LOGIN20นาทีผ่านไป
“อิ่มแล้วหรอ” เจมส์เขาไม่สั่งมาเยอะหรอกสั่งมาแค่พอกินแค่นั้นแหละ “ครับอิ่มแล้วครับ” กินเสร็จแล้วรินทร์ก็วางช้อนส้อมอย่างเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ “น้องเช็กบิลครับ” พอเสร็จแล้วก็เรียกเช็กบิลทันทีและจ่ายเงินเองอีกด้วยทั้งๆที่เป็นเจ้านายจะใช้สิทธิ์ฟรีก็ได้แต่เขาไม่ทำ แถมให้ทิปพนักงานทุกคนอีกรวมๆก็หลายสิบคนเลยที่อยู่หน้างานและหลังงาน “โห้~คุณเจมส์ใจดีจังเลยนะครับ” ต้องชมอีกแล้ว “เขาก็ทำงานให้เราก็ได้ให้เกียรติเขาสิมีอะไรก็แบ่งปันกัน” เจ้าตัวก็ตอบไปตามความจริง “พร้อมจะไปทัวร์หรือยัง” กินเสร็จแล้วก็เตรียมตัวจะไปต่อกัน “ครับ” แล้วเจมส์ก็พารินทร์ไปที่ห้องรับรองแขก ห้องรับรองแขก “โห้~นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ” รินทร์มองไปรอบๆตัวที่หรูหรา มีสระน้ำหรูๆโซนนั่งเล่นต่างๆมีแขกมานั่งชิวกันเต็มเลย “แขกที่มาพักเขาก็ต้องการผ่อนคลาย ความสบายใจนั่นแหละเราดูแลเขาดีเขาก็อยากมาอีก” เจมส์ก็คอยเล่าให้ฟัง “สวัสดีค่ะท่านประธาน” แล้วพนักงานที่ดูแลในส่วนนี้ก็เข้ามาทักทายและยกมือไหว้ “ครับ” เจมส์ก็รับไหว้จากพนักงานด้วย “ท่านประธานมีอะไรให้ดิฉันรับใช้ไหมคะ” พนักงานรีบถามความประสงค์ต่อเลย “ไม่ต้องหรอกคุณไปทำงานของคุณต่อเถอะผมจัดเองได้” แขกน้อยคนเดียวเอง “ได้ค่ะ” พนักงานก็กลับไปทำหน้าที่ต่อ “พนักงานที่นี่บริการดีจังเลยนะครับ” รินทร์ยืนดูการทำงานของพนักงานทุกคนที่คอยบริการแขก “เราก็อบรมและคัดเลือกมาอย่างดีนั่นแหละยิ่งเดี๋ยวนี้ประสบความสำเร็จมากขึ้นก็ต้องบริการทำงานให้ดีมากขึ้น เหนื่อยหน่อยแต่ผลตอบแทนก็ทำให้หายเหนื่อยได้แล้ว” เขาพูดพลางมองหน้ารินทร์ไปด้วย “ก็จริงนะครับต่อให้งานจะหนักเหนื่อยขนาดไหนถ้ามีเจ้านายดีไม่เอาเปรียบพนักงาน ใครๆก็อยากทำงานด้วยทั้งนั้น มันก็เหนื่อยกันทุกงานนั่นแหละเนอะ” ไม่ว่าจะอาชีพไหนก็เหนื่อยทั่งนั้น “ใช่ไปดูตรงอื่นต่อเถอะ” แล้วเจมส์พารินทร์มาที่ห้องพักส่วนตัวของเขา ซึ่งมันก็หรูหราดูแพงสุดๆ มีทุกอย่างให้เลือกสรร สะดวกสบายมากๆ ห้องพักส่วนตัว เจมส์ “ว้าว~ห้องนี้ยังใหญ่กว่าบ้านผมทั้งหลังอีก” รินทร์มองไปรอบๆห้องไม่รู้จะโฟกัสที่ไหนก่อนเลย “ห้องพักแขกดีกว่านี้อีก” ใช่แล้วห้องเขาดีขนาดนี้ ห้องพักแขกดีกว่านี้เป็นเท่าตัวเลย “ห้องคุณเจมส์ก็ขนาดนี้แล้ว ห้องพักแขกจะขนาดไหน” รินทร์มองดูวิวด้านนอกก็เหมือนบ้านหลังหนึ่งเลย “อยากรู้ก็พาพ่อมาพักดูสิ เดี๋ยวจะคิดค่าพักแบบพิเศษให้” เขาพูดจริงนะเนี่ย “ขายของใช่ไหมครับเนี่ย” รินทร์หันมาแซวบ้าง “แน่นอนทุกนาทีเป็นเงินเป็นทองหมดแหละ” พูดจบเขาก็เดินไปนั่งที่โซฟามุมโปรดของเขา “แล้วขนาดนี้ค่าเช่าแพงไหมครับ” มันหรูมากเลยนะดีไปหมดเลย “ก็แล้วแต่ระดับ มีตั้งแต่ธรรมดาจนถึงระดับพิเศษนั่นแหละ แล้วแต่จะเลือกพัก” มีหมดทุกระดับและบริการเท่าเทียมกันด้วย “พิเศษก็ประมาณนี้ไหมครับ” แบบในห้องนี้เลย “ห้องนี้หรอระดับกลางน่ะ” ยังมีหรูกว่านี้อีกเยอะเลย “โห้~ต้องแพงมากแน่ๆ” ขนาดนี้ยังอยู่แค่ระดับกลางนะ “ก็ตามระดับนั่นแหละ เหล่าพวกนักการเมือง ระดับสูงๆทั้งนั้นแหละที่พักระดับนั้น” แขกเขาก็จะเข้าพักตามฐานะเขาเลย “สร้างนี้หมดไปเยอะไหมครับ” หมดนี้คงเงินไม่ต่ำกว่าหลักร้อยล้านได้ “ก็เยอะแหละเราก็ค่อยขยายไปเรื่อยๆปรับปรุงตกแต่งไปเรื่อยๆไม่ได้บูมทีเดียวหรอก” งานใหญ่แบบนี้มันต้องใช้เวลาสร้างสรรค์นานอยู่นะ “หืม~งี้ก็กว่าจะได้ก็ต้องผ่านมาเยอะเหมือนกันนะครับเนี่ย” รับรู้ได้เลย “ใช่กว่าจะได้มาก็ หนักหนาเหมือนกัน” กว่าจะสร้างและเติบโตมาได้ขนาดนี้เขาก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน “แสดงว่าคุณเจมส์ก็ไม่ได้รวยมาก่อนสิครับ” เหมือนจะรู้สึกได้เลย “ใช่ไม่นั่งก่อนหรอไม่เมื่อยหรือไง” ยืนคุยกันนานแล้วนะ “แห่ะ~ครับรองเท้านี้ของคุณเจมส์หมดเลยหรอครับ” หันไปเจอรองเท้าราคาแพงๆวางเรียงกันอยู่ “ใช่ส่วนใหญ่ก็เอามาไว้ที่นี่แหละกลับดึกก็แวะโรงแรมเลยไม่ค่อยกลับบ้านเท่าไหร่ถ้าไม่ว่างจริงๆ” คนทำงานเนอะธุรกิจเยอะ “หรอครับอื้มมันยังไม่เงาเลยหนิให้ผมขัดให้ไหมครับ ขัดฟรี” รินทร์พูดพร้อมกับหันมายิ้มสดใสให้ “หึ อยากทำก็ตามใจ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน” ดูท่าทางแล้วคงตื๊อไม่จบแน่ๆ“ก็แค่นั้นแหละค่ะพี่ก็ทำเหมือนไม่เคยใกล้กันงั้นแหละ” วันก่อนกอดจูบเเนบชิดกันเชียว“ก็ต้องให้เกียรติกันป่ะ” วันนั้นมันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ “พี่นิรันทร์แอบออกกำลังกายป่ะเนี่ย” มันดูดีกว่าเดิมอีก“ทำต้องไมต้องแอบก่อนก็ทำอยู่ตลอดแหละ” นิดหน่อยก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ“อื้ม~ต่อไปจะขนาดไหนคะเนี่ย” ตอนนี้ก็ว่าดีแล้วต่อไปจะแซ่บขนาดไหนคุณนิรันทร์คนนี้“ทดแทนเวลาที่เสียไปไง ตั้งหลายปีแล้วไม่ได้ทำอะไรเลย” ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุก็คงแซ่บกว่านี้อีก“แล้วพี่นิรันทร์จะทำอะไรต่อหรอคะ ตอนนี้ก็ทำอะไรได้เยอะแล้ว” คนแบบนี้ไม่น่าอยู่เฉยๆได้“มันก็มีในหัวหลายอย่างเลยนะแต่ก็ลองทำไปก่อนถ้าโอเคอันไหนก็ทำอันนั้นแหละ” กำลังลองหาอะไรทำอยู่“อื้ม~อันนี้พี่ทำเองหรือเปล่าคะ” หันไปเจอโมเดลที่โต๊ะ“ใช้ทำค้างไว้ตั้งแต่ยังไม่เกิดอุบัติเหตุ นึกได้ก็เลยเอามาทำต่อ” มันทำแก้เบื่อได้ด้วย“เหมือนของจริงมาก พี่ทำอะไรไม่ได้บ้างคะเนี่ย” เจนเดินมาดูใกล้ๆ“เยอะแยะที่ยังไม่ได้ทำ” ยังมีอีกเยอะเลยที่ยังไม่ได้ลองทำ“แต่ถ้าพี่ทำมันก็คงได้หมดแหละค่ะ นี้ถ้าพี่ไม่มาเจ็บซ่ะก่อนพี่อาจจะร
ห้องนิรันทร์“ก็กว้างดีนะคะ” ทั้งคู่ได้เข้ามาอยู่ในห้องกันตามลำพังแล้ว“เจนนอนที่เตียงก็ได้ เดี๋ยวพี่นอนพื้นเอง” ทางนี้คือให้สาวได้นอนเตียงนุ่มๆเลย“โอ๊ะไม่ดีนะคะเจนนอนข้างล่างก็ได้” ทำแบบนี้มันก็เกรงใจแย่เลย“เออ~นอนไปเถอะพี่นอนได้หมดแหละ” ก็จริงอยู่นะเพราะบางวันเขาก็นอนที่พื้นบางคนก็นอนที่เตียง“เอ่อขอบคุณแล้วกันนะคะ” ก็ดูทรงแล้วไม่ยอมแน่นอน“อื้ม วันนี้เจอเยอะเหมือนกันนะเนี่ย” ทั้งวันเลยวันนี้“จริงค่ะแต่เรื่องนี้มันก็ห้ามไม่ได้นี่คะ” ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก“จะว่าไปมันก็น่าตามนะดูรินทร์เลือดร้อนมากตอนนี้” เดินมานั่งที่เตียง“จริงค่ะคุณหมอตามจนเจอด้วย” ปกติก็ไม่ตามอะไรขนาดนี้นะ“ก็คงเป็นโชคชะตาของเขาแหละต่อไปอาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงมากกว่านี้ก็ได้” แน่นอนว่าถ้าเคสนี้ถ้ารินทร์ทำสำเร็จ มันต้องมีบทบาทใหม่ๆเข้ามาแน่“ก็ถูกอีกค่ะรู้ว่าคุณหมอสายตาดีแต่ไม่คิดว่าจะดีขนาดนี้” ถ้าเป็นคนอื่นคือไม่เห็นแน่ๆ“ทำไมหรอ” นิรันทร์เขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตรงนั้นด้วยและยังไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมเลย“ก็เห็นแค่เงากระเป๋า นิดเดียวเองก็รู
“ม่าย~ลูกแม่!ฮือ~” พอแม่ของผู้ตายมาเห็นภาพตรงหน้าก็ล้มทั้งยืนเลย ทางครอบครัวผู้ตายแทบจะเป็นลมกัน“สงสารเขานะครับ” ตอนนี้รินทร์ถอยออกมาอยู่กับพ่อ นอกเขตอันตรายแล้ว“ไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหรอก” เข้าใจดีว่าการสูญเสียมันเป็นยังไง“แล้วพ่อเป็นยังไงบ้างครับ กายพะอืดพะอมหรือยัง แล้วมันเป็นภาพติดตาพ่อหรือเปล่า” รินทร์ก็มาถามอาการของผู้เป็นพ่อด้วย ตอนนั้นเขาก็เห็นอยู่แหละ แต่ต้องโฟกัสกับสิ่งที่ทำตรงหน้าก่อน “ไม่เท่าไหร่หรอก มีแค่กลิ่นคาวเลือดนั่นแหละ” เขาเป็นคนจิตแข็งพอสมควรเลยล่ะ แค่ไม่ถูกกับกลิ่นเลือดแค่นั้น “ก็ดีแล้วครับ” พอเห็นแบบนี้แล้วรินทร์ก็สบายใจขึ้นมาเลย“ผมขอให้คุณทุกคนไปให้ปากคำด้วยนะครับ” ตำรวจอีกคนก็เข้ามาหาทั้งสามคน“อ่าผมเป็นคนเห็นเหตุการณ์นี้ผมขอให้ปากคำเดียวนะครับ พวกเขาสองคนยังมีงานที่ต้องทำพ่อผมก็ไม่สะดวกเดินทางครับ” ตัวเองก็มีงานแต่ไม่อยากให้ใครต้องมาวุ่นวายกับตัวเองด้วย“คุณบอกว่าอยากเป็นคนชันสูตรศพด้วยใช่ไหม” ตำรวจหนุ่มคนที่คุยกับรินทร์ก่อนหน้าก็เข้ามาถาม“ใช่ครับ” ก็ยังยืนยันคำพูดเดิม“ญาติยอมให้ชันสูตรจนกว่าจะตามจับคนร้ายได้รวบกวนคุณด้ว
“มีอะไรกันหรอ” แล้วนิรันทร์ก็ตามมาเจอ“คนครับ” รินทร์พูดแค่นี้พ่อก็น่าจะเข้าใจแล้ว“โทรแจ้งตำรวจยัง” ก็รู้กันอยู่แล้วว่าตรงหน้าคืออะไร“โทรแล้วค่ะเดี๋ยวรอหน่อย” เจนก็ตอบแทนให้เพราะตอนนี้รินทร์กำลังสะเทือนใจกับสิ่งที่เห็นไม่ใช่เพราะกลัวแต่สงสารเขามากกว่าแล้วสักพักตำรวจก็มาที่เกิดเหตุรวมถึงนักข่าวด้วย“คุณเป็นคนเจอใช่ไหมครับ” ตอนนี้ตำรวจกำลังเอาร่างของผู้ตายออกมาจากกระเป๋า“ครับผมเห็นว่ามันไม่ชอบมาพากลผมเลยตามมาครับ” รินทร์ก็ตอบไปตามความจริงพร้อมกับมองดูการทำงานของตำรวจโดยที่ไม่รู้สึกกลัวอะไรเลย “โอ๊ะ!” พอเจนเห็นหน้าผู้ตายก็ปิดปากทันที“คุณรู้จักผู้ตายหรือเปล่า” ตำรวจเห็นอาการของเจนก็เลยถาม“ค่ะแต่ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวนะคะเธออยู่บ้านหลังนี้ค่ะ” ก็บ้านข้างๆเจนนี่แหละ“กู้ภัยยังไม่มาหรอครับ” ตอนนี้มีแค่ตำรวจกับนักข่าว“กำลังมาครับตอนนี้รถติดมากครับ” ช่วงที่คนกำลังกลับบ้าน “ผมช่วยนะครับ” รินทร์ก็เข้าไปช่วยต่อชิ้นส่วนต่างๆให้เพราะก็ละเอียดพอสมควรเลย“คุณดูเชียวชาญนะ” ตำรวจเห็นการทำงานของรินทร์ก็เลยอดที่จะถามไม่ได้
18:00นบ้านรินทร์“อารมณ์ไหนมาปลูกต้นไม้เนี่ย” นิรันทร์เดินมาดูรินทร์ที่กำลังรดน้ำต้นไม้ที่พึ่งเอามาปลูกใหม่“รินทร์ว่าเขาน่ารักดีนะครับ ปุ๊กปิ๊กดี” เห็นมันน่ารักก็เลยซื้อมาไว้ที่บ้าน“กับข้าวเสร็จแล้วนะเดี๋ยวพ่อไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวมากิน เราหิวก็กินก่อนเลย” ก็ตั้งใจเดินมาบอกนี้แหละ“รินทร์รอพ่อดีกว่าครับกินคนเดียวไม่อร่อย” ยิ้มหวานให้พ่อแล้วก็หันไปรดน้ำต้นไม้ต่อ คนพ่อก็ไปอาบน้ำ“โตไวไวน๊า~” รดน้ำไปพูดไป “หืม~ใครอ่ะนั่น” แล้วสายตารินทร์ก็เหลือบไปเจอบุคคลที่ไม่น่าไว้ใจและตอนนี้กำลังเดินไปทางบ้านเจนด้วย“ไม่น่าไว้ใจเลยอ่ะไปแถวบ้านพี่เจนด้วย” รินทร์ลังเลอยู่สักพักเลยตัดสินใจจะตามไปดู“พ่อเดี๋ยวรินทร์มานะครับ” เก็บของมาไว้แล้วปิดประตูบ้านไว้จากนั้นก็แอบตามเขาไปหน้าบ้านเจน“หายไปไหนแล้วอ่ะ” ถึงจะตามมาแต่ก็ไม่ทัน“คุณหมอคะ?” แล้วเจนก็เดินออกมาทัก“อุ้ย!ตกใจหมดเลย” อันนี้ตกใจจริงไม่คิดว่าจะออกมาทัก“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เจนก็เลยถามต่อเพราะตอนนี้รินทร์ดูเหมือนจะมีอะไรในใจด้วย“เอ่อคุยข้างในเถอะครับ” แล้วก็ดันเจนเข้าไปในบ้าน“ปิดประตูได้ไหมครับ” ไม่น่าไว้ใจถ้าจะคุยกันแบบนี้“มันน่
สวนดอกไม้ 14:30น.“พี่จอดตรงนี้ค่ะ” พอมาถึงจุดหมายเจนรีบก็เรียกให้จอดทันที“นี่ค่ะค่ารถ” เจนก็ออกจ่ายก่อน“ขอบคุณครับ” คนขับก็รับเงินจากเจนทันที“ไปเถอะค่ะ” แล้วก็ลงจากรถกัน“เจนจ่ายเยอะแล้วนะ” นี่ยังไม่ได้จ่ายสักบาทเลย“ไม่เป็นไรค่ะแค่นี้เอง งั้นเพื่อความแฟร์ ขากลับพี่จ่ายโอเคนะคะ” เดี๋ยวเขาน้อยใจเอา“อื้ม!เข้าไปได้เลยหรอ” ไม่ต้องทำอะไเยอะนะ“ได้ค่ะก็เป็นที่สาธารณะ ช่วงเย็นๆคนถึงจะเยอะค่ะแต่ตอนนี้กำลังสวยเลยค่ะไปกัน พี่ต้องใช้ไม้ค้ำด้วยนะคะเอามาถือเฉยๆไม่ได้นะคะ”เนียนตลอด“อือ ถึงเวลาเดี๋ยวใช้เองแหละ” แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ใช้อยู่ดี“ไปเถอะค่ะตรงนี้มันร้อน” แล้วเจนก็พาเข้าไปเดินข้างในสวน“ร่มรื่นดีไหมคะ” เดินเล่นกันมาสักพักแล้ว“พี่นิรันทร์คะ!” สะกิดอีกรอบเพราะเมื่อกี้ไม่มีเสียงตอบรับ“ห้ะ!อะไรหรอ” เหมือนจะกำลังคิดอะไรอยู่เลย“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เจนรีบถามด้วยความเป็นห่วงทันที“ก็พี่รู้สึกว่าคุ้นๆกับที่นี่แต่ยังนึกไม่ออก” ยิ่งดูยิ่งคุ้น“พี่เคยมาด้วยหรอคะ” ถามเพราะอยากรู้ด้วย“ไม่รู้สิแต่คุ้นมา
“รวบผมขึ้นให้ตึงสิ” ตอนนี้เจนมัดพอรวบๆ“ค่ะ” แล้วก็ทำตามที่บอก“ยืนขึ้นด้วย” ตอนนี้เฌอนั่งอยู่“ค่ะ” เธอลุกขึ้นยืนตามที่บอกทันที“เดี๋ยวมาแป๊ปหนึ่ง” แล้วก็เดินเข้าไปสักพักก็ถือเข็มขัดออกมาด้วย“พี่นิรันทร์จะทำอะไรหรอคะ” มันเดาสิ่งที่เขาจะทำไม่ถูกเลย“ต้องโชว์สัดส่วนหน่อยนะมานี่” ลากเจนเข้าหลบ
“ครับ” รินทร์เดินไปนั่งที่พื้นแล้วเอาอุปกรณ์ขัดรองเท้าออกมานั่งขัดรองเท้าตรงหน้า เจมส์ก็ไปเข้าห้องน้ำ10นาทีผ่านไป“คุณเจมส์ไปทำอะไรหรอครับ” อยากรู้เรื่องของเขาเฉยเลย“แปรงฟันไงกินข้าวมาก็ต้องทำความสะอาดสิ”คนทำฟันมาก็ต้องดูแลเป็นพิเศษ“อ่อคุณเจมส์จัดฟันด้วยหรอครับ” รินทร์พึ่งจะมาสังเกตุเลย“ใช่พ
“มากเลยครับ โรงแรมยังขนาดนี้บ้านคุณเจมส์จะขนาดไหนครับ” มันก็ต้องเกินคาดอยู่แล้ว “อยากไปไหมล่ะ” เขาพาไปได้นะ “อุ้ย!ไม่ดีกว่าครับเกรงใจ” เจ้าตัวหันไปยิ้มแห้งให้เลย “ไปเถอะเดี๋ยวเข้าไปที่ห้องรับรองกัน” เจมส์ขับรถไปจอดไว้ที่ วีไอพีประจำตัวเขา “สวัสดีครับท่านประธาน มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ” พอเ
วันศุกร์06:00น.และแล้ววันศุกร์สุดตื่นเต้นก็มาถึงเพราะวันนี้รินทร์มีนัดกับคุณเจมส์ซึ่งเป็นนัดแรกในชีวิตเขาเลย แต่ตอนนี้เจ้าตัวยังไม่ตื่นเลย“รินทร์ตื่นได้แล้วลูกมีนัดไม่ใช่หรอ” ผู้เป็นพ่อก็ขึ้นมาปลุกลูกชายที่หลับอยู่“นัดหรอครับ อื้ม~” เจ้าตัวยังสลึมสลืออยู่“คุณเจมส์นัดไว้ไม่ใช่หรอ” พ่อก็ย้ำเ







