Alle Kapitel von เมียเด็กเจ้าสัว: Kapitel 11 – Kapitel 20

1อาทิตย์ต่อมาสวนสาธารณะ 07:00น.“เป็นไงบ้างครับพ่อโอเคไหมครับ” หลังจากที่ทำกายภาพบำบัดอยู่อาทิตย์1เต็มๆวันนี้รินทร์ก็ได้พาพ่อออกมาเดินสูดอากาศดีๆข้างนอกบ้าง“ก็โอเคนะ” พ่อมองไปรอบๆข้างอย่างไม่น่าเชื่อว่าเขาจะได้กลับมาเดินได้และได้เห็นอะไรบรรยากาศข้างนอกแบบนี้อีก“ต่อไปนี้ถ้าพ่ออยากไปไหนก็บอกได้เลยนะครับ” รินทร์พูดพร้อมกับยิ้มหวานให้พ่อ “เก่งมากลูก” ผู้เป็นพ่อก็ลูบหัวลูกชายเบาๆไม่รู้จะภูมิใจยังไงแล้ว“รินทร์มีความสุขมากเลยวันนี้ เห็นพ่อเดินได้และแข็งแรงแบบนี้ รินทร์ก็มีแรงทำงานแล้ว” รินทร์ยิ้มอย่างมีความสุข สิ่งที่เขาอยากเห็นอีกครั้งวันนี้เขาก็ได้เห็นแล้ว คือพ่อกลับมาเดินได้นั่นเอง“ทำงานไปกลับก็อย่าลืมดูแลตัวเองดีๆล่ะมีสติตลอดเข้าใจไหม” ตอนนี้ไม่ต้องห่วงพ่อแล้วจะทำอะไรก็ไม่ต้องคอยห่วงคอยกังวล“ค้าบ~” รินทร์ยิ้มให้พ่อเหมือนเด็กน้อยเลย แล้วสองพ่อลูกก็พากันเดินเที่ยวออกกำลังกายจนถึงเวลาทำงาน รินทร์ก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ตัวเอง พ่อก็กลับมาพักผ่อนอยู่บ้าน ที่บ้านก็คือไม่ไกลจากโรงพยาบาลเท่าไหร่ รินทร์เลยไม่ต้องเทียวทางไกล โรงพยาบาล 11:00น.“คุณหมอคะบ่ายโมงตรงมีเคสผ่าตัดนะคะ” พยาบา

วันศุกร์06:00น.และแล้ววันศุกร์สุดตื่นเต้นก็มาถึงเพราะวันนี้รินทร์มีนัดกับคุณเจมส์ซึ่งเป็นนัดแรกในชีวิตเขาเลย แต่ตอนนี้เจ้าตัวยังไม่ตื่นเลย“รินทร์ตื่นได้แล้วลูกมีนัดไม่ใช่หรอ” ผู้เป็นพ่อก็ขึ้นมาปลุกลูกชายที่หลับอยู่“นัดหรอครับ อื้ม~” เจ้าตัวยังสลึมสลืออยู่“คุณเจมส์นัดไว้ไม่ใช่หรอ” พ่อก็ย้ำเตือนอีกรอบ“ใช่รินทร์มีนัด!” แล้วก็สะดุ้งตื่น เพราะเมื่อคืนมีเคสผ่าตัดจนดึกแถมอยู่เวรแทนชั่วคราวอีก กลับบ้านมาเลยสลบคาที่เลย“อื้ม~ไหวไหมเนี่ย” พ่อก็เห็นลูกเพลียๆตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเลยอดเป็นห่วงไม่ได้“ไหวครับไม่เป็นไรแค่นี้เอง” แล้วก็รีบลุกไปเข้าห้องน้ำทันที07:00น.“กินนี่ก่อนสิ จะได้สดชื่น” พอเห็นรินทร์หัวฟูลงมาพ่อก็เอา น้ำมะนาวอุ่นมาให้ เพราะรินทร์ชอบดื่มตอนเช้าๆ“ขอบคุณครับพ่อ” รินทร์ก็เอามาดื่มทันที“อ่า~สดชื่นขึ้นเยอะเลยขอบคุุณนะครับ” ยกทีเดียวหมดเลย“อื้ม~ดูทางดีๆล่ะอย่ามัวแต่เหม่อลอยต้องมีสติเข้าใจไหม” ผู้เป็นพ่อก็คอยย้ำเตือนเรื่องความปลอดภัยของลูกชายตลอด“ค้าบพ่อ รินทร์ไปนะครับพ่อก็อย่าพึ่งทำงานหนักๆล่ะครับ” แล้วรินทร์ก็ออกไปตามนัด07:30น.หน้าโรงพยาบาล “หว่า~เขามารอนาน

“มากเลยครับ โรงแรมยังขนาดนี้บ้านคุณเจมส์จะขนาดไหนครับ” มันก็ต้องเกินคาดอยู่แล้ว “อยากไปไหมล่ะ” เขาพาไปได้นะ “อุ้ย!ไม่ดีกว่าครับเกรงใจ” เจ้าตัวหันไปยิ้มแห้งให้เลย “ไปเถอะเดี๋ยวเข้าไปที่ห้องรับรองกัน” เจมส์ขับรถไปจอดไว้ที่ วีไอพีประจำตัวเขา “สวัสดีครับท่านประธาน มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ” พอเจมส์ลงจากรถ พนักงานรีบเข้ามาบริการ “ไม่เป็นไรครับคุณไปทำงานต่อเถอะ” เจมส์ก็พูดกับพนักงานด้วยความสุภาพและให้เกียรติเขา “ครับ” แล้วพนักงานก็กลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ “คุณเจมส์เป็นเจ้านายที่น่าทำงานด้วยจังเลย ไม่เหมือนเจ้านายที่ผมเคยเจอมาเลย” รินทร์เดินเข้ามาชมเจมส์ด้วยความจริงใจ “เขาทำงานให้เราดูแลลูกค้าให้ เราก็ต้องดูแลเขาและให้เกียรติเขานั่นแหละ เราต่างต้องพึ่งพาอาศัยกันทั้งนั้น” เจมส์ก็ตอบกลับด้วยความจริงใจเช่นกัน “ดีจังเลยนะครับ” ทำให้เด็กน้อยประทับใจจนไม่รู้จะประทับใจยังไงแล้วตอนนี้ “ไปเถอะตรงนี้มันร้อน ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมกินข้าวก่อนเถอะ” แล้วเจมส์ก็พารินทร์ไปที่ห้องอาหารสุดหรู “ว้าว~เคยเเต่ในหนังในละครได้มาเห็นของจริงแล้วสุดยอดมากเลยครับ” พอได้เห็นบรรยากาศรอบๆแล้วม

“ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะทำงานโรงแรมหรอก เอาแค่ธุรกิจ จิลเวลรี่ก็พอ แต่เพราะฉันมาจากชนชั้นที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ที่มีทุกวันนี้ได้ก็เพราะได้ผลบุญจากคนอื่น พอดูถูกฉันแบบนี้ ฉันก็โกรธสิเลยจัดโรงแรมซ่ะเลยเอาซ่ะพวกนั้นอึ้งเหวอในความสำเร็จฉันไปเลย ทุกวันนี้คนพวกนั้นตามฉันไม่ติดฝุ่นเลยล่ะ” มาทีหลังดังกว่า มีโรงแรมหรูขนาดนี้เพราะความโกรธล้วนๆเลย“นี่แหละพอฉันเห็นเราเที่ยวทำงานงกๆตั้งแต่อายุน้อยๆเลยนึกถึงตัวเองตลอด” เล่าจบเขาก็หันไปดูรินทร์ “ฮึก!” ซึ่งเจ้าตัวก็นั่งร้องไห้อยู่ตั้งนานแล้ว“มีอะไรจี้จุดงั้นหรอ” ร้องขนาดนี้ต้องนี้ต้องจี้แหละ“ฮึก!” รินทร์ปาดน้ำตาออกทันที“ผมเสียแม่กับน้องไปตั้งแต่8ขวบรวมถึงพ่อผมเดินไม่ได้ตั้งแต่วันนั้น แม่ผมทำงานเป็นแม่บ้านในโรงแรมพ่อผมก็ทำบริการขัดรองเท้าให้แขกวันหยุดผมก็ไปช่วยงานพ่อด้วย แต่วันหนึ่งแม่ต้องไปหาหมอพ่อก็ไปด้วยส่วนผมก็เรียน” รินทร์เงียบไปอยู่พักหนึ่งเลยเล่าต่อ“ตอนเที่ยงวันนั้นครูได้แจ้งผมว่าพ่อกับแม่โดนรถชนแม่ผมเสียชีวิตคาที่รวมถึงน้องในท้องด้วยฮึก!ส่วนพ่อก็สาหัสมากภาพเดียวกับคุณเลย ฮึก!” รินทร์ก็ร้องหนักกว่าเดิมอีก

“ก็มีบ้างครับแต่ผมไม่ได้สนใจครับ” เรียนอย่างเดียวเลยก่อนหน้านี้ “เห็นอนาคตเลยนะ” มันคงไม่ต่างกันหรอกนะ “แล้วคุณเจมส์ไม่มีแฟนแล้วเวลาแบบ เหงาๆนี่ทำไงครับเนี่ย” คนเรามันต้องมีบ้างแหละ “หาข้างนอกไงเยอะแยะ” ระดับนี้แล้วกระดิกนิ้วทีเดียวสาวก็พร้อมรับใช้แล้ว “ดีจังเลยเนาะสีสันชีวิต” จะอยู่แบบไม่ทำอะไรเลยก็เสียดายชาติเกิด “ก็แหละนะหลักๆก็ทำแต่งานเดี๋ยวนี้ไม่ได้หากินแล้วเบื่อ” เขาพอใจกับชีวิตแล้ว “ก็ยังถือว่าถือว่าได้ใช้งานอ่ะเนาะ” รินทร์ก็แกล้งแซวขำๆไป “แอบลามกนะเราเนี่ย” เขาเปลี่ยนมานั่งไขว้ห้างแล้วกอดอกมองหน้ารินทร์ “แห่ะ!ก็ผมเป็นผู้ชายหนิครับ” ยิ้มแห้งให้นิดหน่อย “เหอะช่างมันเถอะ” เขาก็ตัดทิ้งไปไม่ต้องคิดอะไรแล้ว “เอ่อคือผมสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งน่ะครับ” แล้วก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “นั่งสิยืนนานเมื่อยนะ” ถ้าไม่มีบอกเจ้าตัวก็ไม่กล้าทำอะไรเลย “ครับ” รินทร์ก็นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม “มีอะไรสงสัยหรอ” เขาก็เปิดประเด็นให้ถาม “คือผมได้ยินคุณเบลล์เรียกคุณเจมส์อีกชื่อหนึ่งน่ะครับ” นี่แหละที่สงสัย “อ้อ~เรื่องนั้น ก็ชื่อจริงฉันชื่อบาสไง เจมส์ผู้ใหญ่เขาตั้งให้จะได้ดูเข้ากั