บททั้งหมดของ Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: บทที่ 201 - บทที่ 210

Nanatili pa ring pikit ang mga mata ko habang ang kamay ni Ymilio ay nasa bandang leeg ko na. Sa takot ko na malaman niyang gising nga ako, nagkunwari akong gumalaw upang maalis ang kamay niya sa leeg ko. Pikit pa rin ang mata ko pero mayamaya lang din ay kunwari’y humilik na ako. Hindi lang iyon dahil tinalikuran ko na ang gawi niya. Ilang segundo akong naghintay habang nakatalikod sa kaniya. Mabuti na lang at narinig ko rin sa wakas ang kaniyang malalim na pagbuntong-hininga bago ko naramdaman ang ayos niya ng pagkakahiga. Ibig sabihin ay napaniwala ko na siya. Nakatulog ulit siya pero ako ay hindi pa rin. Dilat na dilat ulit ang mga mata ko sa natitirang mga oras ng madaling araw. Hanggang sa hindi ko namalayan na nag-umaga na pala. Bumangon na ako nang pumasok ang liwanag sa aming bintana para maghanda ng almusal namin. Bandang alas-siyete na ng umaga nang magising si Ymilio. Tulad ng nakasanayan, bago siya umalis, kumuha siya ng panibagong dalawang pildoras mula sa kaniyang c

Nakatitig sa akin si Ymilio kahit nainom ko na ang gamot. Yung tipong titig na pati paggalaw ng lalamunan ko ay hindi niya pinalagpas. Nginitian ko siya at ibinigay ang wala ng laman na baso kahit sa loob-loob ko may nabubuo ng kaunting galit para sa kaniya.Halata na kasi, e. Halata na ang pang-uuto niyang ito sa akin. "Good girl," nakangiti niyang sabi, humalik siya sa noo ko nang napakatagal bago niya inilapag sa tabi ang baso. "Aalis na muna ulit ako. Magpahinga ka lang dito and please, avoid overthinking okay?" "Opo... mag-iingat ka," nakangiti kong sagot kahit nakakaramdam na rin ako ng matinding panginginig sa loob ng dibdib ko, marahil dahil sa gamot.Hinintay ko muna siyang makalabas ng main door bago ako gumalaw sa kinatatayuan ko. Nang marinig ko na ang pag-andar ng kaniyang kotse palayo sa gate, doon pa lang ako nagkukumahog na tumakbo papunta sa banyo sa ibaba. Isinuksok ko ang dalawang daliri ko sa aking lalamunan at pilit kong isinuka ang lahat ng laman ng tiyan ko. M

Paulit-ulit kong binasa ang mensahe kahit nagsisipagbagsakan na ang luha ko sa screen ng cellphone. Ganoon pa rin ang sinasabi, may nanay nga ako! At pinaghahanap pa rin niya ako!Suminghap ako at nanghihinang ibinalik sa briefcase ang cellphone. Sakto namang may narinig akong mahinang tunog ng mga yabag mula sa hagdanan sa aking likuran. Mabilis kong isinara ang zipper saka ako pumasok sa likod ng malaking kurtina sa gilid ng bintana bago pa man makabababa ang taong iyon.Nagising siya at paniguradong hinahanap na ako. Pigil na pigil ang paghinga ko habang hindi ako gumagalaw sa pinagtataguan kong kurtina. Ang bilis ng tibok ng puso ko at pakiramdam ko ay maririnig niya ito sa sobrang tahimik ng sala. “Ika?" mayamayang pagtawag niya sa akin. Nang sumilip ako ay nakita ko siyang papasok na siya dito sa sala. Tumigil siya sa tapat ng mesa kung saan nakalagay ang kaniyang briefcase. Binuksan niya ang zipper nun saka pinakatitigan ang loob nito, marahil ay tinatantsa kung nagalaw ito

Kung sinuswerte ka nga naman oh! Maagang nagising si Ymilio kinaumagahan dahil may mahalaga raw siyang executive meeting sa kaniyang kumpanya. Nakatayo ako sa may pinto habang inaayos ang kaniyang necktie, pinanatiling maamo at masunuring mukha na nakasanayan niyang makita sa akin ang ipinapakita ko."Baka hapon o gabi na ako makauwi, Ika," malambing niyang sabi habang hinahaplos ang aking pisngi. "Magpahinga ka lang dito sa bahay. Huwag ka nang magpapagod sa paglilinis o sa pagdo-draw, maliwanag?""Opo, Lord master. Mag-iingat ka sa pagmamaneho," nakangiti kong sagot sabay halik sa kaniyang pisngi.Hinalikan niya rin ako sa noo bago tuluyang lumabas ng bahay.Hinintay ko munang marinig ang tunog ng kaniyang kotse at ang pag-andar ng aming electronic gate bago ako totoong nakahinga nang maluwag. Sisiguraduhin ko muna na nakalayo na talaga siya bago ako kumilos. Sumilip ako sa bintana ng sala at nang makitang wala na nga doon ang kaniyang sasakyan sa kalsada, doon na ako nagsimulang ku

Dumating si Ymilio bandang alas-kuwatro ng hapon, mas maaga kaysa sa karaniwan niyang pag-uwi. May bitbit na naman siyang pasalubong sa akin, isang mamahaling paper bag mula sa isang kilalang Italian restaurant. Mah dala rin siyang panibagong kahon ng alam kong mamahaling pintura para sa akin.Nakatayo na ako sa may foyer bago pa man siya makapasok. Nang makita niya ako ay agad ko siyang ginawaran ng matamis na ngiti."Welcome home, Lord master," masaya kong bati sabay lapit sa kaniya upang halikan siya sa pisngi at kunin ang mga bitbit niya.At tulad ng lagi niyang ginagawa, sandali na naman niya akong pinakatitigan sa mukha. Ganoon pa rin, nginitian ko siya katulad lang din ng lagi kong ginagawa."Kamusta ka rito? Pinagod mo na naman ba sarili mo sa paglilinis?" tanong niya habang tinatanggal ang kaniyang blazer. "Hindi ka ba nahilo habang wala ako?""Hindi naman po," nakangiti kong sagot saka inilapag ang dala niyang pagkain sa mesa. "Nagpinta lang ako saglit pagkatapos kong magpun