All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain (SSPG/R18+): Chapter 81 - Chapter 90

Nakatitig lang si Kimmy sa kanya. Kitang-kita ang malaking pagtataka at pagkalito sa mga inosente nitong mata habang nagpapalipat-lipat ang tingin sa aming dalawa ni Kim. Para sa aking munting anak, ang lalaking pormal na nakatayo sa aming harap ay isang estranghero pa rin—isang simpleng kaibigan lamang na bigla na lang sumulpot sa kanyang buhay.Dahan-dahang bumuka ang maliit nitong bibig at nagtanong, "Why are you so concerned about me... when you're just Mommy's friend?"Sa isang iglap, tuluyang lumambot ang matitigas na linya sa mukha ni Kim. Ang nakatatakot at maawtoridad na lalaking nakipagbakbakan kay Gab kanina ay biglang naglaho. Isang napakatamis, napakalambing, at punong-puno ng walang kapantay na mapagmahal na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang nakatitig sa aming anak.Dahan-dahan siyang lumuhod sa gilid ng kama upang maging kapantay ang paningin ni Kimmy. Marahan niyang hinaplos ang maliit na kamay ng bata—mga kamay na may nakakabit pang intravenous tube—at bana

Nakahinga ako nang napakalalim. Tila ba may dambuhalang semento o mabigat na pasanin ang biglang nabunot mula sa aking dibdib. Sa sobrang panghihina ng aking mga tuhod at sa labis na kagalakan at pasasalamat sa Maykapal, napaluhod na lamang ako sa malamig na semento ng hallway."Thank you, Doctor... Thank you so much!" iyak ko habang patuloy na pinupunasan ng magkabilang kamay ang mga luhang walang patid sa pag-agos."She will be moved to the Pediatric Intensive Care Unit for observation, but we expect her to make a full recovery," dagdag ng Head Surgeon habang may maunawaing ngiti sa kanyang mga labi, bago ito pormal na tumango at dahan-dahang naglakad palayo kasama ang kanyang medical team.Ilang minuto pa ang lumipas nang dahan-dahang itulak ng mga nurse ang wheel bed ni Kimmy palabas ng operation room. nakapikit pa rin ang aking munting anak habang may nakakabit na oxygen mask at iba't ibang monitor sa kanyang maliit na katawan. Ngunit sa kabila ng mga apparatus, napansin kong ang

"Mommy... will Daddy come back?" muling tanong ni Kimmy habang tumitingin sa akin nang may pag-asa.Inabot ko ang kanyang munting kamay at pilit na ngumiti. "Magpagaling ka muna nang tuluyan, baby. That's what matters most right now, okay?"Tumango si Kimmy ngunit mananatili ang lungkot sa kanyang mukha habang ipinagpapatuloy ang paglalaro.Habang nakatitig sa aking anak, hindi ko mapigilang maglakad patungo sa balkonahe ng private room. Binuksan ko ang salaming pinto at lumabas. Ang malamig na hangin ng Paris ay agad na humalik sa aking mukha. Mula sa itaas ng ospital, kitang-kita ang malawak na kalye kung saan maraming sasakyan ang nagdaraan.Inilagay ko ang dalawa kong kamay sa barandilya at napabuntong-hininga.Bakit wala si Kim?Nasaan ang lalaking nagbanta sa akin sa loob ng van na kukunin niya ang karapatan sa kanyang anak kahit dumaan pa sa korte? Nasaan ang lalaking nagsabing ipatatanggal niya ako sa lahat ng trabaho sa Paris para lang mapilitan akong sumama sa kanya pabalik

Sa loob ng dalawang linggo, nagtanim ako ng matinding galit sa kanya. Inisip kong napakayabang niya, na pinalayas niya si Gab, na ibinunyag niya ang katotohanan kay Kimmy para lang manipulahin kami, at na nawala siya dahil nakuha na niya ang gusto niya. Yun pala... yun pala ay nakahiga siya sa kabilang dulo ng ospital na ito, nakakabit sa mga makina, at ipinaglalaban ang bawat paghinga niya matapos ibigay ang sarili niyang dugo para mabuhay ang aming anak."Gising na ba siya, Jay?" mabilis at nanginginig kong tanong habang pilit na tumatayo mula sa pagkakaluhod at hinahawakan ang mga kamay ni Jay. "Pakiusap, sabihin mo sa akin... gising na ba si Kim?!"Bumuntong-hininga si Jay. "Nagkaroon siya ng malay nitong nakaraang araw lang, Madam. Ngunit napakahina pa rin ng kanyang katawan. Hindi pa rin pantay ang tibok ng puso niya at kailangan pa rin niya ng tuloy-tuloy na oxygen support. Nung malaman niyang magaling na si Kimmy at maaari nang lumabas sa susunod na linggo, inutusan niya akon

Nang makalapit ako sa pinto ng Cardiac Care Unit, wala na roon ang dalawang guwardiya kanina, kaya pumasok sa akin ang matinding pag-asa. Dahan-dahan kong itinulak ang pinto at matagumpay na nakatapak sa loob ng kabilang wing. Ang malamig na amoy ng gamot at ang paulit-ulit na beeping sound ng mga heart monitor ang agad na bumalot sa akin.Mabilis kong hinanap ang VIP rooms kung saan karaniwang inilalagay ang mga kritikal na pasyente na may malalaking pangalan. Tinititigan ko ang mga pangalan sa bawat pinto habang hawak-hawak nang mahigpit ang clipboard sa aking dibdib.Pinto 402... Pinto 404... Pinto 406...Sa dulo ng hallway, nakita ko ang isang silid na may dalawang bantay sa labas at may nakakabit na biohazard at strict privacy sign. Alam ko—mararamdaman ng puso ko—na roon nakahiga si Kim.Huminga ako nang malalim at nagpatuloy sa paglalakad nang patungo sa pintong iyon, pilit na pinapanatiling pantay ang aking mga hakbang. Ngunit habang limang hakbang na lamang ang distansya ko m