All Chapters of My Quadruplets Dad is my Boss : Chapter 151 - Chapter 160

Inasikaso ng doctor ang anak ko. Agad naman na naagapan ang kamay ni Gia. Ngunit, sandali lang ang lumipas. Hindi ko na makita ang iba pang mga bata. "Anak Gia, dito na muna kayo ng dad mo. Pupuntahan ko lang ang mga kuya mo at si Daryll. Para makauwi na tayo," mahinahon kong tugon sa anak ko. Hinimas ko ang buhok nito. "No po, ayaw ko po mom. Dito lang po kayo ni Dad. Nandiyan lang po sila sa labas eh. Babalik din po sila agad," pagpipigil sa akin ni Gia. Nagkatitigan kami ni Jeff. "Hayaan mo na mahal, dito na muna tayo sa anak natin. Tama naman siya, nandiyan lang sa labas ang mga kuya niya," kalmadong sabi ni Jeff sa akin. Hindi ko naman nakita ang pag-aalinlangan sa mata niya. Ibigsabihin ay buo ang tiwala niya sa mga anak niya. Kaya mas maigi kung maniniwala na lang rin ako. "Sige na nga. Dito na ako, hindi na ako aalis," aniya ko naman. Nakangiti kong hinimas muli ang buhok ng anak ko. Sa puntong ito ay nakita kong masaya na ang anak ko. Kaya, mas mabuti nga na dito

Pigil hininga ang apat na bata sa ilalim ng mesa. Samantalang, hinahanap ni Lui ang narinig niya kung saan ito banda. Mabigat na paglakad ang binigay ni Lui. Dahan-dahan itong nagtungo kung saan ay malapit ang mesa. Seryoso at nanlilisik ang mata nito. "Who's there?" malamig at malalim na boses ni Lui. Lalong nag-ingat ang apat na bata. Takot na takot nilang makita ang paa ni Lui. Dahilan na napapikit si Juliana dahil sa takot niya. "Tsk! Hangin lang pala," sabay buntong hininga ni Lui. Maayos niyang isinara ang pintuan. Pagkatapos ay muli siyang lumakad. Hanggang sa makarating siya ulit sa babaeng kausap niya. "Auntie Marga, huwag mo ng ubusin pa ang pasensya ko. Pagod na ako sa pamilya mo tapos dumadagdag ka pa? Ano pa ba ang kailangan kong sabihin sa 'yo para madala ka sa mga sinasabi ko? Ganyan ba talaga katigas ang ulo mo? Ang tapang mo naman!" Halos mangitngit sa galit si Lui. Ngunit, si Marga ay matapang pa rin na nakaharap kay Lui. "Wala na akong pakialam. Kahit pa

Puro ingay ang bumalot sa labas. Ingay na tila sasakyan ng mga kakarating na pulis. Agad na nagulat ang mga bata maliban na lang kay John. Dahil kalmado lang ito. Samantalang, mas gulat naman sina Lui at Lucia sa kanilang narinig. At dahil sa tunog na ito ay napangiti ng kunti si Marga. Dahil, naiisip niyang may pag-asa na siyang makalabas. "What the h*ll! Anong nangyayari sa labas? Wala naman ibang nakakaalam sa lugar na 'to. Kundi tayo lang!" inis na inis na sigaw ni Lui. Hindi siya mapakali dahil nakaramdam ito ng pagkabahala at takot. "Anak, sigurado ka ba?" pag-aalala naman ni Lucia. "Mom! Walang ibang ibig sabihin ang tunog na 'yan. Kundi mga pulis! Bwesit! Ikaw lang naman ang pumunta dito 'di ba? Sinundan ka nila ng hindi mo napapansin?!" inis na inis si Mike. Galit niyang hinawi ang buhok niya. "Hoy Lui, huwag mo akong pagbintangan! Mommy mo ako, kaya huwag mo akong pagsabihan ng ganyan! Isa pa! Sinigurado kong walang nakasunod sa akin! Kaya malay ko nasa mga pulis n

"Anak, hindi naman galit si Mommy sa 'yo. Huwag ka na malungkot, para naman ito sa mga kapatid mo. Para makauwi na rin tayo," malambing kong paliwanag sabay himas ko sa pisnge niya. Biglang lumiwanag ang suot na relo ni Gia. Kita ko rito ang isang mensahe galing kay John. Dahilan na agad ito tinakpan ni Gia. Dahil sa ginawa ni bunso. Pumasok sa isipan ko ang pagtataka at pagdududa. Dahil, naiisip kong nay tinatago ito sa amin ng daddy niya. "Let me see nga anak. Tingnan ko kung ano sinasabi ni Kuya John mo." Akmang hahawakan ko na sana ang kamay niya. Pero, agad niya itong inilagay sa likuran niya. "Wala lang po 'yon mommy. Ang sabi po ni kuya pupunta na daw po sila dito sa kwarto po. Kaya, huwag na po kayo mag-aalala. Dito na lang po kayo ni Dad sa tabi ko. Darating naman na po sila eh," wika pa nito na may mahinahon na tinig habang nakangiti. Ngunit, para sa akin ay nararamdaman ko na may tinatago talaga si Gia. Hayts, kabataan talaga ngayon. "Sige na nga, maniniwala n

Isang mahigpit na yakap ang ibinigay ko kay mommy. Hindi ko na kayang magtiis. Gustong-gusto ko siyang mayakap. Ito ang unang beses. Ang saya pala ng ganito. Sobrang natutuwa ang puso ko. Kaya naman, patuloy pa rin na lumuluha ang mga mata ko. Dahil sa sobrang pagkasabik at saya. Samantalang, hinihimas naman niya ang likuran ko upang patahanin ako. "Anak, nagpapasalamat ako na binigyan mo ako ng matatapang at matatalinong mga apo. Sila ang dahilan kung bakit ako nandito ngayon. Sila ang dahilan kung paano ako nakatakas sa kamay ng mga Lucia. At ang mga Lucia na 'yon ay hinding-hindi ko mapapatawad." Lumayo ako ng kunti sa kaniya at pinunasan ang mga mata ko. Ngayon, hindi na kailangan magpaliwanag ng mga bata kung ano ang mga ginawa nila. Maliwanag na sa akin. Mga pasaway talaga sila, inunahan na naman nila akong kumilos at hindi ko 'yon inaasahan. "Tama ka po mom, hindi ko rin po mapapatawad ang Lucia Family, lalo na si Lui," sabay kuyom ng kamao ko. "Pero, ngayon huwag po mu