เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

แสงแดดยามสายที่สาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ซึ่งเปิดอ้ากว้าง ทอดตัวลงมาเป็นลำแสงสีทองอร่าม อาบไล้ไปทั่วบริเวณพื้นกระดานไม้ที่เพิ่งได้รับการขัดถูจนสะอาดสะอ้าน หมิงหลินเชี่ยนนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ากล่องไม้แกะสลักใบเก่า ลมหายใจของเธอเข้าออกอย่างเชื่องช้าและลึกซึ้ง พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังกระหน่ำรัวอยู่ภายในอก เสียงกริ๊กเบาๆ จากกลไกของแม่กุญแจทองเหลืองที่ถูกปลดล็อก ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท มันเป็นเสียงที่เปรียบเสมือนกุญแจดอกสำคัญที่กำลังจะเปิดประตูบานใหญ่ ข้ามผ่านความยากจนข้นแค้นและชีวิตที่แสนจะอัปยศอดสู ไปสู่อนาคตที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้มือที่อวบอูมและหยาบกร้านของอดีตราชินีคอร์ตหญ้ายื่นออกไปเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง เธอไม่ได้รีบร้อนที่จะกระชากฝากล่องให้เปิดออกในทันที ทว่ากลับใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ค่อยๆ สัมผัสไปตามลวดลายแกะสลักรูปนกกระเรียนที่หน้ากล่องอีกครั้ง เพื่อซึมซับความรู้สึกและร่องรอยของกาลเวลาที่สลักลึกอยู่บนเนื้อไม้ จากนั้นเธอจึงใช้หลังมือปัดฝุ่นละอองเม็ดเล็กๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บริเวณขอบฝากล่องออกอย่างเบามือและทะนุถนอม ราวกับกำลังปัด

ความมืดมิดของรัตติกาลยังคงปกคลุมไปทั่วทุกอาณาบริเวณ ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีน้ำเงินเข้มจัดไร้ซึ่งแสงดาวจรัสแสง อากาศในยามเช้าตรู่ของช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงเจือปนไปด้วยความหนาวเย็นที่แหลมคมและเสียดแทงทะลุเสื้อผ้า ภายในห้องเช่าซอมซ่อที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงสายลมพัดลอดผ่านช่องแตกของบานหน้าต่างไม้ หมิงหลินเชี่ยนลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด สติสัมปชัญญะของเธอแจ่มชัดและตื่นตัวอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องพึ่งพาแสงสว่างหรือเสียงนาฬิกาปลุกใดๆ นาฬิกาชีวภาพที่ถูกหล่อหลอมด้วยความมีระเบียบวินัยขั้นสูงสุดจากชีวิตอดีตนักกีฬาระดับโลก ทำหน้าที่ของมันได้อย่างไร้ที่ติหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ อย่างช้าๆ ความปวดเมื่อยล้าจากการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงเมื่อวานนี้ยังคงฝังลึกอยู่ตามเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณต้นขาและน่องที่ปวดร้าวราวกับถูกทุบด้วยของแข็ง ทว่าเธอไม่ได้ใส่ใจกับความเจ็บปวดทางกายเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย สำหรับเธอแล้ว ความเจ็บปวดคือเครื่องยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ และร่างกายนี้กำลังถูกหล่อหลอมให้แข็งแกร่งขึ้น ทว่าภารกิจในเช้าวันนี้ไม่ใช่การออกแรงเ

ย้อนกลับไปในห้วงเวลาเดียวกันกับที่หมิงหลินเชี่ยนกำลังจัดการถอนรากถอนโคนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินอยู่ที่ธนาคารประชาชนแห่งชาติ ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลหมิงซึ่งตั้งอยู่ในย่านผู้ดีของเมืองหลวง บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความหรูหราจอมปลอมที่ถูกฉาบเคลือบเอาไว้ด้วยความละโมบ นางเซินผู้เป็นนายหญิงของบ้านกำลังนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีแดงสดนำเข้าจากต่างประเทศ ร่างกายของเธอสวมใส่ชุดกี่เพ้าผ้าไหมทอมือเนื้อละเอียดที่ตัดเย็บอย่างประณีต ข้อมือและลำคอประดับประดาไปด้วยหยกและทองคำที่ส่องประกายระยิบระยับล้อแสงไฟระย้าบนเพดาน เธอกำลังจิบชาอูหลงชั้นเลิศด้วยท่วงท่าที่พยายามดัดแปลงให้ดูสูงส่งราวกับสตรีชั้นสูง หมิงฉู่หนิงบุตรสาวสุดที่รักก็นั่งอยู่ไม่ไกล หญิงสาวกำลังส่องกระจกเงาบานเล็กในมือ พลางทาบสร้อยคอไข่มุกเส้นใหม่ลงบนลำคอระหงด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหลงตัวเอง ทั้งสองแม่ลูกกำลังเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองที่พวกตนคิดว่าได้ช่วงชิงมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าความสุขจอมปลอมนั้นก็ต้องพังทลายลงในพริบตา เมื่อชายวัยกลางคนผู้ทำหน้าที่เป็นสมุห์บัญชีประจำตระกูลวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาภายในห้องรับแขก ใบ

หมิงหลินเชี่ยนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโกรธเกรี้ยวและความโลภที่ลอยคละคลุ้ง แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรงอย่างผ่าเผยและสง่างาม ร่างกายที่อวบอ้วนไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อรังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบที่ทอประกายเยียบเย็นดุจน้ำแข็งยังคงจ้องมองภาพความน่าสมเพชตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า ปราศจากความหวาดกลัว ปราศจากความโกรธแค้น มีเพียงความสงบนิ่งที่กดดันจนทำให้บรรยากาศภายในห้องแคบๆ อึดอัดจนแทบจะขาดใจ สำหรับอดีตราชินีคอร์ตหญ้าระดับโลก ผู้ซึ่งเคยเผชิญหน้ากับเสียงโห่ร้องกดดันจากผู้ชมหลักหมื่นในสนามแข่งขัน เสียงด่าทอของสตรีสองคนนี้เปรียบเสมือนเพียงเสียงแมลงหวี่ที่บินวนอยู่ริมหูเท่านั้น เมื่อเสียงด่าทอเงียบลงและถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบเหนื่อยของสตรีผู้พ่ายแพ้ต่ออารมณ์ตนเอง หมิงหลินเชี่ยนจึงค่อยๆ คลายท่อนแขนที่กอดอกออก ปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัวอย่างสบายๆ ก่อนจะขยับริมฝีปากที่แห้งแตก"ด่าจบหรือยัง"น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ ทว่ากลับดังกังวานและก้องลึกไปถึงก้นบึ้งของจิตใจผู้

เสียงกระแทกของบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วทั้งห้องเช่าซอมซ่ออันเงียบเหงา แรงกระแทกนั้นมหาศาลมากพอที่จะทำให้ฝุ่นผงสีเทาหม่นซึ่งเกาะกุมอยู่ตามขอบวงกบร่วงหล่นลงมาสู่พื้นกระดานเบื้องล่างราวกับม่านหมอกจางๆ หมิงหลินเชี่ยนยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตู มือที่อวบอูมและหยาบกร้านของเธอยังคงจับอยู่ที่กลอนเหล็กเย็นเยียบ เธอออกแรงดันสลักโลหะที่ขึ้นสนิมให้เลื่อนเข้าไปขัดกับช่องรับอย่างแน่นหนา เสียงกลอนเหล็กที่เสียดสีกันดังกังวานเป็นจังหวะสุดท้าย เป็นเสมือนประกาศิตที่ยืนยันการปิดตายเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างตัวเธอและโลกภายนอกอันแสนวุ่นวายได้อย่างสมบูรณ์แบบเมื่อบานประตูถูกล็อกอย่างแน่นหนา สตรีร่างอ้วนท้วนก็ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากกลอนเหล็ก เธอทิ้งน้ำหนักตัวพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูไม้ที่เย็นเฉียบ เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า ลมหายใจที่เคยถูกกักเก็บไว้ด้วยความตึงเครียดจากการเผชิญหน้ากับศัตรู ถูกพ่นระบายออกมาทางริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นทางยาว เสียงถอนหายใจนั้นไม่ได้แฝงไปด้วยความท้อแท้หรือความอ่อนแอ แต่มันคือการปลดปล่อยความอึดอัด การปัดเป่าเศษซากความรำคาญใจ และการสลัดทิ้งพายุอาร