Ang Inosenteng Maid ni Lord Master의 모든 챕터: 챕터 241 - 챕터 250

Paulit-ulit kong kinukurap ang aking mga mata. Nagbabakasali na may makita pang ibang bagay bukod sa buwan, ngunit kahit dukutin ko pa palabas ang aking mata ay wala ng pag-asa. Walang pag-asa na makilala pa ang kinaroroonan ko. Umakyat lahat ng kaba ko sa dibdib nang sinubukan kong igalaw ang katawan ko. Wala ni isa ang nais maigalaw, para bang may kumukontrol sa akin."Jshsbsbdndbdj…" subok kong salira kaso, holy sh*t! Kahit ang bibig ko ay hindi na rin maibuka. Ano bang nangyayari sa akin?Marahas kong ipinikit ang aking mga mata, magbabakasaling magising kung ako man ay binabangungot. Ngunit nadismaya na lang ako nang ganoon pa rin ang bumungad sa akin. Kaba at pananayo ng aking balahibo sa katawan ang tanging naramdaman ko nang may lalaking tumayo sa harap ko. Lalaking blangko ang mukha subalit kitang-kita ng dalawang mata ko ang pagsilay ng ngisi sa kaniyang labi. "Who are you?!" saglit akong nagulat nang walang kahirap-hirap kong naibuka ang bibig ko. "Who are you?!" pag-uul

Hindi pa nakaka-isang minuto akong nakaupo sa silya ko nang tumayo sa harap ko ang kaklase kong babae, isa sa ka-grupo ko sa seminar. "Pag-aralan mo 'yan..." padabog niyang nilapag sa mesa ko ang isang libro. Saglit niya pa akong tinitigan bago nagmartsang paalis. Napabuntong hininga na lang ako nang makita ko ang kakapalan ng bigay niya. Dinampot ko ito saka ko ipinasok sa bag ko. Hindi ko alam kung ba't ako ang napili nilang pagkatiwalaan sa discussion. Alam naman nilang hindi ako pala-salitang tao. Bahala sila.Lahat ay tumahimik at umayos ng upo nang pumasok ang terror naming professor. Tutok na tutok ako habang seryoso niyang pinapaliwanag ang mga teaching strategies. Isa siya sa nakilala kong guro dito na madali niyang ipaintindi sa kaniyang estudyante lahat ng mga aralin. Strikta siya kung strikta pero may silbi naman pagiging strikta. Hinanda ko ang sarili ko nang tapos na siya sa kaniyang discussion. Paniguradong magpapa-oral na naman siya.At mukhang tama ang hinala ko

"Nice to see you again, Jinah…”I smiled at him before sitting down, meeting his gaze. I could see his entire face clearly now.“How was your day?” he asked.I paused for a moment, trying to think of everything that had happened to me today. I automatically smiled when someone came to mind."Midenna and I—""Stop!" Midnight cut me off before I could even tell him about everything that happened throughout my day.Before I could do anything, he suddenly disappeared. What happened?*****Tatlong libong pera ang nakalatag sa gilid ng kama ko ang bumungad sa akin kinabukasan. Dinampot ko ito at nilagay sa bag. Baka galing dito kanina ang aking ama at hindi ko man lang natunugan. Kulang pa ito para pangbayad sa lahat nang pinamili sa akin ni Midenna, pero ayos lang. Isunod ko na lang ang iba sa susunod kong allowance. Mabilis akong bumaba nang makarinig ako ng katok galing sa pintuan. Hindi ko pa nabubuksan pero may pakiramdam na ako kung sino ito."Hi, Janella ko!" I knew it. "Ano na n

Ilan sandali pa ay isa-isang dumating ang mga katulong nila, dala ang mga pagkain. Napangiwi na lang ako nang isa-isa nilang binuksan ang mga takip ng mga dala nilang tupperware. Lobster, caviar at mga italian veal dishes ang lahat ng nakahain sa harap namin. Holy sh*t. Ito na ba ang pinagyayabang ng Midenna'ng ito? "Namamangha ka ba o ano?" kuryoso niyang tanong. Kinibitan ko lang siya ng balikat. Mababasag lang ang kayabangan niya kung sasabihin kong hindi. "Ang hirap mong basahin, grabe!" bigo niyang iling sa akin. "Sa’yo na mismo nanggaling. Anak ako ng dating gobernador. So what do you expect from me?" seryoso kong tugon sa kaniya. "O, well," he shrugged. "Kaysa naman sa pandesal mo kanina..." then he laughed. Muntik ko na naman siyang masapak. "Kidding!" he flashed a peace sign.Patikim-tikim lang ako sa lahat nang hinanda nila. Habang siya'y wagas kong makasubo na tila mauubusan ng pagkain. "Are you in a hurry?" hindi ko na napigilang magtanong. "Oo," tango niya. "Mag

Lumipas ang ilang minuto na ganoon ang naging ayos namin. Salita siya nang salita habang ako'y kunwaring nakikinig. Kung sana tinanggap na lang niya ang tatlong libo kahapon, baka wala na siya rito ngayon. "Simulan mo na ang pagluluto…" utos niya.Tinanguan ko siya at nagtungo na sa kusina. Wala akong masyadong alam sa pagluluto pero bahala na. Kagustuhan niya 'to kaya pagtiisan niya. "Mukhang masarap, ah!" nakangiti niyang titig sa nilapag kong ulam sa harap niya. "Ano ngang pangalan nito?" dugtong niya. "Sinampalokang tilapia. Natutunan ko sa nanay ko." "Ow... that." tila windang niyang sabi.Akala ko ay may sasabihin pa siya pero nang sinimulan niyang kainin ang luto ko, nagkibit-balikat na lang din ako. "Maasim siya..." nakangiti niyang komento. Tahimik ko na lang siya tinanguan. Sa totoo lang, ang bob* nang sinabi niya. Malamang maasim dahil sa sampalok, tsk. "Oo nga pala," biglang bigkas niya sa kalagitnaan ng kain namin. "May perya sa kabilang bayan, punta tayo?" Dahi