ログインHindi na kami naghintay pa ng sasabihin nila. Sa tulong ng security personnel na mabilis na humawi sa pagitan ng mga reporter at cameraman, naglakad kami nang mabilis patungo sa naghihintay na sasakyan.Habang naglalakad kami, patuloy pa rin ang paghabol ng mga boses mula sa aming likuran.“Rose Ann!”“Marco!”“Is it true?”“Are you hiding something?”“Did you betray Mason?”“Is Marco the father?”Hindi na lumingon si Rose Ann. Hindi na rin ako lumingon. Hindi ko na sila pinansin kahit na kumukulo ang dugo ko sa bawat salitang ibinabato nila sa aming likuran.Pagkapasok na pagkapasok namin sa loob ng sasakyan, agad na isinara ng security ang pinto.Nalunod ng katahimikan sa loob ng sasakyan ang ingay sa labas. Napabuntong-hininga si Rose Ann at isinandal ang kaniyang ulo sa kutson ng upuan. Pikit ang kaniyang mga mata habang mabilis pa rin ang kaniyang paghinga.Tahimik ako habang nakatitig sa aking mga kamao na pilit kong pinalalambot. Napatingin si Rose Ann sa akin.“Are you okay?”
Huminga nang malalim si Rose Ann. Inayos niya ang kaniyang tayo at humarap sa reporter na unang nagbanggit ng pregnancy at abortion.“Who told you that?” tanong niya sa isang malamig at matatag na boses.Biglang nagkagulo ang mga reporter. Nagsabay-sabay silang magsalita.“May source kami!”“May kumakalat na impormasyon sa media—”“May nagsabing mula sa kampo ninyo—”“Who?” mariing tanong muli ni Rose Ann.Tumahimik silang lahat. Walang makapagsalita nang deretso.“Kung may source kayo, sabihin ninyo sa akin kung sino,” hamon ni Rose Ann.Walang sumagot. Ang mga reporter na kanina'y napakaingay ay biglang nagtinginan sa isa't isa.“Kung may dokumento kayo, ilabas ninyo.”Tahimik.“Kung may medical record kayo mula sa Europe o kahit saan, ilabas ninyo.”Wala pa ring sumasagot.“Kung may proof kayo na niloko ko si Mason, ilabas ninyo ngayon din sa harap ng mga camera na 'yan.”Wala. Walang anumang papel, larawan, o ebidensya na maipakita ang sinuman sa kanila.Tiningnan sila ni Rose Ann
Nang makalabas kami ng airport pagkalapag na pagkalapag ng aming eroplano mula Europe, ang una lamang naming hinanap ay ang mga taong nakatakdang sumundo sa amin. Ang mga tauhan mula sa studio, o driver mula sa kanilang bahay. Pagod ang aming mga katawan mula sa mahabang biyahe. Ang gusto ko lang ay maihatid si Rose Ann sa kaniyang tahanan at makapagpahinga kami.Hindi ko inaasahan ang mga camera na biglang sumulpot mula sa kung saan. Hindi ko inaasahan ang madilim at nagmamadaling kawan ng mga reporter. At lalong hindi ko inaasahan ang napakaraming tao na nakaabang sa labas ng arrival area.Matagal kaming nawala, kaya hindi ko akalaing ang issue dito ay patuloy pang tumatakbo.“Rose Ann!”“Rose Ann, look here!”“Marco!”“Marco, one question!”Napahinto ako. Naramdaman ko agad ang paggaspang ng hangin sa aming paligid. Sunod-sunod ang nakakasilaw na flash ng mga camera habang mabilis na lumapit sa amin ang tatlong security personnel upang kami ay harangan at bakuran.“What's happenin
Ipinagpatuloy ko ang paghalik sa kaniyang katawan. Ang bawat sentimetro ng kaniyang balat ay tila isang banal na lupa na ngayon ko lamang natuklasan. Ang kaniyang amoy—ang pinaghalong sabon, gatas, at ang likas na amoy ng kaniyang katawan—ay lalong nagpapagulo sa aking isip."Marco... pakiusap..." daing niya, hindi na malaman kung ano ang gustong sabihin."Nandito ako, mahal ko. Nandito ako," paulit-ulit kong bulong sa kaniya.Inilipat ko ang aking mga kamay sa kaniyang baywang, dahan-dahang hinahaplos ang kaniyang balat na napakalambot at napakasariwa. Bawat haplos ko ay tinitiyak kong nag-iiwan ng bakas ng aking pagmamahal. Naramdaman ko ang kaniyang pagganti sa aking mga halik—mas masidhi, mas gutom, at mas bukas kumpara noong una.Wala nang mga pader na naghihiwalay sa amin. Ang mga pader na itinayo namin sa loob ng ilang taon dahil sa galit, takot, at pride ay tuluyang nabagsak sa gabing ito.Habang nagpapatuloy ang aming pagsasama sa ilalim ng malamlam na ilaw, naramdaman ko ang
Sa pagkakataong ito, wala nang nagpigil sa aming dalawa.Ang pait ng aming nakaraan, ang mga hindi nasabing salita sa loob ng maraming taon, ang mga maling pagkakaunawaan, at ang takot sa kung ano ang mangyayari sa hinaharap—ang lahat ng iyon ay tuluyang nalunod at natupok sa matinding init na pumalibot sa aming dalawa sa loob ng silid na iyon.Wala nang Marco na takot magkamali. Wala nang Rose Ann na laging nag-iingat sa kaniyang mga hakbang. Dalawang tao na lamang kami na naghahanap ng kanlungan sa piling ng isa't isa.Dahan-dahan kong inilipat ang aking mga kamay mula sa pinto patungo sa kaniyang baywang. Naramdaman ko ang kaniyang paghaplos sa aking balikat habang inaangat ko siya nang bahagya. Tila alam na niya ang kaniyang gagawin—mabilis niyang ipinalingkis ang kaniyang mga binti sa aking balakang.Ang kaniyang pagkapit sa akin ay mas lalong nagpadikit sa aming mga katawan. Habang hindi napaputol ang aming walang katapusang halik, nagsimula akong maglakad. Bawat hakbang ko patu
Agad kong hinawakan nang mahigpit ang kaniyang batok. Bago pa man makalabas ang anumang tunog sa kaniyang bibig, siniil ko na ng isang marahas at matinding halik ang kaniyang mga labi.Napasinghap siya sa gulat, ngunit ang singhap na iyon ay mabilis kong nilamon. Itinulak ko siya pabalik sa loob ng silid habang magkahinang pa rin ang aming mga labi. Sa pamamagitan ng aking siko at katawan, isinarado ko ang mabigat na pinto ng hotel. Kalabog ng pinto ang umalingawngaw sa paligid. Isinandal ko si Rose Ann sa nakasaradong pinto, at gamit ang aking bakanteng kamay, mabilis kong pinindot ang lock.Nakalock na. Wala nang makakapasok. At wala nang makakalabas.Habang patuloy ang aking pag-angkin sa kaniyang mga labi, naramdaman ko ang bahagyang pag-atras at pagkabigla ng kaniyang katawan. Naramdaman ko ang kaniyang panginginig. Ngunit sa halip na lumayo o maawa, lalo ko pa iginiit ang aking sarili sa kaniya. Isiniksik ko ang aking katawan sa kaniya upang wala siyang anumang espasyo para maka
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul







