Todos los capítulos de Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Capítulo 221 - Capítulo 230

Bahagyang nakabukas ang main door ng bahay kaya hindi na ako nag-atubiling pumasok. Paghakbang ko sa loob ng aming simpleng sala, pumasok sa aking ilong ang pamilyar na amoy ng aming tahanan. Walang gaanong pagbabago sa mga muwebles, maliban sa kaunting alikabok sa mga gilid ng cabinet.Ganito ang nasa alaala ko nitong nakaraang araw. Luminga-linga pa ako habang ang ngiti ko ay abot hanggang tainga na. Pero nasaan na kaya ang mga tao dito?Nasa ganoong posisyon ako nang may narinig akong kaluskos mula sa may kusina kaya mabilis akong naglakad patungo doon. Doon ay nakatayo ang isang may-edad na babae na nakatalikod sa akin habang naghahanda ng maiinom."Nay Elena!" masayang tawag ko sa kaniya sabay takbo palapit upang yakapin siya nang mahigpit mula sa likod.Naramdaman ko ang biglaang paggagalaw ng kaniyang katawan sa gulat. Mabilis siyang kumalas sa aking pagkakahawak at humarap sa akin nang nakakunot ang noo at may halong inis sa kaniyang mukha."Anong— Alyzza?!" bigla niyang asik

Kinabukasan, pumasok ang sikat ng araw sa bintana ng aking silid na nagpagising sa akin nang maaga. Magaan ang pakiramdam ko habang bumabangon mula sa kama. Pagkatapos kong mag-ayos nang kaunti ng sarili at maghilamos, nagpasya na akong bumaba sa sala upang tingnan kung nakauwi na ang aking nanay mula sa kaniyang lakad kagabi.Habang pababa ako sa hagdan, narinig ko ang mahinang tawanan ng dalawang tao mula sa aming sala.Nang makatapak ako sa pinakahuling baitang ng hagdan, napatigil ako sa aking paglalakad. Bumungad sa akin ang nakaupo sa aming lumang sofa ang aking nanay, at sa tapat niya ay may isang matandang lalaki na nakaupo rin habang may hawak na tasa ng kape.Ang matandang lalaki ay tantya ko na nasa edad limampu hanggang sisenta na. Nakasuot ito ng isang mamahaling polo barong at may gintong relo sa kaniyang pulso. Halatang mayaman ito at may mataas na katayuan sa lipunan base sa kaniyang pustura at pananamit. Ang ikinakunot lang ng noo ko ay sobrang pamilyar sa akin ang la

Nang makabalik si Nanay mula sa paghatid kay Don Roberto sa labas, agad siyang pumasok sa salang kinaroroonan ko habang may hawak na mamahaling shoulder bag na mukhang bago.Hindi na ako nakapagpigil pa. Tumayo ako mula sa sofang kinauupuan ko at direktang humarap sa kaniya."Nay, anong ibig sabihin ng sinabi ni Don Roberto kanina?" deretsahan kong tanong sa kaniya. "Anong pag-uusapan namin tungkol sa hinaharap? Ano po ‘yun, Nay, at bakit parang masama ang pakiramdam ko doon?!" Sa sobrang kaba ko ay kusang napataas ang boses ko. Napatitig sa akin ni Nanay, pero ilang saglit pa ay bumuntong-hininga siya nang malalim. Ako naman ang medyo natigilan nang makitaan ko ng kaunting iritasyon ang kaniyang mukha bago niya ibinaba ang kaniyang bag sa ibabaw ng mesa."Ano ba namang tanong 'yan, Alyzza," aniya at masama akong tiningnan sa mukha. "Sinabi na nga sa'yo kanina na nagbibiro lang 'yung tao, 'di ba? Masyado kang maraming inisip. Pasalamat ka nga at binibisita ka pa ng isang tulad ni Don

Nakatitig lang ako sa kawalan habang patuloy sa pagbuhos ang aking mga luha ko. Ang bawat salitang binitawan ng aking nanay ay tila mga saksak sa aking dibdib. Isusunod niya ako sa nanay ko? Anong ibig niyang sabihin sa linyang iyon?Habang nakasandal ang likod ko sa malamig na pinto, naramdaman ko ang matinding panginginig ng aking buong katawan. Lumipat ang tingin ko sa pulang dress na itinapon niya sa ibabaw ng aking kama. Ang mamahaling damit na iyon ay parang simbolo ng aking pagbebenta. Hindi ko iyon susuotin. Hinding-hindi!Sa gitna ng unti-unting naiipon na galit at paghihinagpis sa dibdib ko, dinala ako ng aking mga paa patungo sa gitna ng silid kung saan nakakalat sa sahig ang mga papel ng kontrata. Lumuhod akosa harap nito at agad kong dinampot ang mga piraso nito, ang Kasunduan sa Pagkakautang."Hindi ako magpapakasal sa matandang 'yun!" pasigaw kong usal sa gitna ng aking paghikbi.Sinimulan kong punitin ang mga papel. Sa bawat pagpunit ko sa makapal na dokumento, kasabay

Habang lumalalim ang gabi, mas lalong nagiging malinaw sa akin ang buong katotohanan. Napayuko ako at muling tiningnan ang mga napunit na papel sa sahig kung saan nakasulat ang pangalan ni Don Roberto at ang halagang limang daang milyong piso.Naalala ko na ang lahat tungkol sa matandang iyon.Si Don Roberto ay isang mayamang negosyante na may hawak ng maruming negosyo sa aming bayan. Mahilig si Eliana sa pagsusugal at sa mga maling pamumuhunan. Nang mamatay ang aking ama, naubos niya ang lahat ng ari-arian at pera sa bangko dahil sa kaniyang bisyo.Nang mabaon siya sa napakalaking utang kay Don Roberto, wala na siyang maipambayad. At doon nagkaroon ng palitan ang dalawa.“Maganda ang anak-anakan mo, Eliana,” iyon ang narinig kong sabi ni Don Roberto noong minsang pumunta siya rito sa bahay bago mangyari ang aksidente sa akin. “Ibigay mo siya sa akin bilang asawa, at kalimutan na natin ang lahat ng utang mo.”“Si Alyzza ba? Eh ang bata pa nun, grabe ka naman magbiro!” pabiro pang tina