บททั้งหมดของ Mafya Aşkımın Tutsağı: บทที่ 21 - บทที่ 30

"Christian!" diye tekrar bağırdım, kapıyı arkamdan kapattım. Asansörün yanında, koridorun sonunda döndü; yüzü endişeyle kaplıydı, ben ona doğru aceleyle yürürken."Iris!" dedi. Belime bir elini dolayıp beni koruyucu bir şekilde kendine çekti, saldıran neyse onu ararcasına etrafına bakındı. "Ne oldu!?""Ne halt!" diye bağırdı Frankie, dairenin kapısını çekip açtı ve peşimden koridora fırtına gibi daldı, Nico da peşindeydi."Lütfen," dedim dişlerimin arasından, kollarımı kavuşturup Christian'a öfkeyle bakarak, "yalnız kalabilir miyiz?"Christian'ın hiçbir şeyin yanlış olmadığını, sırf özel bir şey konuşmak için peşinden buraya geldiğimi anlaması yarım saniyesini aldı. İç çekti, Nico ile Frankie'ye doğru bir elini kaldırdı, ikisi de oldukları yerde donakaldılar, bundan pek memnun görünmeseler ."Bu asansör gelene kadar vaktin var," diye tısladı, bu yaptığımdan açıkça memnun değildi. Ama çenesini korumalarına doğru kaldırıp onları içeri geri gönderdi. Söyleneni yaptılar, ikisi de kapıyı ar

Christian'ın bana özel takma adını Nico'nun ağzından duyunca biraz kızardım. "Bunu… nereden biliyorsun?""Vay be! " dedi Nico, başını salladı, bana baktı ve yavaşça Frankie'nin yanına oturdu. "Christian eve dönmeden önceki yıllarından bahsettiğinde, nerede olduğunu ve nereden geldiğini kimse anlamasın diye isimleri değiştirir. Yani sen Kid'in kız kardeşi misin?"Hafifçe sırıttım. "Evet, sanırım öyleyim," dedim, kollarımı kendime dolayıp Christian'ın Damon'a taktığı lakabı hatırlayarak. "Dur, sen benim kim olduğumu sanıyordun?"Nico biraz güldü. "Patronun geri getirmek istediği bir orospu olduğunu düşünmüştüm. Yani, seni daha önce tanıdığını hemen anladım ama sandım ki…" dedi ve duraksadı, anlamlı bir şekilde omuz silkti. Ben itiraz edercesine ciyakladım."Nico! Ben fahişe değilim!""Ama striptizcisin!""Aynı şey değil!" diye bağırdım, bir yastık kapıp ona fırlatarak. Nico onu yakaladı ve güldü."Bak, özür dilerim," dedi gülümseyerek, "ama dürüst olmak gerekirse, senin… yeteneklerinden

Uzun, gergin bir an oldu, Christian'ın birine yumruk atacağından cidden şüphelendim.Ama hepimizi şaşırttı sanırım, Christian gözlerini Nico'nun birasına kaydırdı. "Ondan daha var mı?" diye sordu, kuru bir sesle."Evet," dedi Nico, hemen sandalyeden fırladı, buzdolabına yöneldi ve bir şişe çıkardı. Biraz telaşlıydı ve sanırım hazırlıksız yakalanmayı telafi etmek ister gibi endişeyle şişe açacağını aradı.Ama açacak çoktan benim elimdeydi ve ona doğru uzatılmıştı.Nico onu kaparken bana kaşlarını çattı, şişeyi açtı ve Christian'a götürdü. O bunu yaparken ben gözlerimi tekrar Mafya Kralı'na kaydırdım, onu bizi dikkatle izlerken görmek beni şaşırttı. Nico'dan şişeyi alırken bana bakıyordu, sakin bir ifadeyle, beni gözlemleyerek bir yudum aldı."Görünüşe göre burada biraz ilerleme kaydetmişsin, Iris," dedi birayı indirdiğinde."Pek sayılmaz," dedim umursamaz bir omuz silkişiyle. "Frankie uslu durmazsam ayak bileklerime zincir takmakla tehdit etti." Frankie itiraz edercesine kekeledi ve Chr

Aniden, hem de çok ani, her şey üstüme üstüme geldi.Gözyaşlarıma boğuldum, yüzümü tekrar ellerimin arasına gömdüm, hıçkırıklar omuzlarımı sarsarken avuçlarımın içine doğru hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. O kadar şiddetli ağlamaya başladım ki nefes bile alamıyordum. Sonra paniğe kapıldım çünkü bu sert mafya adamlarının bana bir aptala bakar gibi baktığını biliyordum. Ama dürüst olmak gerekirse, umursayamıyordum bile – çünkü Christian bana Steven'ın hayatını kurtarmak isteyip istemediğimi soruyordu, beni fuhuşa satmaya çalışan, yüzünden şimdi kendi korumam için tutsak tutulduğum adamın hayatını…Bir yanım, Christian'ın Nico ve Frankie'ye bir şeyler söylediğini, benimle konuşurken bir an için gözden kaybolmalarını tembihlediğini duyuyordu. Ama büyük bir kısmım hayatımın felaketine o kadar odaklanmıştı ki, üzerime yumuşak bir battaniyenin örtüldüğünü hissedince irkildim.Christian yanıma oturup kolunu omzuma dolarken şaşkınlıkla ona baktım."Sorun değil," diye mırıldandı, yumuşak bir elini uz

"Christian," diye mırıldandım. Çok uzun bir sessizlikten sonra öne eğilip yüzüne baktım. "Sen... bu dünyada hiç umudun yok mu?"Biraz kaşlarını çattı, benden uzaklaşıp geniş pencerelerden karanlık şehre baktı. "Bunun ne demek olduğunu bile bilmiyorum, Iris," diye mırıldandı."Bu... dünyada iyi bir şeyler olduğuna inanmak demek. Şu an ne kadar kötü görünürse görünsün, her şeyin daha iyiye gideceğine inanmak."O benden uzağa bakarken ben onun profilini inceledim ve bu adamın tanıdığım çocuğa ne kadar benzediğine, ne kadar benzemediğine bir kez daha şaşırdım. Çok şey aynıydı, ama o sert çizgiler, çenesinin katı kasılması, ağzının kenarının aşağı kıvrılması...O kadar, o kadar değişmişti ki.İç çekti, beni biraz irkitti, bu da ona ne kadar yoğun baktığımı fark etmemi sağladı. Sonra gözlerini tekrar bana çevirdi. "Umut buysa, sanırım hayır, bende pek yok, Iris. Bu dünya... kirli, acımasız bir yer. Gördüklerimden sonra umuda pek yer kalmadı."Eski dostuma bakarken yüzüm yumuşadı ve şaşkınlı