ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ2

ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ2

           ‘คงต้องคิดหาวิธีทำเงินแล้ว’

          “เสี่ยวเป่าของแม่ใส่ชุดใหม่แล้วดูดีขึ้นจริงๆ แล้วอีกอย่างเนื้อตัวก็หอมเสียจริง ฟอด!” เจียงหว่านหนิงหมุนตัวบุตรชายไปมา ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มไปฟอดใหญ่

          “ทะ...ท่านแม่!” เด็กชายเอามือกุมแก้มหน้าแดงก่ำก้มหน้างุดบิดกายไปมาอย่างเขินอาย

          “เอาหล่ะ กลับเข้าบ้านไปก่อน แม่อาบน้ำเสร็จจะตามไป” นางอมยิ้มกับท่าทางของบุตรชาย ก่อนจะหมุนตัวเข้ากลับไปทางบ้าน นางมองแผ่นหลังเล็กที่ผลุบเข้าไปในตัวบ้านและหันมาสำรวจความเน่าเหม็นของตัวเอง

          เสื้อผ้า หน้า ผม ผิว ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าสะอาดได้เลย นางถอนหายใจยาวกับสภาพที่ไม่รู้ว่าหนึ่งชั่วยามจะพอสะสางความสกปรกพวกนี้ออกหรือไม่

          “เริ่มจากสลัดเสื้อผ้าพวกนี้ออกเสียก่อน” เจียงหว่านหนิงเตรียมกระโจมอกสำหรับอาบน้ำมาแล้ว นางจึงถอดเสื้อผ้าเหม็นสาบบนกายออก เพียงของมีกลิ่นออกไปจมูกของนางก็โล่งลงนิดหน่อย

          น้ำเย็นราดลงบนกลุ่มผมหยาบกระด้างจรดไปถึงปลายเท้า ความเย็นของน้ำไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเย็นแต่กลับชื่นใจและสบายกายในรอบหลายเดือน  ความเหนอะหนะเหนียวหนึบถูกชะล้างออกไปบางส่วน มือบางค่อยๆชโลมแชมพูลงบนผมเหนียวหยาบ นางขยี้และเกาหนังศีรษะหนักๆ เพียงครู่เดียวก็ล้างออก ทำเช่นนั้นอยู่หลายครั้งจนกระทั่งความมันเหนียวหายไป

          หลังจากหมักผมทิ้งไว้ นางก็หันมาจัดการผิวกายที่มีขี้ไคลเกาะจนกระดำกระด่าง สครับถูกทาลงบนผิวนางถูวนจนทั่วตัว ทั้งในทั้งนอกล้วนถูกขัดจนผิวแดง คราบสีดำหลุดออกมาเป็นก้อนเหมือนกับเสี่ยวเป่า นางรีบล้างออกด้วยความขยะแขยง

          “อี๋! เจียงหว่านหนิงทำไมถึงได้สกปรกอย่างนี้”  แม้จะรู้สึกไม่ดีเพียงใด แต่ร่างนี้ก็กลายเป็นร่างของนางไปแล้ว

          นางขัดผิวอยู่สองสามครั้งจนเห็นว่าคราบสกปรกถูกกำจัดออกไปจนหมด สบู่กลิ่นหอมจึงถูกนำมาใช้เป็นอย่างสุดท้าย กลิ่นหอมปลอบประโลมจิตใจที่หดหู่ของนางตลอดเกือบหนึ่งชั่วยามที่ผ่านมา นางลูบไล้กลิ่นหอมทั่วร่างกายอยู่นานก่อนจะล้างออก

          “ผมเรียบร้อย ผิวตัวเรียบร้อย  แปรงฟันก่อนดีกว่า...ตายจริง! ลืมให้เสี่ยวเป่าแปรงฟัน” เจียงหว่านหนิงนึกสิ่งสำคัญขึ้นได้ สุขภาพช่องปากเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเด็กมาก เดี๋ยวกลับไปก่อนนอนต้องให้เจ้าตัวเล็กหัดแปรงฟัน

          ฟันที่ไม่เคยประสบพบเจอการขัดมานานจึงทั้งมีกลิ่นและมีสีที่ไม่ขาวนัก ดังนั้นนางจึงใช้น้ำพุวิญญาณแบบเพียวบ้วนปากเป็นครั้งแรก และเริ่มทำการขัดถูกทุกซอกทุกมุมของฟันซี่เล็กๆที่เรียงตัวกันสวยงามของเจ้าของร่าง หากทำเช่นนี้ติดต่อกันไม่นานฟันต้องกลับมาขาวสวยแน่

          “ฟันเรียบร้อยก็เหลือแค่...หน้าแล้ว”  นางยกมือขึ้นสัมผัสหน้า ก่อนชะโงกดูเงาในน้ำ แม้ภาพจะบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เค้าโครงหน้านี้ก็ยังคล้ายคลึงนางในชาติก่อน ดังนั้นเจียงหว่านหนิงก็เป็นคนที่สวยมากคนหนึ่ง

          น้ำพุวิญญาณถูกใช้ล้างหน้า เพียงน้ำไหลผ่านก็รู้สึกถึงความตึงกระชับ ซ้ำยังบรรเทาความแห้งกร้านของผิวได้อีก นางใช้สครับสำหรับผิวหน้าขัดถูวนเพียงครู่เดียวก็ล้างออก เผยให้เห็นผิวที่กระจ่างใสขึ้นจากเดิม ความแห้งกร้านก็หายไป

          “สูตรโกงคนทะลุมิติ สาวงามในใต้หล้าก็เทียบเคียงเจียงหว่านหนิงผู้นี้ไม่ได้ หุ หุ หุ” เสียงหัวเราะราวกับนางร้ายดังขึ้น แต่ก็ถูกนะ...เจียงหว่านหนิงเป็นนางร้ายนี่หน่า

          แม้จะดูดีขึ้นจากแต่ก่อนมาก แต่ก็ยังต้องบำรุงอย่างต่อเนื่องอีกนานนับเดือนจึงจะกลายเป็นสาวงามในใต้หล้า แต่อีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว นางมีเวลาช่วงหน้าหนาวในการเก็บตัวบำรุงตัวเองอยู่ภายในบ้าน พอสิ้นหน้าหนาวทุกคนจะต้องตะลึงในความงามของนาง

          “ไม่รู้ว่าหนานหนิงเฉิงกลับมาจะยังจำภรรยาที่ถูกทอดทิ้งของเขาได้หรือไม่” คนเฮงซวย!

          น้ำสุดท้ายถูกนางราดรดตั้งแต่ผมจนถึงปลายเท้า ซึ่งเป็นน้ำที่ผสมน้ำพุวิญญาณไว้อย่างเข้มข้น นอกจากล้างความสกปรกแล้ว นางยังหวังว่า...น้ำพุวิญญาณจะชะล้างสิ่งไม่ดีเก่าก่อนที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำไว้ให้หมดสิ้น เพราะต่อจากนี้ไป นางคือเจียงหว่านหนิงคนใหม่!

          “หนานหนิงเฉิงกลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะขอหย่าขาดจากเจ้าเสีย!”

           ยามเช้าที่สดใสของเสี่ยวเป่าที่เมื่อคืนนอนหลับฝันดีที่สุดตั้งแต่เกิดมา เขาทั้งได้นอนกับท่านแม่ ได้กอดท่านแม่ แล้วก็ยังได้ฟังเรื่องเล่าจากท่านแม่อีกด้วย เด็กชายจึงนั่งอมยิ้มอยู่หน้าบ้านอย่างมีความสุข ในมือก็ยังมีหมั่นโถวลูกโตที่ท่านแม่ตื่นแต่เช้ามานิ่งเอาไว้จนเต็มหม้อ

          “เสี่ยวเป่าเตรียมตะกร้าสานเอาไว้รึยัง” เสียงจากในบ้านทำให้เด็กชายตื่นจากภวังค์ความสุข เขาหันไปมองประตูบ้านที่มีเงาร่างของมารดากำลังก้มลงหยิบของบางอย่าง

          “เตรียมแล้วขอรับ” เสียงเล็กตอบกลับไป เพียงไม่นานก็เห็นร่างบางของหญิงสาวก้าวออกมา

          เสี่ยวเป่ามองมารดาที่ต่างออกไปจากเดิมอย่างภูมิใจ เมื่อก่อนก็มีแต่คนล้อว่ามารดาของเขานั้นอัปลักษณ์และสกปรก แต่ตอนนี้เขาอยากบอกทุกคนว่า...ในหมู่บ้านแห่งนี้มารดาของเขางดงามที่สุด

          “เลิกมองแม่ได้แล้ว มองมาตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอ ฮึ!” เจียงหว่านหนิงรู้สึกเคอะเขินสายตาของบุตรชายขึ้นมา ที่เอะอะก็มองนางด้วยสายตาชื่นชมไม่หยุด

“ก็...ท่านแม่ของข้างดงามที่สุดเลย” เสี่ยวเป่าเริ่มคุยกับนางมากขึ้น และกล้าที่จะพูดมากกว่าเดิมด้วย เป็นสัญญาณที่ดีว่าในอนาคต...พ่อของเขาจะไม่เอาดาบมาฟันคอนาง

          “แน่นอนจ้ะ แม่ของเจ้าเป็นหญิงงามในใต้หล้าเชียวนะ” เรื่องหลงตัวเองขอให้บอก เจียงหว่านหนิงเป็นที่หนึ่งเหมือนกัน