All Chapters of Accidentally Pregnant With The CEO's Child: Chapter 21 - Chapter 30

ALINA MONTEJO POV Hindi ako masyadong nakatulog pagkapasok ko sa kwarto kagabi pagkatapos ko siyang asarin at tawaging Dada. Pakiramdam ko, masiyado akong nadala sa bugso ng emosyon. Pero habang nakatitig ako sa kisame bago tuluyang dalawin ng antok, narealize ko na tama lang naman ang ginawa ko. Apat na taon kong binuhat ang bigat ng pagtatago at ang takot na baka balang araw ay matunton kami ng mga Ramirez. Nung mga sandaling nakorner ako ni Ezekiel sa kusina bago magising si Kian, nung inayos niya ang buhok ko at sinabing hindi ko na kailangang harapin ang lahat nang mag-isa, parang may kung anong load ang biglang nawala sa mga balikat ko. Masakit mang aminin sa sarili ko, pero ang sarap din pala sa pakiramdam na may isang Ezekiel Valencia na nakatayo sa harap mo para maging kalasag. Yung alam mong kahit gaano kalaki ang impluwensya ng kalaban, mas mayaman, mas makapangyarihan, at mas ruthless ang lalaking kasama mo ngayon sa bahay. Kaya nung nagising si Kian at tinanong kung ano

ALINA MONTEJO POV Nabitawan ko halos ang phone ko nung marinig ko ang iyak ni Rina. Ang buong katawan ko na kakapakalma lang mula sa legal office kaninang umaga ay biglang nanigas sa takot. "Rina? Rina, makinig ka sa akin. Nasaan ka ngayon? Naka-lock ba ang mga pinto niyo?" Sunod-sunod ang tanong ko, ramdam ko ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa ulo ko at ang panginginig ng mga tuhod ko. "O-Opo, Ate... andito ako sa loob ng kwarto, naka-lock 'yung pinto," sagot ni Rina sa kabilang linya, humihikbi pa rin. "Pero nasa labas sila sa may gate, sumisigaw. Sabi nila, alam daw nilang lumipat ka sa Maynila pero kapag hindi ka sumagot sa mga tawag nila, may mangyayaring masama sa amin ni Nanay dito." "Huwag kayong lalabas, Rina. Tatawag ako ng tulong, sandali lang—" Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, biglang kinuha ni Ezekiel ang phone mula sa kamay ko. Hindi ko man lang napansin na lumapit na pala siya nang husto sa tabi ko. Seryoso ang mukha niya, at ang mga mata niya ay parang pusa n

EZEKIEL VALENCIA POV Nang makita kong mabilis na tumalikod si Alina patungo sa kusina para kumuha ng tubig, hindi ko napigilang mapangiti nang tipid. Namumula na naman ang mga pisngi niya. Alam kong naiilang siya dahil ibinuko siya ng anak namin tungkol sa mga sinasabi niya sa bata kapag wala ako. Pero sa totoo lang, masarap sa pakiramdam. Ang malaman na sa kabila ng lahat ng pagtataray niya, tinitingnan niya ako bilang tagapagtanggol nilang mag-ina... malaking bagay 'yun para sa akin. Hinalikan ko si Kian sa buhok bago ko siya hinayaang bumalik sa playroom kasama si Nanny Cora para basahin ang bago niyang encyclopedia tungkol sa mga dinosaur. Nang masiguro kong nakasara na ang pinto ng kwarto ng bata, tumayo ako at sumunod kay Alina sa kusina. Seryoso siyang nakatitig sa baso ng tubig na hawak niya. Niluwagan ko ang dalawang butones ng polo shirt ko habang nakasandal sa may kitchen island, pinapanood ang bawat paggalaw niya. Kung iisipin, napakabilis ng mga pangyayari ngayong ara

ALINA MONTEJO POV Nung marinig ko 'yung huling sinabi ni Ezekiel bago ako nag-asikaso kay Kian para sa hapunan, parang nagkaroon ng sariling thermostat ang mukha ko. Manatili ka lang sa tabi ko at sa tabi ng anak natin, sapat na 'un sa akin. Simple lang naman ang mga salita niya, pero kung paano niya sabihin na parang wala siyang duda, doon ako pinaka-nadadale. Buong hapunan, tahimik lang ako habang nilalagyan ng pagkain ang plato ni Kian. Nag-uusap sila ni Ezekiel tungkol sa kung anong cartoon character ang magaling mag-drawing, at ako naman, busy sa pagpapakalma ng sarili ko. Nerealize ko na habang lumilipas ang mga araw rito sa penthouse, unt-unti nang nawawala 'yung takot ko na baka temporary lang ang lahat ng ito. Pero kaakibat ng kapanatagan, andoon din ang takot na baka masyado akong masanay sa karangyaan at proteksyon na ibinibigay niya, tapos sa huli, maalala ko na lang bigla na nagsimula lang kami sa isang pagkakamali sa fertility clinic at sa isang pirasong kontrata. Pag

ALINA MONTEJO POV Mabilis na lumipas ang oras nung makalipat sina Nanay at Rina rito sa penthouse gamit ang private elevator. Nawala ng kaunti ang bigat sa dibdib ko habang pinapanood ko si Kian na tuwang-tuwa na ipinapakita ang mga laruan niya sa kanyang Lola at Tita. Ang sala ni Ezekiel na madalas ay tahimik at pormal ay napuno ng ingay at tawanan ng pamilya ko. "Naku, Alina, ang ganda talaga rito," bulong ni Rina habang nakadungaw sa glass wall, hawak ang baso ng juice na ibinigay ni Nanny Cora. "Pero alam mo, medyo nakakalula. Parang bawat galaw mo rito, baka may mabasag kang milyun-milyon ang halaga." "Nangangapa pa nga rin ako, Rina," sagot ko habang tinutulungan si Nanay na maghiwa ng mansanas para kay Kian. "Isang buwan pa lang naman kami rito ni Kian. Kung hindi lang dahil sa kaligtasan ng bata, mas gusto ko pa rin doon sa lumang apartment natin na kahit maliit, pamilyar ang paligid." "Pero iba ang sitwasyon ngayon, anak," seryosong sumingit si Nanay sa usapan, ibinaba an