《Accidentally Pregnant With The CEO's Child》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

EZEKIEL VALENCIA POV Ipinatong ko ang magkabilang siko sa mesa at hinilot ang sumasakit kong peluka. Pagkaalis ni Robert para bumaba sa lobby, muling naging tahimik ang study room. Tiningnan ko ang blangkong screen ng laptop ko bago ibinaling ang paningin sa bintana na nagpapakita ng naglalakihang mga ilaw ng siyudad. Kahit gabi na, buhay na buhay ang Makati, pero ang isip ko ay naiwan pa rin sa mga nagdaang araw—mula nung mahanap ko si Alina sa probinsya hanggang sa pagharap namin sa korte kaninang umaga. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman ko ang bigat ng mga pagkakamali ko. Limang taon. Limang taon kong pinalaki si Kian na iniisip na iniwan siya ng sarili niyang ina pagkatapos makuha ang pera ng mga Vance. Naniwala ako sa mga pekeng dokumento, sa mga pekeng pirma, at sa mga kwento ni Katrina na binuo lang pala ng kasakiman. Galit ako sa sarili ko. Bilang CEO ng Valencia Corporation, sanay akong mag-imbestiga sa bawat detalye ng negosyo bago pumasok sa

ALINA MONTEJO POVTinitigan ko ang hawak ni Robert na papel na may opisyal na selyo ng korte. Pakiramdam ko, may isa na namang malaking pader na itinayo si Ezekiel sa paligid namin para siguraduhing hindi makakatakas ang mga Vance. Yung pangalan ni Katrina, pati ng mga magulang niya, malinaw na nakasulat doon sa unahang bahagi ng dokumento."Sigurado na ba 'to, Attorney?" tanong ni Nanay mula sa likod ko, medyo lumapit siya para makisilip din sa lamesa. "Ibig sabihin, hindi na sila pwedeng sumakay ng eroplano palabas ng Pilipinas?""Opo, Nanay," magalang na sumagot si Attorney Mendoza. "Naka-flash na ang pangalan nila sa lahat ng terminals ng airport at maging sa mga seaport natin. Kung subukan man nilang dumaan sa backdoor o gumamit ng pribadong eroplano, alerto na ang Bureau of Immigration."Napaupo ako sa tabi ni Ezekiel habang pinapanood ko siyang lagyan ng pirma ang ilang resibo ng court fees na iniabot ng abogado. Ramdam ko ang unt-unting pagbaba ng natitirang bigat sa dibdib ko

ALINA MONTEJO POVNanatili akong nakaupo sa sofa habang pinapanood si Kian na tuwang-tuwa na kandong ni Ezekiel. Ang liit ng anak ko kumpara sa bulto ni Ezekiel, pero kung titingnan mo silang magkasama, kitang-kita ang pagkakahawig nila sa hugis ng ilong at sa singkit ng mga mata. Napangiti na lang ako nang mahina habang binubuklat ang drowing book na iniwan ni Kian sa tabi ko."Alina," tawag sa akin ni Ezekiel nang hindi inaalis ang tingin sa bata na abala na ngayon sa pag-ikot ng gulong ng isang maliit na laruang kotse. "Kinausap ko na rin si Attorney Mendoza tungkol sa mga legal na dokumento na kakailanganin natin sa Palawan. Robert already booked a private charter for us para hindi tayo dumaan sa commercial flights.""Mas ligtas nga siguro kung ganoon," sagot ko habang isinasara ang drowing book. "Kung sasakay tayo sa regular na eroplano, baka maunahan pa tayo nina Katrina sa pag-abang sa airport o kaya ay makasalubong natin ang mga reporter.""Exactly. Gagamitin natin ang private

ALINA MONTEJO POVTunog ng alarm sa phone ko ang gumising sa akin. Marahan kong kinapa ang ibabaw ng nightstand para patayin 'yun bago pa man magtuloy-tuloy at magising si Kian. Dilat na dilat ang mga mata ko agad, walang bakas ng antok. Paano ba naman, buong gabi yata akong pabaling-baling sa higaan habang iniisip ang byahe namin ngayon papuntang Palawan.Bumangon ako nang dahan-dahan, sinisiguradong hindi mayayanig ang kutson. Tiningnan ko muna ang anak ko. Mahimbing pa rin ang tulog niya, yakap-yakap ang paborito niyang asul na unan habang medyo nakabukas ang bibig. Hinalikan ko ang noo niya bago ako tuluyang tumayo para pumunta sa banyo.Mabilis lang akong naligo at nag-ayos ng sarili. Pinili kong magsuot ng simpleng maong na pantalon, puting t-shirt, at binalikan ko rin 'yung manipis na jacket na pinuna ni Rina kagabi. Mas komportable ito para sa byahe. Pagkabitbit ko sa maliit kong duffel bag, saktong paglingon ko sa wall clock ay alas-kwatro na ng madaling-araw.Eksaktong dalaw

ALINA MONTEJO POVMabilis na tumayo ang nurse mula sa likod ng desk niya. Halos mayanig ang hawak niyang ballpen nung marinig ang salitang 'subpoena' at makita ang seryosong mukha ni Sheriff Santos. Hindi na siya nagdalawang-isip na iwan ang computer niya para pumunta sa tapat ng pinto ng opisina."S-sige po, sandali lang po. Lalapitan ko lang si Doc," nauutal na sabi nung nurse bago dahan-dahang kumatok at sumilip sa loob.Narinig ko ang mahinang bulungan sa loob ng kwarto. Ilang saglit pa, bumukas ang pinto at lumabas ang isang matandang babae na may kasamang dalaga—mukhang 'yun 'yung pasyente na binabanggit kanina. Nagmamadali silang naglakad palabas ng clinic, halatang natakot sa dami ng mga lalaking naka-uniporme at naka-suit na nakatayo sa reception area."Sheriff Santos, pasok po kayo," tawag nung nurse na nakatayo na ngayon sa gilid ng pinto, habang nakayuko.Sumunod ako kay Ezekiel nung humakbang siya pasulong. Pumasok si Sheriff Santos kasama ang dalawang abogado, at kami na