Todos los capítulos de Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Capítulo 231 - Capítulo 240

"Hawakan niyo ang babaeng 'yan!" utos ni Don Roberto sa kaniyang dalawang tauhan nang tuluyan na nilang mabuksan ang pinto ng aking silid.Pinaghalong panginginig at pamamanhid ang nangibabaw sa buong katawan ko habang nanghihina akong nakasandal sa dingding, nakahawak pa rin nang mahigpit sa aking cellphone. Lumapit sa akin ang dalawang malalaking lalaki na may mga nakakatakot na ngisi sa kanilang mga mukha."Huwag kayong lalapit sa akin!" takot na takot kong siga habang pilit na humahanap ng anumang pwede kong maipangdepensa sa sarili ko. "T-Tumawag na ako ng pulis! Sinumbong ko na kayo! Mga demonyo kayo!""Pulis?" natatawang sabi ni Eliana habang nakatayo sa likuran ni Don Roberto. "Sino namang pulis ang paniniwalaan ka, Alyzza? Walang tutulong sa'yo rito. Mas mabuti pang sumama ka nang maayos kay Don Roberto kung ayaw mong masaktan!"Wala talaga siyang kasing demonyo! Oo't hindi naman talaga niya ako anak pero pamilya niya pa rin ako! Anak ako ng kakambal niyang inahas niya! Tunay

Dahil sa matinding gulo ng aking isip at takot na maibenta kay Don Roberto, tumakbo ako nang walang lingon-lingon sa kalsada habang bumuhos ang malakas na ulan noong gabing iyon. Umiiyak ako, kumikirot ang aking sugatang ulo, at wala akong kahit kaninong pwedeng takbuhan.Takbo lang ako nang takbo, hanggang sa kusa akong natigil at napapikit na lang.Isang nakakabinging pagpreno ng gulong ang umalingawngaw sa paligid! Sa kakatakbo ko ay hindi ko namalayan na nasa gitna na pala ako ng kalsada. Mariin ang pagkakapikit ko, kusang tinanggal ang posibilidad na mababangga na ako. Nang akala ko ay katapusan ko na talaga, napadilat ulit ako nang hindi ako nabangga ng sasakyang iyon. Ilang pulgada na lamang ang layo ng bumper ng sasakyan sa aking mga tuhod nang makita ko ito. Bumukas ang pintuan ng sasakyan at mabilis na bumaba ang drayber kasunod ang may-ari niyon. Si Ymilio!Iyon pala ay sinundan at pinaghahanap pala niya ako sa kaniyang mga tauhan mula nang bigla akong mawala sa ospital ku

Inabot ni Ymilio ang selyadong brown envelope mula sa kamay ng kaniyang punong bodyguard. Kung titingnan ay parang wala lang sa kaniya ang hawak niyang dokumento ngunit kitang-kita ko ang bahagyang pag-igting ng kaniyang panga habang binubuksan ang tali niyon. Inilabas niya mula doon ang ilang pahina ng mga lumang dokumento, mga orihinal na titulo ng lupa, at isang may dilaw na papel na naglalaman ng sulat-kamay ng kaniyang pumanaw na amang si Don Fernando na napag-alaman kong tunay niyang ama. Habang nagpapasalin-salin ang kaniyang tingin sa bawat linya ng dokumento, dahan-dahang napalitan ng matinding galit ang kaniyang mga mata. Ang malamig at kalmadong aura na nakasanayan ko sa kaniya ay biglang napalitan ng nakakapangilabot na poot. Dahil doon ay lalong nagsalubong ang mga kilay ko dahil sa matinding pagtataka. “B-Bakit, Ymilio… anong meron d'yan?” hindi ko na naiwasang magtanong.Humarap siya sa akin at muli siyang naupo sa kinauupuan niya sa gilid ng aking kama. Kinuha niya a

Ika. Alam ko na ang tungkol sa kaniya. Kinuwento na sa akin ni Ymilio kung bakit iyon ang tawag niya sa akin noon, sa kadahilanang iyon ang babaeng una niyang minahal. At sa kagustuhan niyang makalimot, sinubukan niyang ilipat iyon sa akin kahit kahibangan ang naisip niya. Nagalit ako noong sinabi niya sa akin ang tungkol doon. Pero hindi pa tumagal ng isang araw ang galit ko na iyon. Sa dami ng nagawang mabuti sa akin ni Ymilio, walang wala iyon sinabi doon. Isang pagkakamali lang iyon. Madaming rason para mapatawad ko siya. At iyon ang mas matimbang sa akin. Matapos ang isang linggo at nang ganap na akong magaling at malakas, ang unang lugar na pinuntahan namin ni Ymilio ay ang provincial detention center kung saan nakakulong sina Eliana at Don Roberto. Ito ang huling hakbang na kailangan kong harapin upang tuluyang maputol ang hinanakit ko sa aking nakaraan.Habang naglalakad kami sa kahabaan ng malamig at sementadong hallway ng presinto, hawak-hawak ni Ymilio ang aking kamay. An

“I’m Midnight. The guy who comes at midnight…”“I’m Midnight. The guy who comes at midnight…”“I’m Midnight. The guy who comes at midnight…”Mabilis akong napabangon mula sa pagkakahiga. Habul-habol ang aking malalaking hininga. Hindi magkamayaw sa paghulog ang mga pawis galing sa aking noo.Muli akong nagpakawala nang matinding buntong-hininga bago ako tumayo sa aking kama. Mabilis kong inabot ang baso ng tubig na nakalatag sa side table ko saka ko ito ininom. "Anong klaseng panaginip 'yon..?" balisa kong tanong sa aking sarili. "S-Sinong Midnight?" Maingat kong binalik ang baso sa lalagyan. Sunod kong inilibot ang aking paningin sa loob ng aking silid. Madilim at patay ang ilaw.Tumigil ang aking mata nang mabaling ito sa bukas na bukas kong bintana. Sa hindi malamang dahilan, dinala ako ng aking sariling mga paa patungo roon. Tanaw na tanaw ko mula dito ang kabilugan ng buwan sa kalangitan. Agad akong napayakap sa sarili nang umihip nang malakas na hangin. Muli na sana akong ba