข้าป่าหาสมุนไพร เก็บฟืน โดยของที่หามาได้ในช่วงนี้นางเอาไปเก็บไว้ที่บ้านหลังใหม่ ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อหลายวันก่อน และยังคงมีเพียงนางคนเดียวที่เห็นบ้านหลังนั้น เสี่ยวเป่ายังไม่เคยไปสักครั้ง แต่ก็คงอีกไม่นานเกินรอ การเก็บเกี่ยวผลผลิตของบ้านใหญ่สกุลหนานเสร็จสิ้นแล้ว และมันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่พวกเขาคาดหวัง ราคาพืชผลการเกษตรสูงขึ้นก็จริง แต่ผลผลิตจากไร่นาของสกุลหนานกลับน้อยนิด จะเก็บไว้กินยามหน้าหนาวก็ยังไม่เพียงพอเลย ยามนี้หนานกัวจึงเคร่งเครียดหนัก “ท่านพี่จะทำเช่นไรกันดี ผลผลิตปีนี้น้อยกว่าปีที่แล้วเกือบครึ่ง ขายได้ไม่กี่ตำลึงเท่านั้น หากยังเป็นเช่นนี้เราจะมีเงินพอให้เจ้าใหญ่ไปสอบจวี่เหรินได้อย่างไร” หลี่กุ้ยฮวาที่กำลังนับเงินกับสามีเอ่ยขึ้น นางมองกล่องใส่เงินเก่าๆ แต่นับเท่าไหร่ก็ยังไม่เพียงพอ ‘หากก่อนหน้า