All Chapters of Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Chapter 191 - Chapter 200

Tahimik ang buong bahay nang sumapit ang gabi. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang pilit na inaalala ang bawat detalye ng naipinta kong larawan. Ang dalawang lalaki... ang patalim... at ang babaeng nakahandusay. Gaano ko man laliman ang pag-iisip ko tungkol sa senaryong iyon kung iyon ba talaga ang tunay na nangyari sa akin bago ako mawalan ng ala-ala, wala pa ring lumalabas na malinaw na imahe sa utak ko kundi ang matinding kaba na nagpapatayo sa aking mga balahibo. Sa madaling salita, wala akong mapiga sa utak ko. Nasa ganoong posisyon ako nang bumukas ang pintuan ng kwarto at pumasok si Ymilio dala ang isang tray ng pagkain. Nagpalit na siya ng isang simpleng black shirt at maong pants. Bigla tuloy nawala ang kaunting paghihinala ko sa kaniya nang makita ko ang kabuuan niya. Ang guwapo niya. Hindi lang iyon dahil balik malambing na ang awra niya ngayon. "I cooked soup for you," aniya sabay lapag ng tray sa nightstand. Umupo siya sa gilid ng kama at hinawakan ang kama

Nakatitig pa rin ako sa makinang na screen ng cellphone ni Ymilio habang paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko ang huling linyang nabasa ko mula sa notification.‘Pinapatanong ni Ika ngayon lang…’Sinong Ika ang tinutukoy ng Chelsea na ito? Kung ako si Ika... bakit may ibang taong nagpapatanong sa kaniya gamit ang mismong pangalan ko? At higit sa lahat, sino ba itong Chelsea?Sa matinding kaba at pagkalito sa nabasa ko, hindi ko namalayang napahawak na pala ako nang mahigpit sa dulo ng nightstand. Dahil sa nanginginig kong kilos, naglikha iyon ng isang maliit ngunit kapansin-pansing ingay. Sa katahimikan ng madaling araw, ang maliit na kaluskos na iyon ay sapat na upang magising ang taong mahimbing na natutulog sa kama.Nalipat ang tingin ko sa kama nang maramdaman ko ang bahagyang paggalaw doon ni Ymilio. Nagising nga siya ng dinulot kong munting ingay dahil ngayon ay nagmulat na siya ng mata. Diretso siyang napalingon sa kinatatayuan ko at agad na bumaba ang kaniyang tingin sa kamay k

Nang lumabas ako sa dining area ay inabala ko na lang ang sarili ko sa pagtingin-tingin sa nadaanan kong shelves sa may sala. Doon ay may nakahilerang mga luma at mamahaling libro tungkol sa arkitetura, sining, at kasaysayan. Dahil wala rin naman akong magawa, nagbuklat ako doon ng ilang malalaking libro sa bandang ibabang shelf. Noong una ay tamad ko lang sinisilip ang mga pahina ng mga ito…Ngunit nang hilahin ko ang isang makapal na hardbound dictionary na nakasuksok sa pinakasulok ng pangalawang shelf, may biglang bumagsak mula sa loob nito.Agad akong napatingin sa nahulog sa kulay-tsokolate na envelope na may kalumaan na. Sa ibabaw nito ay may nakasulat na mga numero gamit ang itim na ballpen.Nakanguso pa ako nang damputin ko ito at sinuri ang panlabas nito. Sa kuryusidad ko sa laman nito ay binuksan ko ito. Sa loob nito ay may dalawang piraso ng mga lumang resibo mula sa isang kilalang ospital sa lungsod, at isang maliit na printed photograph.Mas lalong nadoble ang kuryusidad

Tahimik ang mga sumunod na araw sa aming bahay. Kapag sinabi kong tahimik, iyong tulad ng nakasanayan naming dalawa ni Ymilio. 'Yung bago ako mapraning sa maliliit na bagay.Pinilit ko talagang ibaon sa pinakamalalim na bahagi ng utak ko ang lahat ng paghihinala at pagdududa ko sa kaniya noong mga nakaraang araw. Ginawa ko lahat ng makakaya ko upang maging isang maayos, maalaga, at matino na kapareha sa kaniya. Araw-araw, pagkaalis na pagkaalis pa lang niya papunta sa kaniyang opisina, inilalaan ko ang buo kong oras sa paglilinis ng bawat sulok ng bahay kahit malinis naman na ito, niluluto ko ang mga paborito niyang pagkain, at nagpipinta ako sa maliit kong studio corner na itinayo ni Ymilio sa tabi ng malaking bintana sa sala.Gusto kong maiparamdam sa kaniya na tapat ako sa naging pangako ko. Gusto kong bumawi sa lahat ng sakit ng ulo at abala na naidulot ko sa kaniya noong mga nakaraang araw dahil sa pagiging praning ko.Isang hapon, habang abala ako sa pagpapatuyo ng panibagong po

Nanlamig ang buong katawan ko habang paulit-ulit na binabasa ang mga salitang iyon sa papel. ‘Subject? Memory retention? Supplement dose?’Anong ibig sabihin nito? Bakit may paganito si si Ymilio? Teka, hindi ko magets pero parang may parte sa akin na nagsasabi na tungkol sa akin ito.Mariin akong pumikit at sinubukan kong sabihin sa sarili ko na baka doktor ang nagsulat nito o talaan lang ito ng kaniyang pag-aalaga sa akin pagkatapos ng aksidente. Baka kako ginagawa niya lang ito para masubaybayan ang kalusugan ko at siguraduhing gumagaling na ako! Tama, tama! Iyon talaga ‘yun!"Huwag kang magduda, Ika... nangako ka sa kaniya na magtitiwala ka..." pangungumbinsi ko pa lalo sa sarili ko ngunit ang mga kamay ko ay nagsimula na namang manginig sa hindi matukoy na dahilan. Sa kagustuhan kong maintindihan ang nabasa, pigil-hininga kong nilipat ang pahina ng notepad at iyon nga, may nabasa na naman ako na tuluyang nagpanginig at nagpalamig sa aking buong pagkatao.‘If she remembers anythi