My Quadruplets Dad is my Boss 의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

Sa lagay namin ni Dad ngayon. Nararamdaman ko ang pananabik namin sa isa't-isa. Pero, tumahimik na muna ako, upang hayaan si Dad na ilabas niya ang gusto niyang sabihin. "Anak, ang tapang mong bata ka. Matagal na panahon kang nawala sa amin. Paghihirap at pasakit sa buhay mo ang mga nangyari. Pero pagbalik mo, sumbat at sakit sa damdamin mo ang ibinigay ko sa 'yo. Pero kahit na gano'n ang ginawa ko. Patuloy pa rin na pinipilit mo ang sarili mo na hindi magalit sa akin. Pinili mo pa rin ang lalaking hindi ka sinamahan ng ilang taon. Mas pinili mo ang buong pamilya mo kaysa sa buhay mo na meron ka sa Santiago Family." Saglit na napatigil si Dad. Naiiyak ako sa mga sinasabi niya. Nagiging emosyonal din si Dad na sinasabi ito sa akin. "Ito ang pagkakamaling nagawa ko. Hindi ako naging kasing tapang niyong magkakapatid. Sana ako naman ang mapatawad mo anak. Marami akong naging lihim ng ilang taon. Nabuhay kayo sa kasinungalingan na hindi naman dapat." Hindi ko na napigilan ang luha ko.

"Hmm, bakit ayaw mo ba na tawagin kitang mahal ko?" Malungkot ngunit may lambing ang kaniyang tinig. "Ahm, hindi naman sa gano'n. Ang cute nga eh. Gusto ko na 'tawagin mo akong gano'n." Kinikilig pa tuloy ako. Hinalikan ni Jeff ang pisnge ko dahilan na mapangiti ako. "Ahm, oo nga pala. Paano tayo makakalabas sa kwarto natin. Iniisip ko lang din kasi na baka hanapin din tayo ng mga kuya ko. Syempre, magtataka ang mga 'yon. Kung bakit nakakulong tayo dito." Hinalikan niya ang balikat ko. "May iniwan naman na susi dito. Kaya kung gusto mo na talaga lumabas sasamahan kita." Mabuti naman kung gano'n. Habang naglalambingan kami dito. Biglang may kumatok sa pintuan. "Sige po, pasok po," nakangiting wika ko. Walang alinlangan naman na pumasok--- ang katulong. Nakangiti siyang lumapit sa amin. "Pinapatawag po kayo sa ibaba ng Dad niyo po." Nakakapagtaka, nagkausap naman na kami ni Daddy kanina. Bakit naman kaya? "Ahm, sige pupunta na kami," sabay ngiti ko. "Sige po ma'am, mauna

Sa gitna ng kainan naging tahimik lamang kaming lahat. Tanging ang mga kutsara, tinidor, plato, baso lang ang gumagawa ng ingay--- mga gamit sa pagkain namin. Ewan ko ba, wala akong ganang makipag-usap ngayon. Nakatuon lamang ang tingin ko sa kinakain ko. Tysaka na siguro ako magsasalita kapag may ma una na.Lumipas ang ilang minuto, wala pa rin pagbabago sa nangyayari. Tahimik pa rin kami. Hanggang sa..."Mommy, pwede po ba kami maglaro mamaya sa bakuran?" Pagbagsak ni Gerald sa katahimikan. Napatingin ako sa mga bata. Nagpapa-cute silang nakatingin sa akin."Ahm, sige mga anak ko. Maglaro lang kayo. Basta huwag lumabas ng bahay ah. Huwag kayong lalayo, okay?" nakangiting sagot ko sa kanila."Yes po mommy. Maraming salamat po," sagot ni Gerald. Saglit ay muling tumahimik ulit. Ngunit, kalaunan lang ay nagsalita ulit ang mga anak ko."Mommy, tapos na po kami. Maglalaro na po kami ah..." nakangiting singit ni John."Magpahinga muna kayo saglit. Tapos maglaro na kayo." Sabay-sabay silan

Narito pa rin kami sa sala. Masyadong humahaba ang pag-uusap namin hanggang sa may natanong si Jeff kay Dwane. Pero, hindi ko inaasahan ang tanong na binitawan niya."Totoo ba talaga ang buntis si Lisa?" ikinagulat ko ito. Subalit, matamis na ngiti ang ibinigay ni Dwane. Kasabay nito ang paghawak ng mabait niya sa kamay ni Lisa. Sa nakikita ko. Tila'y maganda ang relasyon nilang dalawa. Ngunit, paano nangyari? Ilang weeks lang naman kaming nawala. "Yes, she's pregnant with me. I'm very happy na sa wakas ay isa na akong ama sa babaeng matagal ko ng mahal." Wala akong nakitang pagsisisi sa mga mukha nila. Dahil ang nakikita ko ay ang matamis nilang ngiti."Totoo na buntis ka Lisa? Bakit hindi mo manlang sinabi sa akin kanina habang nag-uusap tayong dalawa?" pagtataka ko na may halong pag-aalala ko rin. "Ang mahalaga ngayon ay alam mo na. Tama, buntis ako at si Dwane ang ama. Wala naman akong balak magpabuntis sa ibang lalaki," sabay ngiti niya. Gulong-gulo pa rin ang laman ng utak ko

Masaya akong marinig ang magandang balita na buntis si Lisa kay Dwane. Tuluyan na rin muna silang nagpaalam dahil marami pa silang gagawin. Kaso nga lang ang nakakalungkot ay wala pang alam ang mga pamilya nila sa pagbubuntis ni Lisa. Gayunpaman, nandito lang kami ni Jeff para suportahan silang dalawa. "Mahal, sa tingin mo ba matatanggap ng pamilya mo at pamilya ni Lisa ang anak nila ni Dwane? Nag-aalala kasi ako eh," mahinang wika ko kay Jeff.Nandito pala kami ngayon sa balcony at dalawa lang kami ni Jeff."May tiwala ako, gusto ni Dad ang magka-apo lalo na si lolo." Kahit paano medyo nabawasan na ang pag aalala ako. Pero hindi naman totally. "Alam mo Grace, nakita ka na rin ni lolo at ng ang mga anak natin. Masayang-masaya si lolo na makilala niya kayo. Kaso lang hindi niya nagawang nakapalit at makahawak sa inyo dahil pareho pa kaming natakot noon na baka ilayo mo sa amin ang mga bata. Pero, I'm sure na pagbalik ni Lolo, hindi niya hahayaan na mawala ang mga apo niya." Nakakatab