All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain (SSPG/R18+): Chapter 71 - Chapter 80

Isang mapait, mabigat, at punong-puno ng pighating ngiti ang dahan-dahang sumilay sa aking mga labi. Bahagya akong napaatras at marahang inalis ang aking kamay mula sa kanyang pagkakahawak. Tinitigan ko ang lalaking nakatayo sa aking harap—si Gab, ang taong walang ibang ipinadama sa akin kundi ang labis na kabaitan at pag-aalaga sa nakalipas na mga araw."Gab... hindi mo pa ako lubusang kilala," mahina kong wika, habang halos tangayin at lamunin ng malamig na hangin ng gabi sa Paris ang aking boses. "Marami akong bitbit na sugat at madilim na nakaraan. At sa ngayon, wala na akong ibang espasyo sa puso ko bukod sa anak ko. Si Kimmy lang ang buo kong mundo."Tinitigan ako ni Gab nang may matinding katapatan at pag-unawa sa kanyang mga mata. Hindi siya natinag, hindi siya umatras, at walang anumang pag-aalinlangan sa kanyang tindig."Kilala kita bilang isang matatag, puno ng sakripisyo, at napakabuting ina, Mylene. At sapat na 'yon para sa akin," banayad ngunit pormal niyang sagot sa aki

Natigilan si Kim nang marinig ang lahat ng aking sinabi. Tila may malamig na balaraw na sumaksak sa kanyang dibdib sa bawat salitang lumabas sa aking bibig. Ang matitigas at puno ng galit niyang mga mata ay dahan-dahang napalitan ng matinding pagkabasag at kawalan ng maipangganti.Dahan-dahan niyang binitiwan ang aking mga balikat. Bagsak ang kanyang mga kamay na tila nawalan ng lahat ng lakas.At doon, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Ibinaling ko sa kanya ang anim na taong nakakulong na poot at pasakit. Ibinuhos ko ang lahat ng aking hinanakit, ang matinding galit, at ang bawat pighating pinagdaanan ko sa ibang bansa habang nanginginig ang aking buong katawan."Wala kang karapatang sumbatan ako, Kim!" humagulgol ako habang pinupukpok ang aking sariling dibdib sa harap niya. "Wala kang alam sa pakiramdam ng mangatal sa lamig habang naglalakad sa kalsada ng ibang bansa at walang makain! Wala kang alam kung paano magpakapuyat gabi-gabi para lang may pambili ng gatas at gamot ang a

Sa aking tantiya, kapag matagumpay na naoperahan ang bata sa tulong ng pinakamahusay na medical team na kinuha ko, lalabas din ito sa ospital sa loob ng isang buwan. At dito, sa mga susunod na araw na iyon, mananatili ang mag-ina sa piling ko—umayaw man si Mylene o pumayag. Gagawin ko ang lahat ng paraan, legal man o sa pamamagitan ng panggigipit gamit ang aking impluwensya, upang hindi na muling makalayo ang dalawa. Iuuwi ko sila sa Pilipinas, sa malaki at tahimik naming tahanan, at doon ay muli kaming bubuo ng isang pamilya at mamumuhay nang masaya.Habang iniisip ko ang larawang iyon—si Mylene na nakangiti sa aking tabi at si Kimmy na malusog na tumatakbo sa malawak na bakuran ng aming bahay—unti-unting napapawi ang matinding lungkot at pighati sa aking puso.Napasandal ako sa malambot na swivel chair ng aking VIP suite. Dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata habang itinataas ang kamay upang hawakan ang wedding ring na nakasabit sa aking leeg bilang pendant. Sa loob ng anim n

Lalong nagdilim ang mukha ni Mylene. Ang matinding inis at galit na kanina pa niya pinipigil ay tuluyan nang sumabog habang nakatitig sa akin."Kapalit? Ano?!" nanginginig ang boses niyang tanong habang mariing nakakuyom ang kanyang mga palad sa kanyang gilid. "Ano ang hihilingin mong kapalit sa lahat ng 'to, Kim? Sabihin mo sa akin ngayon din! Huwag mo akong daanin sa mga pa-libre at pabida mong tulong na parang ganyan lang kadaling bilhin ang anak ko! Ano ang kapalit na gusto mo?!"Pinagmasdan ko ang kanyang galit na mukha. Ang bawat linyang gumuguhit sa kanyang noo at ang mga luhang nag-uunahang pumatak sa kanyang pisngi ay malinaw na bakas ng hindi pa naghihilom na sugat.Huminga ako nang malalim, pilit na pinapanatiling kalmado ang aking boses kahit na pumipintig din ang sakit sa sarili kong dibdib."Saka ko na lang sasabihin sa 'yo..." mahinahon kong tugon habang iniIiwas nang bahagya ang aking tingin. "...kapag matagumpay at ligtas nang natapos ang operasyon ni Kimmy.""Ha!" Is

Ang aming mahina ngunit madidiing bulungan na hindi naririnig ng bata ay parang apoy na tumutupok sa akin. Bawat salitang lumalabas sa bibig ni Kim ay parang mga baril na nakatutok sa aking dibdib, habang ako naman ay patuloy na nagtitimpi para lamang hindi magwala sa harap ng aking anak.Bahagyang napangisi si Gab nang makita ang tensyon. Humarap siya kay Kim, walang takot na pumasok sa pagitan naming dalawa at pilit na ipinagtanggol ang aming kinalalagyan."Kung talagang ikaw ang asawa at ama..." malamig ngunit may pang-uuyam na wika ni Gab, habang pinalilibutan ng tingin ang buong kwarto, "...napakapabayang asawa mo naman para abutin nang ganito katagal bago matustusan ang gamutan ng anak mo. Anim na taon, Kim. Anim na taong si Mylene lang ang nagpapakapuyat at nagpapakasakit para lang maitawid ang buhay ng batang 'yan. Nasaan ka nung mga panahong 'yun?"Sa isang iglap, tuluyang nawala ang ngisi sa mukha ni Kim. Napalitan iyon ng matinding dilim at poot na tila ba handang bumalot