Todos los capítulos de Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Capítulo 271 - Capítulo 280

Madilim na paligid ang bumungad sa akin pagkalabas ko sa hospital. Sa tantya ko, alas dyes na ng gabi ngayon. Hindi pa nakakaisang oras ay nakarating na ako sa aking bahay. Mabuti na lang at hindi kalayuan dito ang ospital. Isa pa, agad na may pumara sa akin na tricycle kanina papunta dito. Diretso akong humilata sa aking kama. May pasok pa bukas kaya kailangan kong bumawi ng tulog. Kinabukasan ay nakangiting Midenna ang kumakaway sa akin pagkakandado ko pa lang ng gate ng bahay. Hindi ko siya pinansin. Dumiretso akong sumakay sa nakaparada nilang kotse. Talak siya nang talak habang nasa kalagitnaan kami ng byahe papuntang school. Ako nama'y tahimik na lang na nakatingin sa labas, nagkukunwaring nakikinig sa mga walang kwenta niyang kuwento. "Salamat sa paghatid," pananalamat ko nang nasa tapat na kami ng pintuan ng aking room. Tinanguan niya lang ako sabay ginulo ang kakasuklay ko lang na buhok ko. Hinintay kong tuluyan siyang makaalis bago ako tuluyang pumasok sa loob. Naging

Everyone turned their heads toward me. Yung iba, parang sila pa ang kinakabahan para sa 'kin. Yung iba naman, natutuwa na nakatingin sa akin. This isn't cool anymore. Nilakasan ko ang loob ko saka ako tumayo. Saglit kong nilingon si Shen na ngayon ay nakangising aso na tila ewan. Bitch!"You can't just reject my question, Miss Benedict..." muling baling ni Ma'am kay Shen, ignoring me. “Just because you’re the daughter of our school principal doesn’t mean you have the right to point fingers at your classmates. Be responsible," Ma'am shook her head out of frustration. "Umupo ka na, Miss Salazar..." saglit niyang lingon sa akin. I nodded before sitting back in my seat. Mabuti na lang talaga. "Ano, Miss Benedict?" boses na nanghahamon ni Ma'am kay Shen. Hindi siya sinagot ni Shen, bagkus ay padabog siyang umupo sa kaniyang silya. Lahat ay napasinghap dahil sa ginawa niya. We were all waiting for Ma’am’s next move. Nakatitig lang siya kay Shen habang kitang-kita sa kaniyang mata ang m

Years have passed since Ethan left me. He moved to China to pursue his studies, leaving me behind with his family. A family that made my life even more miserable.Hindi siya nagpaalam sa akin, ni hindi nga ako nagawang kamustahin kahit pa alam niya ang trato sa akin ng kaniyang mama at kapatid. Galit na galit ako sa kaniya, lalo na sa kaniyang pamilya. Back then, he always stood up for me whenever his mother scolded me or treated me badly. Hindi rin pumapayag ang kaniyang nakababatang kapatid na hindi makisabay sa kamalditahan ng kanilang mama. Oo, kapatid ko rin siya sa ama pero kahit kailan, hindi niya ako tinuring ng ganoon. Svcks it is. Wala akong magagawa.Laging wala sa bahay si Papa, sa kadahilanang siya pa ang kasalukuyang gobernador. Svcks it is again. Sarili kong ama, pero walang kamalay-malay sa sinasapit ng kaniyang anak. Sinubukan kong magsumbong sa kaniya, nagbakasali akong pagsabihan niya ang kaniyang pamilya, ngunit taliwas sa inaasahan ko ang nangyari. Walang Ethan

Unang bumungad sa akin ang mga litratong walang kulay. Halatang lumang-luma na at puro ito black and white. “Nothing special,” I murmured again before proceeding to the next page.Sunod na bumungad sa akin ang iba pang black and white na mga litrato. "Okay," muli kong bulong saka ako ulit bumuklat ng isa pang bese. "Psh," hindi ko na naiwasang mapairap nang pareho-parehong black and white ang nakita ko. Padabog ko itong isinara saka ko ulit ito tinitigan nang masinsinan na para bang binabasa ang kaloob-looban kahit wala naman talagang espesyal na nakapaloob. "Sh*t!" napamura na lang ako nang bigla na lang nawala ang ilaw.Kasabay nito ang mabilis kong pagtayo ang paghulog ng photo album sa sahig. Yumuko ako upang kapain ang sahig, ngunit mabilis akong napaatras nang may naramdaman akong kamay, isang malamig na kamay ang nakapa ko."Holy god." tanging nasambit ko habang nag-unahan sa pagtayo lahat ng balahibo ko sa katawan. "Jinah.""Holy god that full of mercy, please help me!"

Sarkastiko akong nagbuga ng hangin. Nilagpasan ko siya. Bumalik ako saaking upuan saka ako kalmadong umupo. Sumunod siya sa akin habang kunwaring naluluha. Walang gana ko siyang tiningnan diretso sa kaniyang mata nang siya'y tumayo sa harap ko. I may look calm in other people’s eyes, but God knows how badly I want to kill her right now. Wala pa siyang sinasabi pero hindi rin ako mangmang para hindi mahalatang pinagbibintangan niya ako, intentionally. Mas lalo akong lihim na nainis nang malingunan ko ang mga natitirang kasama namin. Halata din sa pagmumukha nila na parehas lang ang kanilang iniisip ngayon, na ako ang kumuha ng relo. Damn this people."Ano, Jinah? Open your bag now," maawtoridad na utos saakin ni Shen. Hindi ako gumalaw, bagkus, mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Wala ng luhang lumalabas sa kaniyang mata. Naubos ata sa kadramahan. "Ano ba talaga ang problema mo saakin? You're always hitting me," tukoy ko sa pinaggagawa niya saakin nitong nakalipas na araw."H